Η αναγκαία ιδεολογική κάθαρση του «χώρου» για την επικράτηση του Εθνικισμού

Αναφέρθηκα στα δύο προηγούμενα άρθρα μου στο πρόβλημα και την κοινωνική κατάσταση που καλείται να αντιμετωπίσει το εθνικιστικό κίνημα σ’ ολόκληρο τον κόσμο αυτήν τη στιγμή, δεδομένης της ανόδου του, και πρότεινα ενδεικτικά κάποιες κινήσεις/λύσεις, που θα βελτιώσουν κατ’ εμέ το εθνικιστικό κίνημα με σκοπό την επικράτηση του στην κοινωνία ως χώρου ιδεών, αλλά και ως κοσμοθεωρίας. Ένα βασικό πρόβλημα είναι η αδυναμία συνύπαρξης του εθνικισμού με τον υπάρχοντα αστικό κοινοβουλευτισμό, και οι λόγοι γι’ αυτό αναλύθηκαν σε προηγούμενο άρθρο. Οι επιμέρους αλλαγές της κοινωνίας στην οικονομία, στη γεωπολιτική σκακιέρα, αλλά και στην ίδια την κοινωνική ζωή, αποτελούν ευκαιρία επικράτησης του εθνικισμού σε όλον, ίσως, τον δυτικό κόσμο. Οι λόγοι αναλύθηκαν στο ανάλογο άρθρο.

Υπάρχει, ωστόσο, και ένα τρίτο ζήτημα, το οποίο πρέπει να λυθεί, με σκοπό οι εθνικιστές να μπορέσουν σε κάποια φάση να δουν την κοσμοθεωρία τους να κυριαρχεί ιδεολογικά και πολιτικά στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Πρόκειται για την ιδεολογική κάθαρση του εθνικιστικού «χώρου», πράξη αναγκαία για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν οι γραμμές και οι τάξεις, οι οποίες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα κληθούν να παλέψουν και να πολεμήσουν για τις ιδέες, για την πατρίδα, για τη φυλή, και για την ελευθερία μας. Πρέπει να γίνει αντιληπτό τι θεωρείται εθνικισμός και τι όχι. Ποιοι δρουν υπονομευτικά για το εθνικιστικό κίνημα, καπηλευόμενοι ιδέες που δεν μπορούν και θέλουν πραγματικά να εκφράσουν και ποιοι μάχονται ανοιχτά και αμετανόητα για την επιβίωση και την επικράτηση τους. Κρίνεται σκόπιμο λοιπόν να δώσουμε μερικά παραδείγματα -αρχικά- για το τι ΔΕΝ είναι Εθνικισμός!

 

  1. Donald Trump: Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί εθνικιστής ο Trump, παρ’ όλο τον πόλεμο που δέχτηκε, παρά την άνιση μεταχείριση από τα ΜΜΕ των ΗΠΑ, παρά τις βίαιες συμπεριφορές εναντίον οπαδών του και στελεχών της προεκλογικής του καμπάνιας που σημειώθηκαν σε διάφορες προεκλογικές ομιλίες του. Με τις αναδιπλώσεις που έκανε σε ορισμένα θέματα (όπως το Obama – care, μεταναστευτική πολιτική που στην αρχή μιλούσε για απέλαση 15 εκατομμυρίων ανθρώπων ενώ τώρα για εγκληματίες μετανάστες που αριθμούν 2 – 3 εκατομμύρια) έχει χάσει ήδη την εμπιστοσύνη που ενδεχομένως να του είχαν κάποιοι ψηφοφόροι του, οι οποίοι πίστεψαν, μάλλον, στο θαύμα της μεγάλης Αμερικής («make America great again», το προεκλογικό σύνθημα του Trump). Ταυτόχρονα, με την επιλογή κάποιων ατόμων ως υπουργών στην επερχόμενη κυβέρνησή του, δείχνει ξεκάθαρα τον ταξικό της χαρακτήρα υπέρ των φιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών και υπέρ των πλουτοκρατών του πλανήτη, αφού όλοι, σχεδόν, οι υπουργοί του είναι δισεκατομμυριούχοι και προφανώς θα υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους έναντι των φτωχών, των αδικημένων, και των αστέγων (ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή). Η επερχόμενη κυβέρνηση Trump, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν μέχρι στιγμής παρουσιαστεί επίσημα, θα αποτελέσει σίγουρα την πιο πλούσια κυβέρνηση σε εγχώριο επίπεδο από καταβολής αμερικανικού κράτους, και ίσως μία από τις πλουσιότερες όλων των εποχών στον πλανήτη. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αφ’ ενός αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούν να κατανοήσουν τα προβλήματα των φτωχών λευκών Αμερικάνων και αφ’ ετέρου θα συνεχίσουν την καταστροφική πολιτική της φιλελεύθερης οικονομίας, η οποία έχει προκαλέσει τόσα δεινά στην ανθρωπότητα. Τέλος, στην επιλογή του Mitt Romney ως υπουργού Εξωτερικών προαναγγέλλεται η συνέχιση της γνωστής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, με κύριους συμμάχους το Ισραήλ και κάποιες δυτικές χώρες της Ευρώπης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

