Εσύ αποκήρυξες τις ιδέες σου σήμερα;

Πόσες δηλώσεις μετανοίας έκανες, σήμερα, φίλε εθνικιστή; Πόσες φορές αποκήρυξες τις ιδέες σου; Πόσες φορές παραιτήθηκες από μια πολιτική ή ιστορική διαμάχη στον κοινωνικό σου περίγυρο;

Τη στιγμή που εσύ κάνεις το καλό παιδί, ακολουθώντας τις εντολές τους, εκείνοι υψώνουν τις γροθιές τους και χαιρετούν περήφανα το νεκρό λείψανο του ηγέτη τους. Την ίδια ώρα που εσύ πασχίζεις να πείσεις τους πάντες ότι δεν είσαι αυτό που νομίζουν, εκείνοι σε πατάνε κάτω, απ’ άκρη σ’ άκρη, σε όλη την Ελλάδα.

43ο Φεστιβάλ ΚΝΕ «οδηγητή», οι υμνητές του Λένιν και του Κομουνισμού γιορτάζουν περήφανα τη νίκη τους.

Η νίκη τους δεν ήταν ούτε στρατιωτική, ούτε κομματική. Ήταν, όμως, ουσιαστική. Μπορεί να έχασαν στον εμφύλιο, αλλά νίκησαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπορεί να έχασαν στο Πολυτεχνείο, αλλά κέρδισαν στις συνειδήσεις. Μπορεί να έχασαν στις εκλογές, αλλά κέρδισαν στην προπαγάνδα. Σε τι τους εμπόδισαν όλες αυτές οι ήττες; Σε τίποτα απολύτως. Η Δεξιά τους νομιμοποίησε και έκτοτε είναι ελεύθεροι να στελεχώνουν κάθε βαθμίδα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Όλοι γνωρίζουν ότι η ΚΝΕ είναι το μεγάλο «σχολείο» κάθε μεγαλοδημοσιογράφου, κάθε αρχισυντάκτη. Η ατζέντα τους, η προπαγάνδα τους, διασπείρεται παντού. Κινούν κι ελέγχουν την «κοινή γνώμη» κατά το δοκούν. Ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, στηρίζουν ή καταψηφίζουν νομοσχέδια, έτσι ώστε να γίνεται πάντα το δικό τους. Μπορεί να είναι μέρος του συστήματος και να ζουν απ’ αυτό, αλλά οι δομές τους είναι τόσο ισχυρές που με την πρώτη ευκαιρία θα πάρουν την εξουσία και τότε θα είναι αμείλικτοι.

Οι Κομουνιστές διαπαιδαγωγούν τα παιδιά μας, γράφουν τα σχολικά βιβλία. Ελέγχουν το συνδικαλισμό, την διοργάνωση των απεργιών και την έκβαση των αιτημάτων των εργατών. Είναι ίσως η πιο βρόμικη και σίγουρα η πιο προδοτική μαριονέτα του συστήματος. Μια μαριονέτα, όμως, που παράλληλα χτίζει έναν στρατό. Πού είναι ο στρατός που χτίζει το αντίπαλο δέος; Πουθενά. Υπάρχει μόνο στις ονειρώξεις ορισμένων ακροδεξιών…

Ο Κομουνιστής επαίρεται για την ιστορία του παντού και με τον πιο έκδηλο τρόπο. Φοράει περήφανα το σφυροδρέπανο και κανείς δεν τον πειράζει. Θα μου πείτε, «ο εθνικισμός διώκεται», ένας απλός φαντάρος κινδυνεύει να φάει «πέσιμο» περνώντας απλά και μόνο κοντά από μια πορεία αριστερών μόνο και μόνο επειδή το κεφάλι του είναι ξυρισμένο. Άρα, λοιπόν, ποια είναι η λύση; Να κρυφτούμε κι άλλο; Να οργανώσουμε το κίνημα στις «κατακόμβες»; Ή να σπείρουμε τον φόβο και τον τρόμο παντού;

Η ψυχοσύνθεση του αριστερού είναι άρρωστη, ασθενική σαν τον ίδιο και εξαιρετικά εύθραυστη. Λόγω της κατώτερης φυλετικής του υπόστασης, είναι γεμάτος φοβίες, κόμπλεξ και ανασφάλειες. Η ψυχοσύνθεση του εθνικιστή είναι το ακριβώς αντίθετο. Σιγουριά, τόλμη και θάρρος!

Ο πραγματικός εχθρός, όμως, αδέρφια δεν είναι οι αριστεροί! Εχθρός μας είναι ο φόβος, η «σωφροσύνη» και η αδράνεια. Εχθρός μας είναι όλοι αυτοί που μας λένε να σιωπούμε, να καθόμαστε ήσυχοι, φρόνιμοι και μετρημένοι. Εχθρός μας είναι η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα, η έλλειψη πίστης και θάρρους. Εχθροί μας είναι όλοι αυτοί που κατευνάζουν το μίσος και την οργή, που μπολιάζουν με ανθρωπισμό και αντιρατσισμό, με ανοχή και «σεβασμό» την Ιδέα μας.

Ο εχθρός δεν είναι μπροστά, ούτε πίσω μας. Ο εχθρός είναι πλάι μας!

