Maurice Bardèche – Το πραγματικό πρόσωπο της σύγχρονης Δημοκρατίας

Η δημοκρατία, όπως λειτουργεί σήμερα, είναι ανίκανη να ικανοποιήσει πραγματικά τον λαό, η συνέπεια αυτού του συστήματος είναι ότι με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται την ελεύθερη υπεροχή του λαού, τον εμποδίζει στην πραγματικότητα να εξασκήσει αυτή την ελεύθερη επιλογή. Με κανέναν τρόπο δεν μπορεί πια να βγει από μια ορισμένη μορφή «δημοκρατίας» που δεν του αποφέρει τίποτα. Η δημοκρατία, υπ’ αυτήν την έννοια, στρέφεται εναντίον του λαού. Του εξασφαλίζει μια ελευθερία κενή από περιεχόμενο, του δίνει ένα ψηφοδέλτιο χωρίς αξία…

Τα καθεστώτα που αποκαλούμε δημοκρατικά, αποτελούν μια κωμωδία όμοια μ’ εκείνη των λαϊκών δημοκρατιών. Σε όλες τις δημοκρατίες, η εθνική θέληση αφαιρείται κρυφά. Μια κάστα προνομιούχων ιδιοποιήθηκε τα έθνη. Η εξουσία της έχει ως αρχή την ελεύθερη διείσδυση από το εξωτερικό, που αποβλέπει την πολιτική μας διαίρεση, την αποδυνάμωση και την ποδηγέτησή μας. Τελικά, υπό το πρόσχημα της δημοκρατίας, δεν είμαστε πια κύριοι ούτε του τόπου μας, ούτε των οικονομιών μας, ούτε των εδαφών μας, ούτε του πεπρωμένου μας. Δεν είμαστε πια τίποτα μέσα στα έθνη μας…

Είμαστε όλοι μισθοφόροι. Δεν είμαστε πλέον παρά λαοί μισθοφόρων. Οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι η νέα μορφή κατακτήσεως. Δεν βλέπουμε μπότες κι είμαστε ήσυχοι. Οι αφέντες μας είναι αόρατοι, άγνωστοι. Χειρίζονται σιωπηλά τους μοχλούς που ορίζουν τη ζωή μας. Δεν τουφεκίζουν, κυβερνούν. Δεν ανήκουν σ’ αυτούς τους απλοϊκούς που διερωτώνται αν θα βάλουν την υπογραφή τους στο χαρτί μιας αποφάσεως για εκτέλεση. Βλέπουν απλώς τα πράγματα σε μεγάλη κλίμακα και δημιουργούν ξαφνικά εκατομμύρια νεκρούς, κυκλώνες οδύνης και ωκεανούς καταστροφής, χωρίς κανείς μας να το καταλαβαίνει…

Η καθολική ψηφοφορία, που έπρεπε να εγκαθιδρύει μια δημοκρατία, δηλαδή μια εξουσία του λαού, εγκαθιδρύει στην πραγματικότητα μια ολιγαρχία, δηλαδή την εξουσία μιας κάστας, που ο λαός νομίζει ότι υπέδειξε…

…η αλλοτρίωση των ψυχών είναι ο τελικός στόχος, όχι τον πολιτικών μας, οι οποίοι είναι ύπουλοι μύωπες, που δεν βλέπουν πέρα από την μηχανή τους, αλλά των «Σοφών» που ασχολούνται, «προς το συμφέρον μας» δήθεν, με το πεπρωμένο του κόσμου. Οι ψυχές μας, το αίμα μας, η προσκόλλησή μας στη γη μας και στα έθνη μας, είναι ακριβώς αυτό που δεν τους αρέσει σ’ εμάς, είναι αυτό που δε μας έχει κάνει ακόμη μια πειθήνια κι εύπλαστη μάζα στα χέρια τους…

Δεν είμαστε πλέον οι πολίτες και οι υπηρέτες των πατρίδων μας. Είμαστε οι υπηρέτες της «Δημοκρατίας»!

Ζούμε με ψευδαισθήσεις. Επειδή έχουμε το δικαίωμα να γράφουμε και να εκδηλώνουμε την δυσαρέσκειά μας, νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι… Επειδή έχουμε, περιοδικά, το δικαίωμα να βάζουμε ονόματα μέσα σ’ ένα κουτί, νομίζουμε ότι είμαστε κυρίαρχοι… Επειδή διαβάζουμε εφημερίδες, νομίζουμε ότι έχουμε γνώμη… Επειδή δεν βλέπουμε ότι μας βάζουν σε σειρά, νομίζουμε ότι περπατάμε μόνοι μας… Τα πιστεύουμε πραγματικά όλα αυτά και τα γεγονότα μάς διαψεύδουν συνεχώς…

 

Η Δημοκρατία τους παρέχει την άνεση οίκου ανοχής πολυτελείας: Η Ελευθερία και η Εκπαίδευση, πληθωρικές ξανθιές, τους προσφέρουν μητρικά στήθη. Η Δημοκρατία, με κόκκινη κυλόττα, τριγυρνάει ανάμεσα στα τραπέζια, κουνιέται προκλητικά, έχει άχαρα πισινά, αλλά με πουδραρισμένους τους γλουτούς. Και η Καθολική Ψηφοφορία, μια μικρή πεπειραμένη μελαχρινή, βάζει το χέρι στη σχισμή του παντελονιού τους… Αυτοί, με βλέμμα απλανές, με μισάνοιχτο στόμα, ευχαριστούν εκ βάθους καρδίας την «κυρία» της οποίας το «σπίτι» είναι τόσο εξυπηρετικό…

Όταν μια δημοκρατία αρνείται να τεθεί υπό συζήτηση η μέθοδος δια της οποίας εκφράζεται η θέληση του λαού, παύει να είναι δημοκρατία…

 

Maurice Bardèche – ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις.