Louis Beam: Η Πολυπολιτισμικότητα ως εργαλείο του «Διαίρει και Βασίλευε»

 

Κανένα έθνος δεν γεννιέται πολυπολιτισμικό. Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια αφύσικη καθώς και ανθυγιεινή κατάσταση, η οποία μπορεί να πλήξει μόνο κράτη που βρίσκονται σε εθνική παρακμή. Ένα πολυπολιτισμικό κράτος κουβαλάει εξ αρχής μέσα του τον σπόρο της τελικής εθνικής καταστροφής.

Όλα τα πολυπολιτισμικά έθνη, αν τα εξετάσει κανείς θα δει πως βρίσκονται σε μια κατάσταση πολιτικής, ηθικής, οικονομικής και κοινωνικής χρεωκοπίας. Την κυβέρνηση χαρακτηρίζει πάντα η απληστία και η διαφθορά, σε συνδυασμό με καταπιεστικά μέτρα κατά των υπηκόων της. Το ψεύδος και η απάτη είναι η πρώτη ύλη των ΜΜΕ, των πολιτικών και των ακαδημαϊκών θεσμών. Ιδού οι ταγοί της επικράτησης της πολυπολιτισμικότητας.   

Στους σύγχρονους καιρούς, η πολυπολιτισμικότητα έχει καθιερωθεί από την εξουσία ως εργαλείο μιας ελίτ άρχουσας τάξης, ώστε να θέτει τη μία εθνική ή φυλετική ομάδα εναντίον της άλλης. Η συνεπακόλουθη πολιτισμική σύρραξη εξυπηρετεί τα πολιτικά σχέδια, τους οικονομικούς στόχους και τις εξουσιαστικές ανάγκες των αρχόντων και των χρηματοδοτών τους. Ένα διαπεπλεγμένο δίκτυο ιδρυμάτων όπως τα ιδρύματα Φορντ και Κάρνεγκι, διεθνείς τραπεζικοί κολοσσοί όπως των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ και ελεγχόμενες από αυτούς κυβερνητικές υπηρεσίες δρουν σε αγαστή συνεργασία με μέσα ελεγχόμενης προπαγάνδας όπως οι New York Times, το τηλεοπτικό δίκτυο CBS και το Hollywood, ώστε να προωθήσουν, να καλλιεργήσουν και να καθιερώσουν την πολυπολιτισμικότητα στη σημερινή κοινωνία. Παρότι τα παραδείγματα που χρησιμοποιώ στο παρόν δοκίμιο αφορούν τις ΗΠΑ, παντού ανά την υφήλιο ακολουθείται η ίδια διαδικασία, με τις ίδιες μεθόδους. Αυτό από μόνο του αποτελεί απόδειξη για την ύπαρξη μιας συνωμοσίας που μετέρχεται την πολυπολιτισμικότητα ως εργαλείο για την επίτευξη των σκοπών της.     

 

Η πολυπολιτισμικότητα χρησιμοποιείται ως σφύρα που θα σμιλεύσει τους ανθρώπους σε πειθήνιους υπηκόους των υποτελών κρατών της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ως όπλο του μεταμοντέρνου πολιτικού πολέμου, η πολυπολιτισμικότητα δεν έχει προηγούμενο, κάτι που, συνεπώς, εξηγεί την επί του παρόντος χρήση της εναντίον ολόκληρης της Δυτικής Ευρώπης, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας. Ο σκοπούμενος κατακερματισμός αυτών των εθνών σε δυσαρμονικές πολιτικά μονάδες και η συνεπαγόμενη απώλεια της εθνικής ταυτότητας και του πεπρωμένου του έθνους, λειτουργεί ως σκαλοπάτι προς την παγκόσμια διακυβέρνηση. Και ποιοι θα απαρτίζουν αυτήν την παγκόσμια διακυβέρνηση; Μια άρχουσα τάξη που στηρίζεται στην «οικονομική ιεραρχία», σε αντιδιαστολή με τη φιλοσοφία του δεκάτου ενάτου αιώνα περί «φυσικής ιεραρχίας». Μια δύναμη που αντιμετωπίζει τις χώρες και τους λαούς που ζουν σε αυτές, κατά πρώτον ως στόχους προς οικονομική εκμετάλλευση και κατά δεύτερον ως στρατιωτικούς στόχους που πρέπει να εξολοθρευθούν αν αντισταθούν.  

