Αφιέρωμα: Σερβική ριζοσπαστική εθνικιστική οργάνωση ‘Μαύρο Χέρι’

 

Ο Συνταγματάρχης Ντράγκουτιν Ντιμιτρίεβιτς ή ‘Άπις’ υπήρξε ιδρυτής της εθνικιστικής οργάνωσης ‘Ένωση ή Θάνατος’ που ονομαζόταν και ‘Μαύρο Χέρι’. Η εθνικιστική αυτή οργάνωση υπήρξε μια μυστική εταιρεία που δημιουργήθηκε από Σέρβους στρατιωτικούς τον Μαίο του 1911. Συνολικά 10 πρόσωπα αποτέλεσαν τον πυρήνα της εταιρείας αυτής με σημαντικότερους τους Voja Tankosic και Milan Ciganovic. Ο Ciganovic φέρεται βάσει πηγών ότι διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην συνωμοσία που οδήγησε στην δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδο που θα δούμε παρακάτω. Στις 27 Μαϊου του 1914, εφοδίασε τους Nedjelko Cabrinovic, Gavrilo Princip και Trifko Grabez με τέσσερα περίστροφα, έξη βόμβες και φιαλίδια με δηλητήριο. Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι ο Ciganovic είχε ενημερώσει τον Nikola Pasic, τον πρωθυπουργό της Σερβίας για την επικείμενη δολοφονία. Ο σκοπός αυτής ήταν η απελευθέρωση των εδαφών της Σερβίας που κατείχαν άλλα έθνη.

 

Ο όρκος των μελών

Η ένταξη στην οργάνωση γινόταν σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου υπήρχε ένα κερί που τρεμόπαιζε, αλλά και ένα τραπέζι πάνω στο οποίο βρίσκονταν τοποθετημένα ένα κρανίο, ένα πιστόλι, μια βόμβα και ένα φιαλίδιο που περιείχε δηλητήριο. Ο υποψήφιος ακουμπούσε το χέρι του πάνω στο κρανίο και αναφωνούσε τον όρκο της οργάνωσης:

«Ο υποφαινόμενος καθώς εισέρχομαι στους κόλπους της οργάνωσης ‘Ένωση ή Θάνατος’, ορκίζομαι κάτω από τον ζωοδότη Ήλιο, πάνω στη Γη που με φιλοξενεί, ενώπιον Θεού, στο αίμα των προγόνων μου, στην τιμή και την ίδια την ζωή μου, ότι από αυτή τη στιγμή έως τον θάνατό μου θα φανώ πιστός στους απαράβατους κανόνες της οργάνωσης· ότι πάντοτε θα είμαι σε ετοιμότητα να πραγματοποιήσω οποιαδήποτε θυσία για αυτήν. Ορκίζομαι ενώπιον Θεού, στην τιμή και την ίδια τη ζωή μου, ότι θα πάρω όλα τα μυστικά που αφορούν αυτή την οργάνωση στον τάφο μαζί μου.»

 

 

Το καταστατικό της οργάνωσης ‘Μαύρο Χέρι(9η Μαΐου 1911)

Διάταξη 1η: Για τον σκοπό της πραγμάτωσης των εθνικών ιδεωδών – Την Ενοποίηση του Βασιλείου της Σερβίας – μία οργάνωση δια του παρόντος καταστατικού συγκροτείται, τα μέλη της οποίας πρέπει να είναι οπωσδήποτε Σέρβοι ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, τόπου γεννήσεως, καθώς και οποιοσδήποτε άλλος που θα υπηρετήσει ειλικρινά αυτή την ιδέα.

Διάταξη 2η: Η οργάνωση αποδίδει προτεραιότητα στον επαναστατικό αγώνα παρά εστιάζεται στην πολιτιστική επιβίωση, ως εκ τούτου, η συγκρότησή της είναι απολύτως μυστικό για τους ευρύτερους κύκλους.

Διάταξη 3η: Η οργάνωση θα φέρει την ονομασία: ‘Ένωση ή Θάνατος’.

Διάταξη 4η: Προκειμένου να καταστεί αποτελεσματική στην αποστολή της, η οργάνωση θα προβεί στα κάτωθι:

Α) Ακολουθώντας τον χαρακτήρα της, ‘αυτό που αναμένεται να είναι’, θα ασκήσει την επιρροή της σε όλους τους επίσημους παράγοντες της Σερβίας – την αφρόκρεμα του Βασιλείου της Σερβίας – όπως επίσης σε όλα τα στρώματα του κράτους και σε όλη την κοινωνική ζωή αυτού.

Β) Θα αποτελέσει μία επαναστατική οργάνωση σε όλα τα εδάφη που κατοικούν Σέρβοι.

Γ) Πέραν των τειχών, θα πολεμήσουμε με όλα τα μέσα που διαθέτουμε εναντίον όλων των εχθρών που αντιστρατεύονται αυτή την ιδέα.

Δ) Θα διατηρήσουμε φιλικές σχέσεις με όλα τα κράτη, έθνη, οργανώσεις, και μεμονωμένα άτομα που δείχνουν συμπάθεια προς τη Σερβία και την σερβική ράτσα.

