Η Πολιτική Ορθότητα είναι Πολιτιστικός Μαρξισμός!

«Η ιδεολογία που έχει καταλάβει τη Δυτική Ευρώπη είναι κοινώς γνωστή ως ‘Πολιτική Ορθότητα’. Κάποιοι το βλέπουν σαν αστείο. Δεν είναι. Είναι θανάσιμα σοβαρό. Γυρεύει να αλλοιώσει δραματικά όλους τους κανόνες, επίσημους και άγραφους, που διέπουν τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και τους θεσμούς. Θέλει να αλλάξει την συμπεριφορά μας, τη σκέψη μας, ακόμα και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε. Και το έχει ήδη κάνει, σε μεγάλο βαθμό. Όποιος ή ό,τι ελέγχει τη γλώσσα, ελέγχει και τη σκέψη.

Τι είναι η ‘Πολιτική Ορθότητα’; Η Πολιτική Ορθότητα στην πραγματικότητα είναι Πολιτιστικός Μαρξισμός – μαρξισμός μεταφερμένος από το οικονομικό επίπεδο στο επίπεδο του πολιτισμού. Η προσπάθεια να μεταφερθεί ο μαρξισμός από την οικονομία στον πολιτισμό δεν ξεκίνησε με τις φοιτητικές εξεγέρσεις της δεκαετίας του ‘60. Ξεκίνησε τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1920 με τα κείμενα του Ιταλού κομμουνιστή Αντόνιο Γκράμσι. Το 1923 στη Γερμανία, μια ομάδα μαρξιστών ίδρυσε ένα ινστιτούτο που είχε ως στόχο να πραγματοποιήσει αυτήν ακριβώς την μετάβαση, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών (αργότερα έγινε γνωστό ως Σχολή της Φρανκφούρτης). Ένας εκ των ιδρυτών της, ο Γκέοργκ Λούκατς, χαρακτήρισε τον σκοπό του ινστιτούτου ως απάντηση στο ερώτημα, «Ποιος θα μας σώσει από τον Δυτικό Πολιτισμό». Η Σχολή της Φρανκφούρτης πέτυχε να ασκήσει βαθιά επίδραση στα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια, αφότου πολλοί από τους πρώτης τάξεως φωστήρες της έφυγαν και εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ακόμα και στις ΗΠΑ, κατά τη δεκαετία του ’30, για να γλιτώσουν από τον Εθνικοσοσιαλισμό που επικρατούσε στη Γερμανία. Στη Δυτική Ευρώπη καθιερώθηκε στα πανεπιστήμια από το 1945.

Η Σχολή της Φρανκφούρτης ανακάτεψε τον Μαρξ με τον Φρόυντ και αργότερα κάποιες επιρροές της (κάποιοι φασίστες καθώς και μαρξιστές) πρόσθεσαν και τη γλωσσολογία για να δημιουργήσουν την ‘Κριτική Θεωρία’ και την ‘αποδόμηση’. Αυτά με τη σειρά τους επηρέασαν βαθιά τη θεωρία της εκπαίδευσης και, μέσω των θεσμών της ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, γέννησαν αυτό που σήμερα αποκαλούμε ‘Πολιτική Ορθότητα’. Η όλη αυτή πορεία είναι ξεκάθαρη και τα ίχνη της εντοπίζονται να οδηγούν απευθείας πίσω στον Κάρολο Μαρξ.

 

Οι ομοιότητες μεταξύ του παλιού, οικονομικού μαρξισμού και του πολιτιστικού μαρξισμού είναι εμφανείς. Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός, ή αλλιώς Πολιτική Ορθότητα, συμμερίζεται το κλασικό μαρξιστικό όραμα της ‘αταξικής κοινωνίας’, δηλαδή μιας κοινωνίας όχι απλώς ίσων ευκαιριών, αλλά ίσων συνθηκών. Εφόσον αυτό το όραμα αντικρούει την ανθρώπινη φύση – καθώς οι άνθρωποι διαφέρουν, καταλήγουν στην ανισότητα, ανεξαρτήτως της αφετηρίας τους – η κοινωνία δεν μπορεί να συμφωνήσει με αυτό, εκτός αν εξαναγκαστεί. Συνεπώς, εξαναγκάζεται, και από τις δύο παραλλαγές του μαρξισμού. Αυτή είναι η πρώτη μείζων ομοιότητα μεταξύ του κλασικού και του πολιτιστικού μαρξισμού: αμφότεροι αποτελούν ολοκληρωτικές ιδεολογίες. Η ολοκληρωτική φύση της Πολιτικής Ορθότητας φαίνεται στα πανεπιστημιακά άσυλα, όπου η Πολιτική Ορθότητα είναι παντοκράτειρα: η ελευθερία του λόγου, του τύπου, ακόμα και της σκέψης, έχουν εξολοθρευτεί.

Η δεύτερη μείζων ομοιότητα είναι ότι τόσο ο κλασικός, οικονομικός μαρξισμός όσο και ο πολιτιστικός μαρξισμός χαρακτηρίζονται από μονοπολικές ερμηνείες της ιστορίας. Ο κλασικός μαρξισμός διατείνεται πως η ιστορία της ανθρωπότητας καθορίστηκε εξ ολοκλήρου από την κατοχή των μέσων παραγωγής. Ο πολιτιστικός μαρξισμός λέει πως η ιστορία ερμηνεύεται εξ ολοκλήρου βάσει του ποιες ομάδες – καθοριζόμενες από το φύλο, την φυλή, τη θρησκεία και τον σεξουαλικό προσανατολισμό – έχουν εξουσία πάνω σε ποιες άλλες.

