Φιλελευθερισμός: μια διαχρονική φυλετική νόσος (Μέρος 1ο)

 

Εισαγωγή

Ο σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αποκαλύψει τα δεκάδες διαφορετικά πρόσωπα με τα οποία ο φιλελεύθερος ιός προσβάλει τα υγιή κύτταρα του έθνους. Ο φιλελευθερισμός είναι ένα διαχρονικό ιδεολόγημα της εκφυλισμένης και διεστραμμένης άρχουσας τάξης, η οποία μετά την βιομηχανική επανάσταση και την κυριαρχία των μεγαλοαστών (έμποροι, βιομήχανοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες) ποδηγετείται οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά από τους Ιουδαίους κεφαλαιοκράτες οι οποίοι άλλωστε και χρηματοδότησαν με τα τεράστια αποθεματικά τους, την μετάβαση από την αγροτική στην βιομηχανική κοινωνία. Στην εν λόγω άρχουσα τάξη πάλεψε για να χωρέσει, στριμώχτηκε και τελικά κατάφερε να εισέλθει και η παλιά «αριστοκρατία», αγωνιζόμενη να διατηρήσει τα ταξικά της προνόμια και εκμεταλλευόμενη τις θέσεις κλειδιά που κατείχε στον εκάστοτε κρατικό μηχανισμό.

Η ταξική αλαζονεία, η δειλία και η αναλγησία των «αριστοκρατών» αναμίχθηκε βιολογικά και ιδεολογικά με την απάτη του περιπλανώμενου Ιουδαίου εμποράκου και αργυραμοιβού. Το κράμα που προέκυψε από την αλαζονική σκληρότητα και την τοκογλυφία ονομάστηκε φιλελευθερισμός και πήρε πάμπολλες μορφές τόσο μέσα από την δεξιά κοσμοθεωρία στο σύνολό της, όσο και μέσα από τον Μαρξισμό ο οποίος αποτελεί ένα κατά βάση φιλελεύθερο δόγμα, όπως θα αποδείξουμε, όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό.

Το γεγονός ότι η ακροδεξιά εμφανίζεται συχνά αντιφιλελεύθερη δεν πρέπει να θολώνει την κρίση μας, καθώς ουδέποτε η ακροδεξιά υπήρξε οικονομικά αντιφιλελεύθερη. Παρά το ότι οι ακροδεξιοί δηλώνουν συχνά μερικώς κι όχι ολικώς οικονομικά φιλελεύθεροι, εξακολουθούν να νοσούν από τον φιλελευθερισμό, τον οποίο όπως θα αποδείξουμε υποστηρίζουν στην καταπιεστικότερη μορφή του.

 

Οι μορφές του φιλελευθερισμού

 

Οικονομικός φιλελευθερισμός

O φιλελευθερισμός εμφανίζεται με πολλές και συχνά αντιφατικές μεταξύ τους μορφές. Οι εσωτερικές αντιφάσεις του φιλελευθερισμού τον κατατάσσουν στα προπαγανδιστικά ιδεολογήματα κι όχι στις ιδεολογίες, διότι μια ιδεολογία οφείλει να είναι αυτοσυνεπής. Αντίθετα όταν μια θεωρία αναιρεί τον ίδιο της τον εαυτό προσαρμοζόμενη στις προπαγανδιστικές ανάγκες της στιγμής δεν είναι ιδεολογία αλλά προπαγανδιστικό ιδεολόγημα. Επίσης ο φιλελευθερισμός σπάνια εμφανίζεται αυτούσιος με το πρόσωπο μιας ολοκληρωμένης πολιτικής θεωρίας, διότι αυτό του το πρόσωπο είναι απεχθέστατο για τον λαό! Αντίθετα οι φιλελεύθεροι συνήθως διασκορπίζονται ως μικρόβια μέσα σε άλλες πολιτικές θεωρίες και ιδεολογίες και τις μολύνουν με τα μιμίδιά τους. Στόχος του άρθρου επίσης είναι να αποκαλυφθεί το κρυμμένο πρόσωπο του φιλελευθερισμού όπου αυτό βρίσκεται, καθώς και να αποκαλυφθούν οι εννοιολογικές του αντιφάσεις.

