Το πόθεν έσχες της Δημοκρατίας τους και η σφαγή των κοινωνικά αδύναμων

Χθες, είχαμε άλλη μία απόδειξη της σαπίλας του πολιτεύματος, του οποίου τις συνέπειες βιώνουμε εδώ και δεκαετίες. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία απόδειξη, αλλά κάθε χρόνο τέτοια εποχή βγαίνει στο φως, και θετικό είναι κάποια στιγμή να ασχοληθούν οι άνθρωποι μ’ αυτό που γίνεται. Φυσικά, αναφέρομαι στις δηλώσεις πόθεν έσχες των βουλευτών και των πολιτικών αρχηγών, οι οποίες χθες αναρτήθηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής, και φυσικά σε πολυάριθμα άρθρα στο διαδίκτυο. Ένα ευανάγνωστο άρθρο, που δεν κουράζει τον αναγνώστη, και παραθέτει εν συντομία όλα τα πόθεν έσχες των πολιτικών αρχηγών είναι το ακόλουθο: «Πόθεν έσχες»: Αυτά δηλώνουν οι πολιτικοί αρχηγοί. Ένα πιο αναλυτικό ρεπορτάζ βρίσκεται στον ακόλουθο σύνδεσμο, και επιτρέπει την πιο λεπτομερή παρακολούθηση του πόθεν έσχες του κάθε πολιτικού αρχηγού: Δημοσιεύθηκε το πόθεν έσχες των πολιτικών αρχηγών. Ποιοι είναι οι πιο πλούσιοι και τι δήλωσε ο πρωθυπουργός…

Υπάρχουν τρεις βασικές παρατηρήσεις για τα πόθεν έσχες των πολιτικών αρχηγών, αλλά και συγκεκριμένων βουλευτών.

1. Όλοι τους έχουν αρκετά υψηλές καταθέσεις, προερχόμενες είτε από τη βουλευτική αποζημίωση είτε από επιχειρήσεις ή διάφορες ενέργειες από τα αρχικά κεφάλαια που διαθέτουν σε επενδυτικά χαρτοφυλάκια.

2. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν αρκετά μεγάλες περιουσίες, είτε από γονική παροχή είτε επειδή τις απέκτησαν κατά τη διάρκεια της θητείας τους στη Βουλή.

3. Αρκετοί από τους βουλευτές και τους πολιτικούς αρχηγούς εμφανίζονται με επενδύσεις, μετοχές ή συνεισφορές σε εταιρείες, χρηματοπιστωτικούς οίκους και επιχειρήσεις.

Από τα στοιχεία που παρατίθενται, παρατηρείται ότι οι περισσότεροι πολιτικοί, προέρχονται είτε από τα πλούσια στρώματα της κοινωνίας μας, είτε αποκτούν αρκετά λεφτά κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Αυτό σημαίνει ότι η βουλευτική θητεία αποτελεί ένα καλά αμειβόμενο επάγγελμα και ένα κίνητρο για πολλούς τοπικούς παράγοντες ή γνωστούς σε κάποια περιοχή οι οποίοι θέλουν να διεκδικήσουν μία θέση στο ελληνικό κοινοβούλιο. Φυσικά, σ’ αυτά τα οφέλη προστίθενται και τα κερασμένα, τις περισσότερες φορές, τραπέζια, πολλές καινούριες κοινωνικές διασυνδέσεις, οι οποίες αποτελούν, σε πολλές περιπτώσεις, και ευκαιρίες για πρόσθετη αμοιβή μέσω κάποιων εξυπηρετήσεων του βουλευτή σε ψηφοφόρους του και μη (το γνωστό και ως «ρουσφέτι»). Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές απολαμβάνουν και κάποιες παροχές, οι οποίες προστίθενται ήδη στον παχυλό μισθό τους (τηλεφωνική σύνδεση, αυτοκίνητο και έξοδα κίνησης, έξοδα μετακινήσεων, έξοδα γραφείου κλπ).

 

Την ίδια στιγμή, ζούμε σε μία χώρα στην οποία:

1. Υπάρχουν 1.200.000 άνεργοι, σύμφωνα με την καταμέτρηση του Οκτωβρίου 2016 (επίσημα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ). Φυσικά, ο αριθμός αυξάνεται άμα συμπεριλάβουμε στον αριθμό αυτό μεταπτυχιακούς φοιτητές ή φοιτητές που σπουδάζουν με σκοπό την απόκτηση ενός δεύτερου πτυχίου επειδή δε μπορούν να βρουν δουλειά, παρά του ότι βρίσκονται στην παραγωγική διαδικασία και στην αγορά εργασίας. Επίσης, αυξάνεται άμα προστεθεί σ’ αυτό ο αριθμός των μη εγγεγραμμένων στα μητρώα ανέργων του ΟΑΕΔ, καθώς πολλοί συμπατριώτες μας δεν έχουν καταγραφεί επίσημα ως άνεργοι για διάφορους λόγους. Όπως επίσης, αξίζει να σημειώσουμε, ότι χιλιάδες Έλληνες εργάζονται σε θέσεις ημιαπασχόλησης παίρνοντας μισθό κάτω των 350 ευρώ και φυσικά χωρίς ένσημα.

2. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι χωρίς ασφάλιση, αποτελώντας το 15% του εργαζόμενου πληθυσμού της χώρας (Oι 15 στους 100 εργαζόμενοι είναι ανασφάλιστοι και αδήλωτοι), σύμφωνα με έλεγχο που έγινε σε διάφορες επιχειρήσεις. Να σημειωθεί ότι κι εδώ ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος άμα προστεθούν και οι μη καταγεγραμμένοι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι.

3. Υπάρχουν χρεοκοπημένοι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά και βιοτέχνες, οι οποίοι είτε δε μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους και τις εισφορές τους είτε δε θέλουν διότι, για να λέμε και την αλήθεια, τα ταμεία χρεοκόπησαν διότι υπήρχε υπεξαίρεση χρημάτων από τις εισφορές των εργαζομένων και μη καταβολή εισφορών από πολλούς επιχειρηματίες, είτε μεγάλους, είτε μικρούς, καθώς και ελεύθερους επαγγελματίες. Χαρακτηριστικό είναι ότι ως και η εφημερίδα «Καθημερινή» έχει αναρτήσει το ακόλουθο άρθρο, ενώ είναι γνωστή για τις φιλελεύθερες απόψεις της και τα πολιτικά μηνύματα που περνάει μέσω αυτών. Το άρθρο είναι το εξής: Εκρηκτικό κοκτέιλ φόρων και εισφορών φέρνει κύμα αλλαγών στο «επιχειρείν»

4. Υπάρχουν 30.000 – 40.000 άστεγοι στη χώρα. Ο αριθμός είναι συνεχώς αυξανόμενος, όσο άνθρωποι χάνουν δουλειές και σπίτια, και όσο η κρίση παρατείνεται, και επίσημη καταγραφή δεν υπάρχει από καμία ελληνική κυβέρνηση. Υπάρχει, φυσικά, ένα άρθρο το οποίο αποτυπώνει μία εικόνα για το γεγονός αυτό (Άστεγοι: Ο… «αόρατος» πληθυσμός της Ελλάδας).

 

Από όλα αυτά, συμπεραίνεται ότι οι βουλευτές, και οι πολιτικοί γενικότερα, όχι μόνο δεν έχουν υποστεί στο ελάχιστο πραγματικές μειώσεις κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αλλά συνεχίζουν να απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς και φοβερές ανέσεις στο κτίριο της Βουλής (π.χ. τζακούζι), τη στιγμή που ο Έλληνας είτε δεν έχει δουλειά, είτε δεν έχει φαγητό, είτε δεν έχει σπίτι, μη μπορώντας να επιβιώσει. Οι πολιτικοί, λοιπόν, ενώ εφαρμόζουν όλες αυτές τις καταστροφικές πολιτικές για το έθνος και το κράτος, οδηγώντας στην εξαφάνιση του ενός και στη διάλυση του άλλου, συνεχίζουν να απολαμβάνουν τους μισθούς και τις ανέσεις τους, ενώ οι Έλληνες βρίσκουν δουλειές με 400 €, και σε πολλές περιπτώσεις και μερικά μεροκάματα μόνο, με 100 €, με σκοπό να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο ύψιστο δικαίωμά τους: τη ζωή.

