Η Παράσταση της 6ης Δεκεμβρίου

6 Δεκεμβρίου και οι τηλεοράσεις, όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 10 χρόνια, δεν ξεχνούν να μας θυμίζουν τον θάνατο του Α. Γρηγορόπουλου και το πόσο ένοχοι και υπεύθυνοι πρέπει να νιώθουμε γι’ αυτό συλλογικά σαν Έθνος. Κάθε χρόνο, ολόκληρος ο αριστερός κυνοβουλευτικός και εξω-κυνοβουλευτικός συρφετός μιλάει για τα γεγονότα του «μαύρου» -σύμφωνα με αυτούς- Δεκέμβρη και φορώντας την προβιά του αθώου θύματος παραληρεί για τον «κρατικό φασισμό» και το πώς αυτός έχει βαλθεί να τους εξοντώσει…

Οι Σύντροφοι της Αριστεράς, ως μάστορες του ψεύδους έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες μάστορες και της θυματοποίησης έτσι ώστε να εξασφαλίζουν την απαραίτητη ηθική νομιμοποίηση στα μάτια του λαού.

Τα ΜΜΕ προβάλουν συνεχώς εικόνες από τα καθιερωμένα, πλέον, μπάχαλα στα Εξάρχεια και στο κέντρο της Αθήνας. Εθιμοτυπικό κουκλοθέατρο «αντίστασης» με πρωταγωνιστές από την μία πλευρά τους αναρχικούς και την άλλη τους πραιτοριανούς της Δημοκρατίας. Χάρη στα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μπορεί και δημιουργείται ένα στρεβλό δίπολο, οι μεν βλέπουν την «νεολαία που αντιστέκεται στον μπαμπούλα του κράτους», κοιτώντας με δέος τους αναρχικούς να κάνουν ότι θέλουν στο κέντρο της Αθήνας, ενώ οι δε πενθούν για τις σπασμένες τζαμαρίες, τα καμένα αμάξια και τους τραυματίες αστυνομικούς, τους «κακόμοιρους μεροκαματιάρηδες προστάτες του λαού». Και οι δύο κατηγορίες ανθρώπων, όπως στην αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα, δεν βλέπουν παρά τις σκιές στο πανί που οι Καπιταλιστές φτιάχνουν γι’ αυτούς.

Το Σύστημα προσφέρει άφθονο άρτο και θέαμα στους εξημερωμένους και αποβλακωμένους πολίτες ενώ προπαγανδίζει απροκάλυπτα την Μαρξιστική ιδεολογία των «αντι-εξουσιαστών» οι οποίοι ενώ στην θεωρία είναι εναντίον του κράτους, στην πραγματικότητα χαίρουν απόλυτα της ανοχής του καθώς είναι ένα τέλειο σκιάχτρο για τον Αστό, μια καλή υπενθύμιση πως δεν πρέπει να έχει αντίθετες απόψεις από αυτό, γιατί το παρακράτος τους, θα τον τιμωρήσει!

Απ’ τη μια οι μεγαλοδημοσιογράφοι χύνουν ποταμούς δακρύων για τον άδικο χαμό του Γρηγορόπουλου, ενώ απ’ την άλλη υποστηρίζουν το ίδιο σύστημα που θεωρητικά τον σκότωσε. Οι πολίτες ακολουθούν τον ίδιο δρόμο και η νεολαία μένει μετέωρη στο δίπολο αναρχισμού-κρατισμού. Το άλλο άκρο, η συστημική ακροδεξιά, συντάσσεται πάντοτε με τους κρατικούς μηχανισμούς καταστολής τους οποίους αυθαίρετα και προκλητικά βαφτίζει «εθνικιστικούς». Έτσι, κατατάσσονται -όχι άδικα- στην τελευταία βαθμίδα προτίμησης του ελληνικού λαού, στα πολιτικά αζήτητα.

Το σύστημα έχει τον τρόπο να επιζεί, να ανακυκλώνεται, να αναγεννάτε και τέλος να επικρατεί. Ο φαύλος κύκλος της Δημοκρατίας θα συνεχίσει να υπάρχει όσο η Αλήθεια και οι πραγματικοί εκφραστές της δεν δείξουν στον ελληνικό λαό την έξοδο απ’ την σπηλιά.