Τυπικά, ο φιλελευθερισμός ως ιδεολόγημα εμφανίζεται ως οικονομικός, πολιτικός, κοινωνικός και πολιτιστικός. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός στην πράξη είναι ο συνδυασμός των καπιταλιστικών όρων παραγωγής και διανομής του πλούτου με την πλήρως απελευθερωμένη αγορά εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών. Έχουμε αναπτύξει πλήρως την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση που επιφέρει ο καπιταλισμός και η «ελεύθερη» αγορά στην πράξη σε παλαιότερα άρθρα και δεν θα επανέλθουμε εδώ σε αυτό το θέμα. Ο ιδεολογικός πυρήνας του οικονομικού φιλελευθερισμού, βρίσκεται στο δικαίωμα του ατόμου όχι μόνο να κατέχει αλλά και να διαχειρίζεται τα μέσα παραγωγής και πλουτισμού που διαθέτει όπως επιθυμεί, μεγιστοποιώντας το ατομικό του όφελος ανεξαρτήτως από τις εθνικές και κοινωνικές συνέπειες των αποφάσεών του ή των λαθών του.

Ταυτόχρονα όμως απαιτεί ο φιλελευθερισμός από το Έθνος εντός του οποίου αναπτύσσεται η καπιταλιστική δραστηριότητα, να κατοχυρώσει νομικά το δικαίωμα του κεφαλαιοκράτη να μεγιστοποιεί το προσωπικό του όφελος ακόμα και εις βάρος του συμφέροντος των εργαζομένων ή εις βάρος των ανταγωνιστών του οι οποίοι δεν διαθέτουν αντίστοιχη οικονομική επιφάνεια. Δηλαδή ο οικονομικός φιλελευθερισμός απαιτεί να κατοχυρωθεί το δικαίωμα μιας κατηγορίας πολιτών, εις βάρος των δικαιωμάτων των άλλων επικαλούμενος τις αρχές του οικονομικού ανταγωνισμού.

Το κεντρικό σύνθημα του φιλελευθερισμού «ο καθένας λαμβάνει ανάλογα με τις δυνατότητές του» συγκαλύπτει το πραγματικό του νόημα που είναι «ο καθένας λαμβάνει ανάλογα με τα κεφάλαιά του». Ενώ ο φιλελευθερισμός ξεκινά υποτίθεται με βάση το δικαίωμα της πλήρους ατομικής ελευθερίας, στον οικονομικό τομέα, καταλήγει στην επιβίωση του οικονομικά και πολιτικά ισχυρότερου. Φυσικά όταν τεθεί το ζήτημα της ένοπλης εθνικής ή ταξικής πάλης του λαού απέναντι στο κεφάλαιο, ο φιλελευθερισμός πάλι επικαλείται το «θεϊκό» απόλυτο δικαίωμα του ατόμου στην κατοχή και διαχείριση κεφαλαίου, καθώς δεν συμφέρει την άρχουσα τάξη να συγκρουστεί ένοπλα με τις μάζες.

Με λίγα λόγια ο οικονομικός φιλελευθερισμός μιλά για ατομικά δικαιώματα όταν πρόκειται για την εργοδοσία και για δαρβινική επιλογή όταν πρόκειται για τους εργαζόμενους και τον λαό γενικότερα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που δεν αποτελεί ιδεολογία αλλά ταξικό ιδεολόγημα.

 

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τη σχέση του φιλελευθερισμού με το κράτος. Καταρχήν να σημειώσουμε ότι ο φιλελευθερισμός αυτοαναιρείται και σε αυτό το θέμα. Παρά το γεγονός ότι το φιλελεύθερο ιδεολόγημα θεωρεί πλήρως αναρμόδιο και ανίκανο το κράτος να αναλάβει τον έλεγχο της οικονομίας, της αγοράς ή ακόμα και της εκπαίδευσης των πολιτών, απορρίπτει σε όλες του τις πολιτικές μορφές -πλην του αναρχισμού- την κατάργηση του κράτους! Ο λόγος είναι φυσικά ότι το φιλελεύθερο κράτος εξασφαλίζει με την δύναμη της βίας την ταξική καταπίεση του λαού από την άρχουσα τάξη. Έτσι το ιδανικό φιλελεύθερο κράτος είναι μικρό, ευέλικτο αλλά πανίσχυρο στο να επιβάλει την ταξική του πολιτική.