  1. Nigel Farage: Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί εθνικιστικό κόμμα το UKIP. Μπορεί να συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του δημοψηφίσματος του Ηνωμένου Βασιλείου και να ηγήθηκε του στρατοπέδου του Brexit, όμως δεν παύει να έχει τις πιο ακραία φιλελεύθερες θέσεις στην οικονομία, δεν παύει να θέλει ένα φιλελεύθερο κοινωνικό μοντέλο, δεν παύει να θέλει την ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία των τραπεζιτών εις βάρος των φτωχών της Μ. Βρετανίας, και σίγουρα επιδιώκει ένα φιλελεύθερο, οικονομικά και κοινωνικά, κράτος, το οποίο απλά θα βρίσκεται εκτός ενιαίου νομίσματος, με σκοπό τη σταθεροποίηση και την προβολή του εθνικού νομίσματος, με απώτερο στόχο την αναδιανομή του πλούτου υπέρ της εγχώριας κλίκας των επιχειρηματιών και των εφοπλιστών.

 

  1. Marine Le Pen: Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρείται εθνικιστικό κόμμα το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν, καθώς υποστηρίζει ανοιχτά, πλέον (και ίσως και λόγω των επερχόμενων εκλογών), το υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα στη Γαλλία και δεν έχει ξεκάθαρη θέση για την υπάρχουσα δημογραφία της Γαλλίας και συγκεκριμένες προτάσεις επί του μεταναστευτικού ζητήματος που ταλανίζει τη συγκεκριμένη χώρα εδώ και αρκετές δεκαετίες (από τότε που οι γαλλικές δυνάμεις αποχώρησαν από τις περιοχές της Β. Αφρικής τις οποίες κατείχαν)

 