Οι ελίτ μηχανορράφοι οραματίζονται μια παγκόσμια δικτατορική διακυβέρνηση αποτελούμενη από ομόσπονδα κράτη που, για να είμαστε ακριβείς, θα είναι αστυνομικά κράτη χωρίς σύνορα. Ο ΟΗΕ θα παίζει τον ρόλο της βιτρίνας και της δημόσιας εικόνας εκείνων που παρασκηνιακά κατευθύνουν τις παγκόσμιες εξελίξεις. Σε οικονομικό επίπεδο, οραματίζονται μια παγκόσμια εργατική αποικία που θα εποπτεύεται από υπερεθνικούς οργανισμούς, οι οποίοι δεν νοιάζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα όσων παράγουν τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες τους περισσότερο από όσο νοιαζόταν ο Στάλιν τους εξαθλιωμένους εργάτες του. Τα υποτελή κράτη θα υπάρχουν για να παράγουν αγαθά και να διασφαλίζουν την υπακοή των υπηκόων τους, ονομάζοντας κάθε αντίσταση στο αστυνομικό κράτος χωρίς σύνορα τρομοκρατία. Έτσι θα έχουν τα πράγματα στις καλές εποχές. Στις κακές, όταν οι πολυεθνικές της ελίτ δεν θα μπορούν να διατηρήσουν τον έλεγχο, η ένοπλη δύναμη του NATO θα χρησιμοποιείται για την ενίσχυση της καταστολής στα απείθαρχα κράτη.

 

 

ΟΙ ΜΈΘΟΔΟΙ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥΣ

 

Όπως οι τηλεοπτικές διαφημίσεις γίνονται από εκείνους που θα έχουν κέρδος από την προβολή τους, έτσι και η πολυπολιτισμικότητα σε ένα κράτος καλλιεργείται από τους χρηματοδότες της, οι οποίοι προσβλέπουν σε κέρδη από την αποδοχή της.   

Οι υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικότητας, οι οποίοι την πατρονάρουν, συγκαταλέγονται εν γένει μεταξύ των ανθρώπων με την ελλιπέστερη παιδεία και κουλτούρα. Όπως ένα δέντρο που πεθαίνει ρίχνει τα φύλλα του και αφήνεται έρμαιο παρασίτων και σκουληκιών, έτσι είναι κι ένα έθνος όταν έχει δεχτεί επίθεση από τους υπέρμαχους της πολυπολιτισμικότητας. Ο παραδοσιακός του πολιτισμός πλήττεται από όλες τις πλευρές. Κι αυτό δεν είναι τόσο αποτέλεσμα κακοβουλίας, όσο αναγκαιότητας. Σπιλώνοντας, ισοπεδώνοντας ή αποδυναμώνοντας τον επικρατούντα πολιτισμό, δημιουργεί κανείς έδαφος πρόσφορο για κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές αναταραχές, οι οποίες θα επιφέρουν αλλαγές από τις οποίες θα ωφεληθούν οι υποκινητές και χρηματοδότες του πολυπολιτισμικού κράτους. Αν η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ ανακινούν συνεχώς ζητήματα φυλής, φύλων ή διαφορετικότητας, αντί για τα πραγματικά προβλήματα που θα έπρεπε να θίγουν, το αποτέλεσμα θα είναι μια αύξουσα διαίρεση στους κόλπους της κοινωνίας όσον αφορά στους αντίστοιχους τομείς. Αυτό ακριβώς που επιδιώκουν οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας.

 

Η κοινωνική αστάθεια, η οφειλόμενη στη συνεχή διάβρωση των αξιών και των προτύπων, σε συνδυασμό με τη φιλονικία των αντιμαχόμενων εθνικών πληθυσμιακών ομάδων για τις ολοένα και λιγότερες οικονομικές ευκαιρίες, παράγουν ακριβώς αυτήν την αλλοτρίωση και την αντιπαλότητα που απαιτείται για την υλοποίηση του πολυπολιτισμικού κράτους. Επιπλέον, η έλλειψη στοιχειωδών προτύπων και αξιών οδηγεί στην ατομική αποδιοργάνωση και κατά συνέπεια σε μια αντικοινωνική συμπεριφορά. Αυτό είναι το ισόβιο σύστημα ενός πολυπολιτισμικού κράτους. Με μια λέξη: ανομία.    