Πρόκειται για ένα ιδιωτικοποιημένο κράτος όπου το έργο των δημοσίων υπηρεσιών θα κατανέμεται, με το αζημίωτο φυσικά, σε μιζαδόρους εργολάβους κάθε τύπου. Έτσι θα ελαχιστοποιείται το εργατικό κόστος και το κόστος επαρκών υπηρεσιών στον λαό και θα μεγιστοποιούνται τα κεφαλαιοκρατικά κέρδη. Οι εργολάβοι θα αναλαμβάνουν τα πάντα, την υγεία, την παιδεία, την είσπραξη φόρων, την δημόσια τάξη ακόμα και μέρος του έργου των ενόπλων δυνάμεων. Όμως παντού θα υπάρχει ένας στενός πανίσχυρος κεντρικός κρατικός πυρήνας ο οποίος θα μοιράζει τις εργολαβίες κλέβοντας τους φόρους των λαϊκών στρωμάτων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις σοβαρές δουλειές τις κάνει πάντα και μόνο ένα καλό κράτος. Ένα λοιπόν τέτοιο κράτος θα πρέπει να κλέβει τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τους ανέργους αποδίδοντας τον ιδρώτα και το αίμα τους στην άρχουσα τάξη. Η κρατική καταστολή και η είσπραξη των φόρων είναι πολύ σημαντικά για τους φιλελεύθερους για να τα αφήσουν στο έλεος των εργολάβων γι αυτό και έχουν ανάγκη έναν μικρό ισχυρό κεντρικό μηχανισμό ο οποίος θα εφαρμόζει την ταξική πολιτική τους.

 

 

Πολιτικός φιλελευθερισμός

Κύρια έκφραση του πολιτικού φιλελευθερισμού αποτελεί η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στην πλήρως απελευθερωμένη «αγορά» πολιτικών ιδεών και προγραμμάτων, όλοι έχουν τυπικά το δικαίωμα να διεκδικήσουν μια θέση στο κοινοβούλιο όπως όλοι έχουν το δικαίωμα να γίνουν τραπεζίτες ή βιομήχανοι! Φυσικά στην πράξη οι μόνοι που έχουν ελπίδα κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης και προοπτική εξουσίας, είναι αυτοί οι κομματικοί μηχανισμοί που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια για να διεξάγουν πολιτικό αγώνα και να διαφημιστούν, δηλαδή τα πολιτικά όργανα της άρχουσας τάξης.

Η λεγόμενη «ελευθερία του καταναλωτή» -δηλαδή το δικαίωμα των διαφημιστικών εταιρειών να χειραγωγούν μέσω του ψεύδους τους πολίτες που δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν λεπτομερώς τα χαρακτηριστικά όλων των αγαθών ή υπηρεσιών που καταναλώνουν- μετονομάζεται σε ελευθερία της ψήφου και τελικά παίρνει την μορφή του καθολικού δικαιώματος στην επιλογή του διατιθέμενου πολιτικού προϊόντος κατά την εκλογική διαδικασία.

Ο πολιτικός φιλελευθερισμός φέρει κι αυτός ασφαλώς τις εσωτερικές αντιφάσεις του φιλελευθερισμού. Έτσι, ενώ η αστική δημοκρατία καυχάται ότι δεν διώκει το φρόνημα, επιδίδεται σε ένα κυνήγι μαγισσών όταν τα φρονήματα ενός μέρους του λαού αμφισβητούν την απόλυτη κυριαρχία του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού. Τότε επιστρατεύονται εγκλήματα γνώμης για τους αναθεωρητές ιστορικούς, ψηφίζονται αντιρατσιστικοί νόμοι για τους εθνικιστές και θεσπίζεται ως ιδιώνυμο αδίκημα ο κομμουνισμός.