Η πνευματική επικράτηση της Αριστεράς

Πέρα από την φυσική κατάληψη των κρίσιμων διανοητικών «πόστων» της κοινωνίας, όπως η εκπαίδευση και η δημοσιογραφία, οι αριστεροί -ειδικά μετά τον Μάη του ’68 και το Πολυτεχνείο- έχουν πιάσει το νόημα της προπαγάνδας, πατώντας πάνω στο συναίσθημα του λαού. Είναι πρώτοι στο να ηρωοποιούν τα πάντα, μέχρι και σαμπουάν μαλλιών (βλέπε Ηλένια) για να επιτύχουν τον σκοπό τους. Κάθε λογής κοινωνικό και βιολογικό απόβλητο, αν τύχει και χάσει τη ζωή του από χέρι ανθρώπου που δεν είναι αριστερός, τότε αυτός θα βαφτίσει κατευθείαν «Φασίστας», «Ναζί», «Εθνικιστής» και το θύμα θα μετατραπεί σε ιερό τοτέμ γι’ αυτούς και κατά συνέπεια ολόκληρο το σύστημα. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι «ήρωες» της αριστεράς μονοπωλούν τόσο τα εξώφυλλα των εφημερίδων όσο και τον τηλεοπτικό χρόνο, ενώ τα περιστατικά βίας αλλοδαπών σε βάρος Ελλήνων θάβονται επιμελώς κάτω από το δημοσιογραφικό χαλί μιας και δεν υπάρχει κανένα πολιτικό συμφέρον για το σύστημα από την προβολή τους. Αντιθέτως, αν τα προβάλουν το μόνο που θα καταφέρουν είναι να αφυπνιστεί ο λαός και να τους ανατρέψει μια ώρα αρχύτερα.

Φτηνοί αντιγραφείς, απ’ την άλλη, οι ακροδεξιοί οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε κλαίουσες χείρες προσπαθώντας να μοιάσουν στους αριστερούς παραγνωρίζοντας, όμως, πλήρως το γεγονός ότι οι αναρχικοί δεν μένουν στα δάκρυα, αλλά καίνε κάθε τόσο την Αθήνα για τους νεκρούς τους. Διχάζουν τον Ελληνικό λαό ελπίζοντας πως θα καταφέρουν να εκπληρώσουν τις πολιτικές τους φιλοδοξίες. Άλλοι ονειρεύονται να μπουν στην βουλή, άλλοι να παραμείνουν, άλλοι να βάλουν μέχρι και τα εγγόνια τους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, στόχος τους είναι να χοντρύνουν τις τσέπες τους όσο ποιο πολύ μπορούν και όσο προλάβουν. Ονειρεύονται να γίνουν απλά εξουσιαστές στην θέση των εξουσιαστών και σε καμία περίπτωση το συμφέρων του Ελληνικού λαού.

Κάθε Έλληνας πρέπει να γίνει διορατικός και να γυρίσει την πλάτη στην κρατική παραπληροφόρηση. Το σύστημα διαχρονικά χρησιμοποιεί κάθε μέσο που διαθέτει για να επιτύχει την περαιτέρω ιδεολογική του εδραίωση, αυτό είναι κάτι που ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του λαού αντιλαμβάνεται και ειδικά η νεολαία το έχει καταλάβει πλήρως. Χρέος όλων εμάς, ως Εθνικιστές και Εθνικοσοσιαλιστές, είναι να αποτινάξουμε την ακροδεξιά νοοτροπία και κουλτούρα, να αναγνωρίσουμε και να καταδείξουμε σε όλους τον πραγματικό εχθρό -όχι αυτόν που θέλει να βάλει μπροστά μας το κράτος- και να χτίσουμε τις Παράλληλες Δομές που θα αναγεννήσουν την Ιδέα και μέσα από αυτές θα αγωνιστεί ολόκληρο το Έθνος έως ότου γίνει και πάλι Ελεύθερο και Ανεξάρτητο.

Άβαντας