Η τρίτη ομοιότητα είναι ότι και οι δύο παραλλαγές του μαρξισμού ανακηρύσσουν κάποιες ομάδες σε ενάρετες και κάποιες άλλες σε κακές a priori, δηλαδή ανεξαρτήτως της πραγματικής συμπεριφοράς των ατόμων που τις συναπαρτίζουν. Ο κλασικός μαρξισμός θεωρεί τους εργάτες και τους αγρότες ενάρετους και τους αστούς (τη μέση τάξη) και τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες κεφαλαίου κακούς. Ο πολιτιστικός μαρξισμός θεωρεί όλες τις μειονότητες, αυτούς που κατ’ αυτόν είναι θύματα (μουσουλμάνους, φεμινίστριες, ομοφυλόφιλους και κάποιες επιπρόσθετες μειονοτικές ομάδες), ενάρετες και αντιμετωπίζει τους χριστιανούς Ευρωπαίους ως σατανικούς. (Ο Πολιτιστικός Μαρξισμός δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη γυναικών μη φεμινιστριών και θεωρεί τους μουσουλμάνους, τους Ασιάτες και τους Αφρικανούς που απορρίπτουν την Πολιτική Ορθότητα εξίσου κακούς με τους γηγενείς χριστιανούς ή ακόμα και άθεους Ευρωπαίους.)

Η τέταρτη ομοιότητα έγκειται στα μέσα: απαλλοτρίωση. Οι οικονομικοί μαρξιστές, όπου πήραν την εξουσία, απαλλοτρίωσαν την περιουσία των αστών και την παρέδωσαν στο κράτος, που θεωρούσαν ‘αντιπρόσωπο’ των εργατών και των αγροτών. Οι πολιτιστικοί μαρξιστές, όταν παίρνουν την εξουσία (μέσω των ίδιων των δικών μας κυβερνήσεων), επιβάλλουν ποινές στους γηγενείς Ευρωπαίους και σε όποιον άλλον διαφωνεί μαζί τους και δίνουν πλεονέκτημα και δικαιώματα στα ‘θύματα’ και τις ομάδες που προτιμούν. Ένα παράδειγμα είναι ο ‘θετικός ρατσισμός’.

 

Τέλος, οι μαρξιστές και στις δύο παραλλαγές μετέρχονται μία αναλυτική μέθοδο σχεδιασμένη να αποδεικνύει την ορθότητα της ιδεολογίας τους σε κάθε περίπτωση. Για τους κλασικούς μαρξιστές, η ανάλυση είναι οικονομική. Για τους πολιτιστικούς μαρξιστές, η ανάλυση είναι γλωσσολογική: αποδόμηση. Η αποδόμηση ‘αποδεικνύει’ πως ένα οποιοδήποτε ‘κείμενο’, παλιό ή τωρινό, καταδεικνύει την καταπίεση των μουσουλμάνων, των γυναικών, των ομοφυλόφιλων κλπ, ανακαλύπτοντας την ερμηνεία αυτή μέσα στις λέξεις του κειμένου (ανεξαρτήτως της πραγματικής σημασίας των λέξεων αυτών). Και οι δύο μέθοδοι αυτές είναι, φυσικά, κίβδηλες αναλύσεις που διαστρεβλώνουν την αλήθεια ώστε να ταιριάζει στα προαποφασισμένα συμπεράσματα, προσδίδουν όμως έναν ‘επιστημονικό’ αέρα στην ιδεολογία.

Αυτές οι ομοιότητες δεν είναι ούτε παράδοξες ούτε συμπτωματικές. Υφίστανται επειδή η Πολιτική Ορθότητα είναι απευθείας απόγονος του κλασικού μαρξισμού και βασικά επειδή στην πραγματικότητα είναι μια παραλλαγή του μαρξισμού. Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του μαρξιστικού κινήματος, οι πολιτιστικοί μαρξιστές ‘εκδιώκονταν’ από το κίνημα από τους κλασικούς, οικονομικούς μαρξιστές. Σήμερα, που ο οικονομικός μαρξισμός έχει πεθάνει, ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει πάρει τη θέση του. Το μέσο διάδοσης έχει αλλάξει, το μήνυμα όμως είναι απαράλλαχτο: μια κοινωνία ριζοσπαστικής ‘ισότητας’, με τις ενισχύσεις της κρατικής εξουσίας.

Η Πολιτική Ορθότητα καταδυναστεύει πλέον ολόκληρη τη δυτικοευρωπαϊκή κοινωνία, σαν Κολοσσός. Έχει καταλάβει όλο το πολιτικό φάσμα, από την αριστερά ως τη δεξιά. Στους κόλπους των λεγόμενων ‘συντηρητικών’ κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, οι πραγματικοί, παραδοσιακοί συντηρητικοί διώχνονται διότι το να είσαι παραδοσιακά συντηρητικός έρχεται σε αντίθεση με την ουσία της πολιτικής ορθότητας. Ελέγχει τον ισχυρότερο παράγοντα του πολιτισμού μας, τα ΜΜΕ και την βιομηχανία ψυχαγωγίας. Επικρατεί σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Έχει πιάσει στα πλοκάμια της ακόμα και τον ανώτερο κλήρο σε πολλές χριστιανικές Εκκλησίες. Όποιος παρεκκλίνει από τα δόγματα της Καθεστηκυίας Τάξεως, αυτόματα παύει να είναι μέλος της Καθεστηκυίας Τάξεως.»

 

Απόσπασμα απο το μανιφέστο «2083: Ευρωπαϊκή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» του Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ.


Απο την Σ.Ο.: Στα πλαίσια της ιστορικής και πολιτικής μελέτης, παραθέτουμε το άνωθεν απόσπασμα απο το μανιφέστο 2083, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε κι εγκρίνουμε το σύνολο του έργου ή τις πράξεις του συγγραφέα.