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό και ρητορικό: Βλέποντας τους δύο αυτούς κόσμους, υπάρχει περίπτωση αυτό το σύστημα, σε αυτό το πολίτευμα, ο ένας κόσμος -ο δικός τους- να καταλάβει τον άλλον, τον δικό μας; Η απάντηση είναι γνωστή και είναι ΟΧΙ. Όχι, δε μπορεί να καταλάβει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει μετοχές στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ και στον ΟΠΑΠ το φτωχό, τον άνεργο, αυτόν που επιβιώνει σ’ αυτή την κοινωνία, σ’ αυτό το σύστημα και σ’ αυτό το καθεστώς της «δημοκρατίας» του αστικού κοινοβουλευτισμού. Όχι, δε μπορεί ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει 36 ακίνητα και 1,8 εκατομμύρια € να κατανοήσει τον πόνο ενός φτωχού οικογενειάρχη, ο οποίος πασχίζει να θρέψει τα παιδιά του και να τους δώσει όσα περισσότερα μπορεί. Όχι, δε μπορεί ο άνθρωπος που το παριστάνει ανθρωπιστής και ταυτόχρονα συμμετέχει σε επενδυτικό χαρτοφυλάκιο της Blackrock να κατανοήσει τον πόνο και τη ντροπή που νιώθει ο άνεργος επειδή δε μπορεί να βρει δουλειά. Όχι, δε μπορεί ένας άνθρωπος ο οποίος διαμένει σε σπίτι 883 τ.μ., και ο οποίος δήλωσε ότι δε χρειάστηκε ποτέ να ζήσει με 800€ και ελπίζει ότι δε θα χρειαστεί, να κατανοήσει μία οικογένεια η οποία στοιβάζεται σε λίγα τετραγωνικά με σκοπό να μειώσει το κόστος διαμονής της. Φυσικά, δε μπορούν να κατανοήσουν την έννοια της αγάπης προς την πατρίδα και το έθνος άνθρωποι, οι οποίοι διαθέτουν καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού, γιατί θα είναι οι πρώτοι που σε ενδεχόμενο «κακό» γεγονός για τη χώρα θα τις χρησιμοποιήσουν προς ίδιον όφελος, ξεχνώντας τον όρκο που δίνουν όταν ορκίζονται στη Βουλή. Επίσης, δε μπορεί κανένας οπαδός της ακροδεξιάς μπουρζουαζίας και κανένας πρώην ενασχολούμενος με τον εθνικιστικό χώρο ως βουλευτής να κουνάει το δάχτυλο σε όλα τα παιδιά που αγωνίζονται μέρα – νύχτα για τις ιδέες του εθνικισμού χωρίς αντάλλαγμα, και την ίδια στιγμή να παραπέμπεται στη δικαιοσύνη για ελλιπή δήλωση πόθεν έσχες (Στον εισαγγελέα Μπούκουρας – Καρατζαφέρης για παραβάσεις στα Πόθεν Έσχες). Το ίδιο ισχύει και για τους κοινοβουλευτικούς «εθνικιστές» και τον αρχηγό τους, που αναδεικνύεται και πάλι ως ο πλουσιότερος πολιτικός αρχηγός με τα μεικτά εισοδήματα της οικογένειας του να ξεπερνούν τα 200,000€.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το σύστημα αυτό είναι καλά στηριγμένο, καλά στημένο και οργανωμένο, τόσο στον οικονομικό τομέα μέσω του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος τους, όσο και στον πολιτικό τομέα, με τον σάπιο αστικό κοινοβουλευτισμό τους.

Δεν υπάρχει, επίσης, όμως, καμία αμφιβολία και για το γεγονός ότι εμείς πρέπει να παλέψουμε μ’ αυτό το διευθαρμένο καθεστώς και να κερδίσουμε. Να κηρύξουμε τη δράση μας για το Έθνος και το Σοσιαλισμό, ενάντια σε όλους αυτούς που καταδυναστεύουν τους αδύναμους και τους κατατρεγμένους. Είναι χρέος προς τα παιδιά μας, είναι καθήκον προς το Έθνος!

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί». Κ. Παλαμάς

 

K-H L