 

 

Κοινωνικός φιλελευθερισμός

Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, ο λεγόμενος και σοσιαλφιλελευθερισμός, έχει δύο σκέλη. Το ένα σκέλος του είναι οικονομικό και το άλλο που είναι και το ουσιώδες είναι ο πολιτιστικός Μαρξισμός. Στο οικονομικό του σκέλος, υιοθετεί κρατικές πολιτικές που να απαλύνουν τις επιπτώσεις του καπιταλισμού, όπως πχ η επιδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ή η επιδότηση της απασχόλησης των νέων εργαζομένων κλπ. Δηλαδή ο σοσιαλφιλελευθερισμός ο οποίος είναι η κύρια αφήγηση της σύγχρονης κεντροαριστεράς, αποδέχεται πλήρως τις αρχές του οικονομικού φιλελευθερισμού και του καπιταλιστικού συστήματος που αυτός παράγει, απλά προσπαθεί να απαλύνει τις επιπτώσεις του με κάποια δήθεν αντισταθμιστικά οφέλη, σε αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό που τα θεωρεί άχρηστο κόστος για την άρχουσα τάξη.

Ουσιαστικά ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι ακόμα πιο ύπουλος από τον νεοφιλελευθερισμό, καθώς προσπαθεί να καταστείλει την λαϊκή οργή μοιράζοντας στο λαό ψίχουλα από αυτά που του κλέβει το κεφάλαιο και το φιλελεύθερο κράτος. Στο ιδεολογικό επίπεδο, ο σοσιαλφιλελευθερισμός είναι απολύτως αυτοαναιρούμενος αφού από την μια ευαγγελίζεται την κοινωνική ισότητα και την απελευθέρωση του ατόμου από την κοινωνική καταπίεση ενώ από την άλλη υποστηρίζει ένα οικονομικό σύστημα που ο ίδιος παραδέχεται ότι παράγει ανισότητα και καταπίεση! Σχιζοφρένεια ή πολιτικός χαφιεδισμός; Μάλλον το δεύτερο.

 

Ως προς το δεύτερο σκέλος του κοινωνικού φιλελευθερισμού, ο οποίος αποτελεί έκφραση του πολιτιστικού Μαρξισμού, ο φιλελευθερισμός τους εκφράζει μια αρρωστημένη και χυδαία ελευθεριότητα βασισμένη σε πλήρως αντεπιστημονικές και διεστραμμένες θεωρήσεις της πραγματικότητας. Βασικές αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού είναι η θεώρηση της φυλής και του φύλου -δηλαδή της βιολογικής πραγματικότητας- ως κοινωνικές κατασκευές καθώς και η σχετικοποίηση κάθε αισθητικής και ήθους. Τα αιτήματα του κοινωνικού φιλελευθερισμού στο κοινωνικό πεδίο είναι ο γάμος των ομοφυλόφιλων και η υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, η προώθηση με την βία της πολυπολιτισμικότητας και της πολυφυλετικότητας, η νομιμοποίηση της χρήσης και της εμπορίας των ναρκωτικών και άλλα παρόμοια, με το πρόσχημα της ισότητας και της διασφάλισης της ατομικής ελευθερίας.

Κάποιος ίσως να διερωτάται γιατί η άρχουσα τάξη εμμένει στην προώθηση τέτοιων αιτημάτων στην κοινωνία, αφού από την πολυφυλετικότητα προκύπτει άμεσο οικονομικό συμφέρον για τους κεφαλαιοκράτες καθώς εξευτελίζουν τις εργατικές αμοιβές, αλλά από την προώθηση του εκφυλισμού δεν φαίνεται να προκύπτει κάποιο άμεσο οικονομικό συμφέρον. Η απάντηση είναι ότι τόσο στην πολιτική και την κοινωνία όσο και στη ζωή γενικότερα, τα όντα τείνουν να αναπαράγουν τον εαυτό τους και την αυτοεικόνα τους. Η άρχουσα τάξη ήταν και είναι έκφυλη, γι αυτό και όχι μόνο αναπαράγει αλλά προσπαθεί και να επιβάλει την κοινωνική διαστροφή! Γι αυτό λέμε ότι ο φιλελευθερισμός είναι ένα ιδεολόγημα που έχει παραχθεί από μια αντίστροφη βιολογική επιλογή και μεταδίδεται ενδημικά σαν μια ψυχοσωματική φυλετική ασθένεια.

 

https://nazionaleanticapitalista.wordpress.com/2016/12/10/φιλελευθερισμός-μια-διαχρονική-φυλε/