Ε) Θα παράσχουμε κάθε δυνατή βοήθεια στα έθνη και τις οργανώσεις που μάχονται για την δική τους εθνική ελευθερία και ενοποίηση.

 

Διάταξη 5η: Η ανώτατη εξουσία της οργάνωσης εδράζεται στο Ανώτατο Κεντρικό Διευθυντήριο με τα κεντρικά του να βρίσκονται στο Βελιγράδι. Το καθήκον τους είναι να πιστοποιήσουν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται θα γίνονται πράξη.

Διάταξη 6η: Ο αριθμός των μελών του Ανώτατου Κεντρικού Διευθυντηρίου είναι θεωρητικώς απεριόριστος-ωστόσο στην πράξη θα πρέπει να κρατηθεί σε χαμηλό επίπεδο.

Διάταξη 7η: Το Ανώτατο Κεντρικό Διευθυντήριο πρέπει να περιλαμβάνει, εξαιρουμένου των μελών που προέρχονται από το Βασίλειο της Σερβίας, έναν διαπιστευμένο εκπρόσωπο από κάθε μία από τις οργανώσεις όλων των σερβικών περιοχών: Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Παλαιά Σερβία και σερβόφωνη περιοχή του Μοναστηρίου, Κροατία, Σλοβενία και Οκρούγκ Σρεμ ή Σίρμια, Βοϊβοντίνα και παραδουνάβιες περιοχές.

 

 

Gavrilo Princip

Το πιο διάσημο μέλος της οργάνωσης ήταν ο φοιτητής Gavrilo Princip (1894-1918). Ο πιο κρίσιμος άνθρωπος, ο οποίος ως δολοφόνος άλλαξε την πορεία της ιστορίας, ο 19χρονος Gavrilo Princip ήταν αυτός που δολοφόνησε με δύο ριπές τον διάδοχο του αυστριακού θρόνου. Ο Princip κατάπιε φιαλίδιο υδροκυανίου, ωστόσο το δηλητήριο ήταν αρκετά παλαιό και δεν επέδρασε άμεσα στον οργανισμό του και τελικώς δεν πέθανε. Τουναντίον, συνελήφθη από αξιωματούχους, ωστόσο αντιστάθηκε και πάνω στην συμπλοκή έχασε το ένα του χέρι. Ο Princip δολοφόνησε τον Αρχιδούκα και συγχρόνως διάδοχο Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Δυναστείας των Αψβούργων και την σύζυγο του, κόμισσα Σοφία φον Τσότεκ στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου του 1914.  Ο Princip πέρασε από 12ημερη δίκη στο Σαράγεβο και καταδικάστηκε σε 20ετη φυλάκιση. Κλείστηκε όμως σε φυλακή στο Terezín της Βοημίας, υπό συνθήκες σκληρότατες, και εκεί πέθανε, τον Απρίλιο του 1918, λίγο πριν από το τέλος του πολέμου που είχε προκαλέσει. Στον τοίχο του κελιού του βρέθηκε γραμμένος ο στίχος: ‘Στη Βιέννη οι ίσκιοι μας θα πάνε / στα παλάτια θα γυρνάνε κι οι βασιλιάδες θα έχουν τρόμο‘. Ο Princip δήλωσε κατά την διάρκεια της δίκης του: «Είμαι Γιουγκοσλάβος εθνικιστής, που επιδιώκω την ενοποίηση όλων των Γιουγκοσλάβων, και μου είναι αδιάφορη η μορφή του κράτους που θα δημιουργηθεί , αλλά θα πρέπει να είναι ανεξάρτητο από την Αυστρία». Η Συνθήκη των Βερσαλλιών υπογράφηκε στις 28 Ιουνίου του 1919, πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία. Σκοπός της πράξης του ήταν η απελευθέρωση της Βοσνίας απ’ την αυτοκρατορία των Αψβούργων και η ίδρυση ενός νοτιοσλαβικού κράτους μαζί με τη Σερβία. Στόχος της εθνικιστικής οργάνωσης στην οποία ανήκε ήταν η δημιουργία της Μεγάλης Σερβίας. Η Σερβία τον τιμά ως εθνικό ήρωα.

 

 