Ομοίως, η πολυπολιτισμικότητα είναι και οικονομικό εργαλείο, που χρησιμοποιείται για να ισοπεδώσει κοινωνικά και οικονομικά έναν λαό που έχει μπει στο στόχαστρο. Όταν τίθεται σε εφαρμογή, επιφέρει σύγκρουση για τους σπανίζοντες φυσικούς πόρους και τις συρρικνούμενες οικονομικές ευκαιρίες, με την κυβέρνηση να παίρνει σε αυτήν τη σύγκρουση το μέρος του φθηνού εργατικού δυναμικού. Η συνεχής ροή εξαθλιωμένων εργατών διασφαλίζεται μέσω της μετανάστευσης (νόμιμης και παράνομης) και οι ολοένα και λιγότερες οικονομικές απαιτήσεις των ξένων βουλιάζουν όλο και περισσότερο τους μισθούς και τα μεροκάματα. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, το βιοτικό επίπεδο όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά συνεχώς χειροτερεύει.   

 

Γενικός κανόνας:  

Το εύρος της πολυπολιτισμικότητας σε μια κοινωνία είναι ευθέως ανάλογο της διαφθοράς που χαρακτηρίζει την εξουσία του πολιτικού συστήματος αυτής και αντιστρόφως ανάλογο της εθνικής συνοχής της.

Αυτό σημαίνει ότι: η πολυπολιτισμικότητα θα είναι τόσο πιο επιτυχημένη, όσο πιο αποτυχημένη είναι η χώρα.

 

Η πολυπολιτισμικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί περεταίρω και ως «μεταβατικό εργαλείο», κάνοντας να μεταβεί ένας πληθυσμός-στόχος από μια μορφή διακυβέρνησης σε μια άλλη. Όταν μια πολιτική κατάσταση όπου κυριαρχούν η απληστία, η μαζική διαφθορά και η διαίρεση, συνδυάζεται με μια κοινωνική κατάσταση όπου κυριαρχούν τα ναρκωτικά, η βία και η δυσαρέσκεια, δημιουργείται το τέλειο έδαφος για πολιτειακή αλλαγή, προς ένα σύστημα που εξυπηρετεί καλύτερα τα μακροχρόνια συμφέροντα της ελίτ της εξουσίας. Δεδομένου ότι και το πρόβλημα και η λύση του παρέχονται από τους ίδιους ανθρώπους, είναι εύκολο να κατανοηθεί η εισαγωγή κοκαΐνης και άλλων ναρκωτικών, αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων, εντός αμερικανικού εδάφους για λογαριασμό της CIA. Όπως και η εμπλοκή, την ίδια ώρα, του FBI και άλλων, πιο μυστικών ομοσπονδιακών κυβερνητικών υπηρεσιών, στην εγχώρια τρομοκρατία ή στο κουκούλωμά της. Ξάφνου, ό,τι μέχρι πρότινος θεωρούνταν, εσφαλμένως, ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα, αρχίζουν να φανερώνουν τον κοινό τους μίτο και σκοπό.    

Μέσα στο βλαπτικό περιβάλλον της πολυπολιτισμικότητας ενυπάρχει η δυνατότητα διεξαγωγής προπαγάνδας για την ανα-μόρφωση του λαού, ώστε να μετατραπεί σε μια πιο εύπλαστη οντότητα. Ένας πληθυσμός-στόχος θα μπει σε νέα πνευματικά καλούπια, μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης στα σχολεία, της κατήχησης από τα ΜΜΕ και των διακηρύξεων της ελίτ. Έτσι, ριγμένοι μέσα στη χοάνη της οικονομικής ανάγκης και της κοινωνικής πίεσης, οι κάποτε ελεύθεροι πολίτες γίνονται απελπισμένες μάζες, που, για να επιβιώσουν, προσαρμόζονται και αποδέχονται συνθήκες που αλλάζουν ριζικά το έθνος τους. Εν τέλει, η δια της βίας ομοιομορφία σκέψης θα επέλθει με τη μορφή νομικών ποινών, συγκεκαλυμμένων ως νόμων κατά των ναρκωτικών, κατά της τρομοκρατίας ή κατά του μίσους. Για να φτάσουμε σιγά-σιγά σε αυτό που πολύ εύστοχα προέβλεψε ο George Orwell στο βιβλίο του, «1984»:  

