11η Σεπτεμβρίου: Αίτια και Συνέπειες

Στις 11 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από την ημέρα που οι ΗΠΑ θρήνησαν μερικές χιλιάδες θυμάτων κατά τις πασίγνωστες επιθέσεις αυτοκτονίας στους Δίδυμους Πύργους και την κατάρρευσή τους. Ήδη από την επομένη, πολλοί υποπτεύονταν ενδεχόμενη ανάμειξη των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ στη σχεδίαση αυτών των αποστολών αυτοκτονίας, ή τουλάχιστον πρότερη γνώση και υπόθαλψη αυτών ακόμη κι αν ήταν σχεδιασμένες από Άραβες της Αλ Κάιντα. Δεν μας αρέσουν οι συνωμοσιολογίες, ωστόσο με την πείρα των χρόνων που μας χωρίζουν από εκείνη την ημέρα μπορούμε με σχετική ασφάλεια να εντοπίσουμε ποιος ωφελήθηκε από αυτές τις επιθέσεις. Και ως γνωστόν, ο ένοχος σχεδόν πάντα είναι αυτός που ωφελείται.

 

Οι εικόνες από τα αεροπλάνα που σκάνε πάνω στα κτήρια, καθώς και από τις οιμωγές των θρηνούντων, δεν έκαναν απλά τον γύρο του κόσμου, αλλά υπέστησαν εξευτελιστική κατάχρηση, με στόχο να νομιμοποιήσουν στη συνείδηση κάθε Αμερικανού αλλά και κάθε άλλου ανθρώπου όποια ενδεχόμενη πράξη «αντιποίνων» ή «πάταξης της τρομοκρατίας» θα ακολουθούσε από την πλευρά των ΗΠΑ. Πράγματι, έναν μόλις μήνα μετά την 11η Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, ενώ ενάμιση χρόνο μετά εισέβαλαν και στο Ιράκ (όπου παραμένουν ακόμη ως κατοχικές δυνάμεις, ενισχυμένες από όλες τις χώρες του βορειοατλαντικού συμφώνου).

 

Τότε, ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας, Πολ Γούλφοβιτς, είχε δηλώσει κυνικά: «εάν δεν υπήρχε η 11/9, θα έπρεπε να την εφεύρουμε». Κάτι που προφανώς έκαναν! Το ίδιο ισχύει και για τις τρομοκρατικές οργανώσεις υπό την αιγίδα της Αλ Κάιντα: παρέχουν ένα τέλειο άλλοθι στις ΗΠΑ για να επεμβαίνουν στα εσωτερικά των ξένων χωρών που υποθάλπουν τους κακούς Άραβες τρομοκράτες (και οι οποίες χώρες, εντελώς συμπτωματικά, είναι όλες περιοχές τεράστιας στρατηγικής, εμπορικής και ενεργειακής σημασίας), σε ένα τόξο που καλύπτει από το Ιράκ και το Αφγανιστάν έως το Πακιστάν, τον Λίβανο και τη Συρία, από την Ινδονησία έως τη Βόρεια Οσετία, από την Ισπανία έως την Σαουδική Αραβία, τη Λιβύη και το Κέρας της Αφρικής, από την Τουρκία έως τις Φιλιππίνες ή ακόμα και τη Λατινική Αμερική. Εάν επομένως δεν υπάρχουν αυτές οι οργανώσεις, θα έπρεπε οι ΗΠΑ να τις «εφεύρουν», και εάν υπάρχουν, οφείλουν να τις στηρίζουν οικονομικά και στρατιωτικά για να τις χρησιμοποιούν ως τον εύσχημο λόγο κάθε επίθεσης που πάντα γίνεται για οικονομικά συμφέροντα του ιμπεριαλιστικού κράτους των ΗΠΑ (στο οποίο κράτος τα λόμπυ που κυβερνούν παραμένουν πάντα τα ίδια, ανεξαρτήτως της εκάστοτε μαριονέτας που παριστάνει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, γι’ αυτό και οι πολιτικές όλων των προέδρων είναι πανομοιότυπες σε κάθε τομέα της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και στρατιωτικής ζωής).

 

Ο Θουκυδίδης, στις Ιστορίες του, αναφέρει χαρακτηριστικά πως σε κάθε στρατιωτική επιχείρηση ενυπάρχουν οπωσδήποτε τρία στοιχεία: το αίτιο, το εύλογο πρόσχημα και η αφορμή. Στην προκείμενη περίπτωση, το αίτιο των αμερικανοσιωνιστικών επιχειρήσεων το έχουμε εξετάσει: είναι περιοχές με γεωπολιτικό ενδιαφέρον, περιοχές παραγωγής ή διέλευσης ενέργειας, περιοχές παραγωγής οπίου, ενώ ο δύσκολα ελεγχόμενος πληθυσμός μετατρέπεται με τη χειραγώγηση δυτικότροπων «δημοκρατικών» εγκάθετων κυβερνήσεων σε μία επιπλέον τεράστια αγορά για τα εμπορικά προϊόντα των ΗΠΑ, για να μην ξεχνάμε ότι πάντα σε πολυετείς επιχειρήσεις πολέμου ή κατοχής (και αντίστασης) λαμβάνει εκτεταμένη χώρα το εξαιρετικά επικερδές εμπόριο όπλων. Το εύλογο πρόσχημα, που ρίχνει στάχτη στα μάτια του παθητικού κοινού και δικαιολογεί στη συνείδησή του όσα πρόκειται να συμβούν, είναι επίσης φανερό: η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, που τυχαίνει πάντα να εμφωλεύει σε περιοχή υψηλού ενδιαφέροντος. Χρειάζεται επομένως μόνο η αφορμή, η θρυαλλίδα που θα κάνει το μπαρούτι να εκραγεί, που θα καθιστά την «τιμωρία», δηλαδή την επέμβαση, αναπόφευκτη: αυτό ήταν η 11η Σεπτεμβρίου.

 

Επειδή, βέβαια, πολλές φορές τα οφέλη είναι πολλαπλά, ας εξετάσουμε και μία «παράπλευρη» συνέπεια της 11ης Σεπτεμβρίου: την όξυνση της καταστολής στις δυτικές χώρες, με επανεισαγωγή των βασανιστηρίων ως μεθόδων ανάκρισης, με θέσπιση νόμων για παρακολούθηση πολιτών υπόπτων για τρομοκρατία (καθένας μας θα μπορούσε να ανήκει σε αυτήν την κατηγορία), ίδρυση ακόμη και ειδικών ομάδων επιτετραμμένων να διενεργούν τις ανακρίσεις για τρομοκρατικά ζητήματα, ηλεκτρονικό και γενετικό φακέλωμα, καθώς και μεγάλη διεύρυνση του ρόλου των μυστικών υπηρεσιών και, φυσικά, μεγάλη επέκταση των δικτύων παρακολούθησης (και αλματώδη αύξηση του κέρδους των εταιρειών που εμπορεύονται συστήματα ασφαλείας σε επίπεδο κρατών, καθότι είναι το τρίτο επικερδέστερο εμπόριο παγκοσμίως) με δορυφόρους, κάμερες, παρακολούθηση τηλεφώνων, ηλεκτρονικών υπολογιστών κλπ.

 

Παράλληλα, οι εταιρείες υπηρεσιών ασφάλειας ανέλαβαν δράση σε άμεση συνεργασία με τον στρατό. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η εταιρεία ασφάλειας Blackwater (που εξαναγκάστηκε μετά τη σφαγή στην πλατεία Νισούρ στο Ιράκ να μετονομαστεί σε Xe- και αμέσως μετά σε Academi) που δρούσε σε συνεργασία με τον αμερικανικό στρατό, είχε άμεση ανάμειξη στο πρόγραμμα της κυβέρνησης Μπους για συλλήψεις και εκτελέσεις επιλεγμένων στόχων, ενώ οι μυστικές υπηρεσίες είχαν αναθέσει στην Blackwater και τη μεταφορά κρατουμένων από το Γκουαντανάμο για ανακρίσεις σε μυστικές φυλακές στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν, όπου οι κρατούμενοι υποβάλλονταν σε βασανιστήρια με εικονικές εκτελέσεις, απειλή όπλων και χρήση ηλεκτρικών τρυπανιών και ηλεκτροσόκ (άλλες παρόμοιες εταιρείες είναι οι γνωστές Boeing, Lockheed Martin, Booz Allen Hamilton, SAIC, CACI International και IBM, οι οποίες μοιράζονται πάνω από 50 δις δολαρίων ετησίως για αυτές τις υπηρεσίες τους προς τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες).

 

Τι κρατάμε λοιπόν σαν συμπέρασμα; Ότι για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται πως δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» όταν πρόκειται για παιχνίδια συμφερόντων παγκόσμιας κλίμακας και οφείλουμε να είμαστε πάντα επιφυλακτικοί αν όχι δύσπιστοι. Ότι πρέπει πάντα να εξετάζουμε το αποτέλεσμα μιας πράξης για να ανακαλύπτουμε τις αιτίες πίσω από αυτήν. Μόνον όταν ξέρουμε ποιος μοιράζει τα χαρτιά και ποιος φτιάχνει τους κανόνες, θα μπορέσουμε να παίξουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να βγούμε εμείς κερδισμένοι. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη.

 
Δ.Η.