  1. Ν.Γ.Μ.: Δε μπορεί να θεωρείται η Χρυσή Αυγή κόμμα εθνικιστικής δράσης, τη στιγμή που αν και είναι στην αντιπολίτευση, έχει ήδη αποκηρύξει τον εθνικοσοσιαλισμό, τον οποίον με πάθος υποστήριζε για 30 χρόνια μέχρι και την είσοδό της στη Βουλή, όταν καλεί τους οπαδούς της σε τάξη όταν συλλαμβάνονται οι βουλευτές της και όταν έπειτα δολοφονούνται άνανδρα από αριστερούς (με τις πλάτες του κράτους) δυο αθώα παιδιά, ούτε όταν δεν λέει λέξη για ανατροπή του ΣΥΡΙΖΑ και εκλογές, ενώ αντιθέτως έχει αγαστές σχέσεις με στελέχη του, δηλώνει ανοιχτή σε συνεργασίες και επισκέπτεται νησιά στο πλευρό του Καμμένου. Όταν αποκηρύττεις τις ίδιες σου τις ιδέες, κείμενα-θέσεις, όταν δεν αναγνωρίζεις την ίδια σου την υπογραφή, ενώ είσαι μόλις το 7ο κόμμα της βουλής – τότε, και σήμερα 3ο – και μετατρέπεσαι, προς άγρα ψήφων, σε αστικό πατριωτικό κόμμα και προωθείς την οικογενειοκρατία έχοντας μόλις ένα πενιχρό 6,5%, δεν θα ήθελε κανείς να φανταστεί τι θα άλλαζε εν μία νυκτί, όντας η ΧΑ κυβέρνηση. Όχι απλά μνημόνιο θα υπέγραφε, αλλά θα συνέχιζε με τον ίδιο καταστροφικό ρυθμό τη διάλυση κάθε έννοιας Έθνους, κρατικών και κοινωνικών δομών, όπως κάνουν μέχρι τώρα όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης.

 

Δε μπορεί να θεωρείται εθνικιστής κάποιος διεφθαρμένος. Δεν είναι δυνατόν η μοναδική κοσμοθεωρία που έδωσε μάχη με την αιώνια διαφθορά και διαπλοκή στο πέρασμα των χρόνων, να γίνεται αντικείμενο χλεύης από πολιτικούς αντιπάλους, επειδή υπάρχουν οργανωμένα σε αυτήν άτομα τα οποία δηλώνουν «πατριώτες», «εθνικιστές» και «εθνικοσοσιαλιστές», και ταυτόχρονα να πρόκειται για άτομα που έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα, απάτες, δωροδοκίες ή πιο απλά άτομα τα οποία δεν πιστεύουν και δεν υποστηρίζουν με τον τρόπο ζωής τους τον εθνικισμό και λειτουργούν ως οι καλύτεροι λακέδες του συστήματος. Λαμπρό ελληνικό παράδειγμα ο Αρτέμης Σώρρας, ο οποίος έχει αντιγράψει κάποιες πάγιες εθνικιστικές θέσεις και ιδέες και απλά τις πλασάρει -έναντι ισχυρού αντιτίμου στην εγγραφή και στη συμμετοχή στο «κίνημά» του- με σκοπό τον πλουτισμό του ιδίου και όχι, φυσικά, τον αγώνα για την αποπληρωμή του χρέους που υπόσχεται να πραγματοποιήσει.

Ζούμε σε μία μεγάλη αυγή, μία αυγή σπουδαίων γεγονότων και εξελίξεων, για το ανθρώπινο είδος, όσο και για τη λευκή φυλή. Οι εξελίξεις τρέχουν και ο χρόνος έχει φτάσει για να διαλέξουμε μεριές. Ωστόσο, δεν προέχει μόνο η σύνταξη στις γραμμές του εθνικιστικού κινήματος, αλλά και η κάθαρσή του από τους διάφορους δήθεν «πατριώτες» ψευτοεθνικιστές, οι οποίοι καπηλεύονται το όραμα, τις ιδέες, και μερικές φορές ακόμα και τις πράξεις κάποιων ανθρώπων. Ως εθνικιστές/εθνικοσοσιαλιστές είμαστε οι καταραμένοι αυτού του κόσμου, οι πιο μισητοί, αλλά και αυτοί που ξέρουν να επιβιώνουν στα δύσκολα. Έχουμε θέληση και όραμα για ένα διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο αποκαθαρμένο από τους αιώνιους δυνάστες μας, έναν κόσμο στον οποίο η πείνα και η εξαθλίωση θα αποτελούν παρελθόν.

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε. Ώρα να επιλέξουμε πλευρές, να καθαρίσουμε ιδεολογικά τον χώρο μας, να θέσουμε τις νέες βάσεις και να εντατικοποιηθεί ο αγώνας μας. Η αρχή έχει ήδη γίνει.

 

K-H L