«Βαδίζουμε με βεβαιότητα προς μια εποχή ολοκληρωτικών καθεστώτων. Προς μια εποχή κατά την οποία η ελευθερία της σκέψης, θα φαντάζει σε πρώτο βαθμό ένα θανάσιμο αμάρτημα και σε δεύτερο βαθμό μια έννοια κενή νοήματος.»

 

Από τη φύση του, κάθε αστυνομικό κράτος επιδιώκει να χαλιναγωγήσει τον λαό και να τον προσδέσει στη θέληση της κρατικής εξουσίας. Όταν γίνονται εκκλήσεις για υποστήριξη περίεργων εκστρατειών, όπως πόλεμο κατά του εγκλήματος, των ναρκωτικών, της τρομοκρατίας, του μίσους, της φτώχειας κλπ, αυτό που πραγματικά εννοούν είναι: «δώσε εξουσία στο κράτος και επικρότησε τον βιασμό της ελευθερίας σου». Με λίγα λόγια, η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα ακόμα πρόγραμμα σχεδιασμένο να δημιουργεί υπηκόους ενός Αστυνομικού Κράτους Χωρίς Σύνορα. Κι όταν αυτή συνδυαστεί με τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών» και τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», παίρνει σάρκα και οστά ο οργουελικός κόσμος του αέναου πολέμου. Θα είναι ο ίδιος κόσμος, οι ίδιες διαταγές και τίποτα καινούργιο, αφού η λαγνεία του δεσποτισμού είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος. 

Το αντίπαλον δέος της πολυπολιτισμικότητας είναι η ηθική, θρησκευτική και πολιτιστική ενότητα του λαού ενός έθνους. Το να πιστεύει κανείς στον εαυτό του και στο απώτατο καλό του λαού του. Μια συνοχή που γεννά ένα εθνικό όραμα, με σαφή όρια όσον αφορά στο τι είναι αποδεκτό και τι όχι σε σχέση με τις υποθέσεις του έθνους, επιτρέποντας παράλληλα τις διαφορές μεταξύ των επιμέρους μελών του ίδιου έθνους. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πολυπολιτισμικότητα ως εργαλείο πολέμου καθίσταται ανίσχυρο και απορρίπτεται.     

 

Η Αμερική, ο Καναδάς και οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης κυβερνώνται από πολιτικούς, για τους οποίους το καλύτερο που μπορεί κανείς να πει είναι πως πρόκειται για άτομα ανυπόληπτα, ξαμολημένα να λεηλατήσουν το κράτος. Ένα είναι σίγουρο, ότι η σημερινή αμερικανική άρχουσα ελίτ είναι ιδεολογικά πολύ πιο κοντά σε μια παγκόσμια διακυβέρνηση των ολίγων προνομιούχων, απ’ ό,τι στον κόσμο της Αμερικανικής Επανάστασης. Κι όμως, το πνεύμα του 1776 ζει ακόμα σ’ αυτήν τη χώρα. Για μια ακόμα φορά, επίκειται εξέγερση εναντίον των τυράννων, συμφώνως προς τον Θεό. Αφουγκραστείτε∙ κάπου μακριά θα ακούσετε να χτυπά η καμπάνα της ελευθερίας, να καλεί τους γενναίους γιους και τις ευγενείς της κόρες να προστρέξουν. Αυτοί δεν ξέρουν ούτε την αριστερά, ούτε τη δεξιά, ξέρουν μόνο την προδοσία. Και δεν θα φοβηθούν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα. Οι τύραννοι ας τρέμουν. Και, ο κόσμος να χαλάσει, ας αποδοθεί δικαιοσύνη.

 

Μτφρ. Δ.Η.