Borijove Jevtic, Μέλος της οργάνωσης ‘Μαύρο Χέρι’ στη Σερβία το 1914

Ο Borivoje Jevtić υπήρξε ένας από τους ηγέτες της οργάνωσης ‘Narodna Odbrana’ (‘Εθνικολαϊκή Άμυνα’) που συνελήφθη μαζί με τον αινιγματικό Σερβοβόσνιο Gavrilo Princip αμέσως μετά την διπλή δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας και της Δούκισσας Σοφίας, έδωσε την δική του εκδοχή για το πώς συνετελέσθη το ‘μακελειό’. Ένα μικρό απόκομμα από μια εφημερίδα απεστάλη δίχως άλλα σχόλια από μία μυστική τρομοκρατική ομάδα που είχε έδρα το Ζάγκρεμπ στους συντρόφους τους στο Βελιγράδι. Αυτό έμελλε να γίνει το φυτίλι που θα έβαζε φωτιά σε ολόκληρο τον κόσμο, προκαλώντας τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στα 1914. Η ανωτέρω οργάνωση είχε συντάξει το δικό της καταστατικό με τον τίτλο ‘Izdanje Stredisnog Odbora Narodne Odbrane’ (Έκδοση της Κεντρικής Επιτροπής της Εθνικολαϊκής Άμυνας’) το 1911. Το εν λόγω απόκομμα προήρχετο από την κροατική εφημερίδα Srobibran, περιορισμένης κυκλοφορίας, και αφορούσε ένα σύντομο τηλεγράφημα από την Βιέννη της Αυστρίας. Το τηλεγράφημα ανέφερε ότι ο Αυστριακός Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδρος θα επισκέπτετο το Σαράγεβο, την πρωτεύουσα της Βοσνίας, στις 28 Ιουνίου, προκειμένου να συντονίσει στρατιωτικές δραστηριότητες. Να υπενθυμίσουμε ότι η οργάνωση ‘Μαύρο Χέρι’ υποστήριζε την αποδέσμευση της Σερβίας από την ηγεμονία της Αυστροουγγαρίας.

Το ερώτημα που έχει απασχολήσει πολλούς είναι το εξής: ‘Πώς ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος, ένας αντιπροσωπευτικός τύπος καταπιεστή και συνάμα ένας αλαζονικός τύραννος, θα επισκέπτετο το Σαράγεβο επιλέγοντας την συγκεκριμένη ημέρα;’. Μία τέτοια ενέργεια δεν ήταν παρά μία στοχευμένη προσβολή. Η 28η Ιουνίου αποτελεί μία ημερομηνία που είναι χαραγμένη βαθιά στην καρδιά κάθε Σέρβου, έως σημείου αυτή η ημερομηνία να έχει μία ξεχωριστή ονομασία. Ονομάζεται ‘Vidovdan’ ή ‘Ημέρα αφιερωμένη στον Άγιο Βίτο’ βάσει του Γρηγοριανού ημερολογίου και η 15η Ιουνίου βάσει του Ιουλιανού. Η αποφράδα αυτή ημέρα θυμίζει σε κάθε Σέρβο την κατάκτηση του Βασιλείου της Σερβίας από τους Οθωμανούς στην μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389. Η οργάνωση ‘Μαύρο Χέρι’ είπε ‘Θάνατος στον τύραννο’.

Στην εν λόγω οργάνωση αποδίδονται περισσότερες από 120 πολιτικές δολοφονίες στην απέλπιδα προσπάθειά τους να κρατήσουν την Σερβία ενωμένη με τον τρόμο και τη βία. Αυτοί ήταν αρχιδάτοι εθνικιστές και όχι εθνικιστές της πλάκας, όπως οι νεοέλληνες ‘εθνικισταράδες’ του φατσοβιβλίου που φοβούνται τον ίσκιο τους όταν βρεθούν μόνοι τους σε κάποιο ερημικό σοκάκι. Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την εν λόγω ημέρα που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Λάζαρο τον Μάρτυρα Πρίγκιπα και τους υπόλοιπους μάρτυρες της Μάχης του Κοσσυφοπεδίου εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 28 Ιουνίου του 1389. Η ημέρα αυτή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της σφυρηλατημένης εθνικής ταυτότητας των Σέρβων. Μην ξεχάσουμε επίσης πώς ο ιδρυτής της οργάνωσης ‘Μαύρο Χέρι’ Συνταγματάρχης Ντράγκουτιν Ντιμιτρίεβιτς ή Άπις ετυφεκίσθη κατόπιν της σύλληψής του από τις ελληνικές αρχές. Η οργάνωση διέθετε το δικό της έντυπο, το ‘Pijemont’ που ήταν η σερβική ονομασία για το Πεδεμόντιο της Ιταλίας, προκειμένου να διαδώσουν τις ιδεολογικές θέσεις της οργάνωσης. Ιδρυτής του ήταν ο Σερβοβόσνιος Ljubomir S. Jovanović ή Ljuba Čupa (Αύγουστος 1911).

 

 

Παραθέτουμε κάποιες πηγές που αφορούν την εθνική τάση των Σέρβων σε ένα ενιαίο κράτος Σέρβων για τους Σέρβους, ένα κράτος απηλλαγμένο από Αλβανούς, Εβραίους και λοιπά καθίκια.

Παλαιότερο άρθρο μας από την σειρά ‘Μυστικές Εταιρείες, Μέρος 3ο’ εδώ:

https://maiandrioi.blogspot.com/2014/04/blog-post_23.html

Μπροσούρες της οργάνωσης που θα βρείτε στον λογαριασμό μας στο Scribd.

Ίλιγια Γκαρασάνιν – Το Πρόγραμμα της Σερβικής Εξωτερικής και Εθνικής Πολιτικής στα τέλη του 1844

Dr. Vasilije/Vaso Čubrilović – Η Απέλαση των Αλβανών, Memorandum, 1937

Dr. Lazar Prokic – Οι Εβραίοι στη Σερβία (1941)

 

Πηγή: https://maiandrioi.blogspot.de/2016/11/blog-post_17.html