Παρουσιάζεται ως η φωνή της «λογικής» κι έχει την γέρικη όψη μιας «πατρικής» φιγούρας. Ενός φίλου, ενός καθοδηγητή ή αρχηγού. Ενός άκαπνου χέστη κι ενίοτε ενός έμμισθου υπαλληλάκου, χαμηλής βαθμίδος, της ΕΥΠ. Θα συστηθεί ως Συναγωνιστής, αλλά είναι ο ίδιος ο Διάβολος. Θα σου μιλήσει για υπομονή και γι’ άλλες αγγελικές αρετές. Θα σε οδηγήσει σ’ έναν άλλο δρόμο σκοτεινό, όπως και τα γραφεία του. Σκούρο, όπως το χρώμα του. Μάταιο, όπως η ύπαρξη του. Θα σου πουλήσει βιβλία και θα σου βγάλει λόγους. Θα σου πάρει όλα σου τα λεφτά καθώς και την ψυχή. Σύντομα θα ζεις για να τον υπηρετείς. Ο αγώνας σου θα γίνεται όχι για την επιβίωση της ράτσας σου, αλλά για να υπηρετείς αυτόν, την οικογένεια και την τσέπη του. Θα είσαι ένα πλήρως υποταγμένο και φρόνιμο ανθρωπάκι.

Ξάφνου ξυπνάς μια μέρα για να ακολουθήσεις την καθημερινή σου ρουτίνα. Ακολουθείς την καθιερωμένη πορεία για τα γραφεία. Στον δρόμο συναντάς μια ολιγομελή μαυροντυμένη ομάδα που ζωγραφίζει μια κόκκινη σβάστικα έξω από μια κατάληψη αναρχικών. Αναρωτιέσαι ποιοι είναι αυτοί, γιατί δεν τους έχεις ξαναδεί; Γιατί δεν είναι στην οργάνωση και γιατί προπαγανδίζουν απροκάλυπτα τις ιδέες τους…; Είναι τρελοί; Είναι καθεστωτικοί;

Η φωνή στα αυτιά σου τόσο καιρό σου έμαθε ότι αυτό είναι λάθος, ότι απαγορεύεται. «Οι δρόμοι ενέχουν πολλούς κινδύνους. Το σύστημα καραδοκεί, σε ψάχνει, σε καταδιώκει».

Τους προσπερνάς… Η όψη της κόκκινης σβάστικας δεν λέει να ξεκολλήσει, όμως, απ’ το μυαλό σου. Συνεχίζεις να περπατάς… Αρχίζεις να παρατηρείς τα πάντα γύρω σου. Τους τοίχους, τις κολώνες, τις γέφυρες… Είναι η πρώτη φορά που το κάνεις ουσιαστικά.

Αριστερή προπαγάνδα παντού. Τα σύμβολα του εχθρού κατακλύζουν την πόλη. Τόσο καιρό η φωνή σου μιλούσε για νίκη, για την επερχόμενη επικράτηση, για τον πόλεμο που κερδίζουμε και τον εχθρό που τρέμει… Τώρα βλέπεις ότι ο εχθρός είναι παντού κι εσύ πουθενά…

Φτάνεις στα γραφεία, αλλά είναι κλειστά… Παίρνεις τηλέφωνο τους Συναγωνιστές σου, αλλά κανείς δεν απαντά… Ξάφνου μια ομάδα αναρχικών φαίνεται να έρχεται από μακριά. Σαστίζεις, καθηλώνεσαι στο σημείο. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνει, τι έχει πάει στραβά… Κυριεύεσαι από φόβο και δειλία. Είσαι πλέον ψυχικά και πνευματικά παροπλισμένος. Ανήμπορος να επιβιώσεις στην «πραγματική» πραγματικότητα… Μόλις συνειδητοποίησες ότι ο κυριότερος εχθρός ήταν τόσο καιρό πλάι σου.

Τώρα είναι ο καιρός να δράσεις. Τώρα είναι η στιγμή να πολεμήσεις με κάθε τρόπο και κάθε μέσο για την επικράτηση της Ιδέας. Πλέον, δεν είσαι ένα πρόβατο σ’ ένα κομματικό μαντρί, αλλά ένας λύκος στη «μάντρα» της πόλης. Έτοιμος να επιτελέσεις το ιερό καθήκον προς τη ράτσα, σίγουρος για κάθε σου βήμα. Με οδηγό την Πίστη -το Αίμα- και φρούριο την Τιμή.

Τώρα πια δεν μετράς ψήφους, ούτε υπογραφές. Μετράς κεφάλια και νίκες. Πολλές μικρές ή μεγάλες νίκες. Κάνεις πραγματική πρόοδο στον αγώνα. Εξαπλώνεις την Ιδέα, κερδίζεις και πάλι την πόλη. Αλλάζεις τις γειτονίες, οπτικά και πνευματικά. Οργανώνεις, στρατολογείς τους κατοίκους. Όσους θέλουν να αγωνιστούν, όχι τους περιττούς, ούτε τους φαύλους. Φτιάχνεις δομές πραγματικές, για αντίσταση και προπαγάνδα. Πλέον δεν παίζεις στο παιχνίδι του συστήματος, αλλά δημιουργείς ένα δικό σου, νέο! Τώρα το σύστημα προσαρμόζεται σε σένα κι όχι εσύ σ’ αυτό. Μόλις πέτυχες την πρώτη σου σημαντική νίκη. Έδειξες σε όλους, τον άλλο δρόμο και τώρα δεν μένει παρά το σύνθημα για να σ’ ακολουθήσουν.

Εσύ, σε ποια μεριά ανήκεις; Στους ζωντανούς ή τους ήδη νεκρούς;
Εσύ, αποκήρυξες τις ιδέες σου σήμερα ή αγωνίστηκες για να τις διαδώσεις;

 

Α.Τ.