1 Νοεμβρίου 2013: η Αποφράδα ημέρα του Εθνικισμού

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες διαβάζουμε διάφορα κείμενα στην μνήμη του Γιώργου και του Μάνου χωρίς, όμως, να έχει γίνει μέχρι σήμερα μια συνολική αποτίμηση του τι επήλθε μετά την στυγερή τους δολοφονία. Αυτό, λοιπόν, θα εξετάσουμε σήμερα.

 

Για πολλούς από μας, της νεότερης γενιάς, η δολοφονία αυτή αποτέλεσε σταθμό και αρχή για δράση. 

Η Χρυσή Αυγή αποτελούσε για πολλά χρόνια την προμετωπίδα του Εθνικισμού στην Ελλάδα, ως η πιο πολυπληθής και πιο δυναμική οργάνωση. Εξέπεμπε πάντοτε, όμως, μια αίσθηση κινδύνου, ειδικότερα μετά την είσοδο της στη βουλή το 2012 και την δημιουργία των συντεταγμένων τμημάτων περιφρούρησης, αυτών που τα κανάλια χαρακτήρισαν ως «τάγματα εφόδου».

Ήταν ξεκάθαρο, ότι άπαξ και «έμπαινες», πέρα από το κοινωνικό στίγμα της ταμπέλας του χρυσαυγίτη, με ότι αυτό συνεπάγεται, ήταν δεδομένο και το νομικο «χρέωμα». Παρ’ όλα αυτά πολλοί Συναγωνιστές, μη γνωρίζοντας την πραγματική εσωτερική κατάσταση, ιδεολογία και στόχους της Χρυσής Αυγής, μετά την δολοφονία του Γιώργου και του Μάνου πήραν τη γενναία απόφαση να ενταχθούν στους κόλπους της ταυτιζόμενοι με τον αγώνα αυτών των δυο παλικαριών που διεκόπη τόσο τραγικά, μα και τόσο μεθοδευμένα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τότε κυβέρνηση θέλησε να σκοτώσει πολιτικά την Χρυσή Αυγή και για να το κάνει αυτό επέλεξε τον πιο πρόστυχο και άτιμο τρόπο. Μέσω ενός πρόσφατα θανόντος νονού της νύχτας και δύο σεσημασμένων αναρχοπρεζονιών στα οποία άνοιξε το δρόμο την μαύρη εκείνη νύχτα. Πράγματα για τα οποία δεν έχει κάνει ΠΟΤΕ λόγο η Χρυσή Αυγή, ούτε και πρόκειται…

Το σύστημα πίστευε ότι μια δολοφονία θα αποτελούσε το απόλυτο ΣΟΚ για τα μέλη και τους ψηφοφόρους της Χ.Α., φοβίζοντας τους, με στόχο την κομματική κατάρρευση. Το σχέδιο αυτό, αν και πέτυχε εν μέρη καθώς όντως αρκετοί εξαφανίστηκαν εν μια νυκτί, μετά το συμβάν, δεν κατάφερε όμως να διαλύσει την Χ.Α. μιας και πολλοί και καλοί Συναγωνιστές παρέμειναν και συνέχισαν να δίνουν ακόμα πιο δυναμικά το παρόν στον αγώνα. Αυτός που έβαλε την τελική ταφόπλακα στη Χρυσή Αυγή -και τον Εθνικισμό γενικότερα- δεν είναι άλλος από τον αρχηγό της!

Εν τέλει το σχέδιο του συστήματος εκφόβισε στην πραγματικότητα μόνο τον ίδιο, όπου σε συνδυασμό με την σύλληψη του έφερε μια ώρα αρχύτερα την εντολή για «παύση πυρός», την εντολή για να σταματήσει η δράση και να αρχίσει το κλάμα. Κλάμα γιατί «μας βάζουν φυλακή», κλάμα γιατί «δεν μας παίζουν τα κανάλια», κλάμα γιατί «μας κλείνουν τα μικρόφωνα στη Βουλή», κλάμα για τα ποσοστά που πέφτουν… Μετατράπηκε σταδιακά ο Εθνικισμός, μέσα σε μόλις 3-4 χρόνια σε «Τόλμη και Γοητεία». Μέχρι που ήρθε η ολοκληρωτική κατάρρευση και οι χιλιάδες χρυσαυγίτες σε όλη την Ελλάδα έφτασαν να είναι μερικές δεκάδες.

Φόρος τιμής των Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών στο μνημείο του Γιώργου και του Μάνου (31-10-15)

Η 1η Νοεμβρίου είναι αναμφίβολα η αρχή του τέλους του σύγχρονου Εθνικισμού.

Ο Γιώργος και ο Μάνος έχασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τα κομματικά γραφεία της Χ.Α., πέθαναν εν ώρα καθήκοντος για ένα ιδανικό. Που να γνώριζαν ότι το «ιδανικό» αυτό θα πρόδιδε τον αγώνα τους και αντί για αντίσταση θα έκανε την μία δήλωση μετανοίας μετά την άλλη. Που να γνώριζαν ότι ο αγώνας στο πεζοδρόμιο θα μετατρεπόταν σε χαριεντισμούς με το σύστημα μέσα στη βουλή. Σε χειροφιλήματα από τον Αποστολάκη και τον Ιερώνυμο μέχρι τον Τριανταφυλλόπουλο. Που να γνώριζαν ότι στη μνήμη τους, το κόμμα για το οποίο πέθαναν θα μοίραζε πατάτες…!

Το τέλος της δράσης για την Χρυσή Αυγή έφερε σταδιακά την απογοήτευση στους Εθνικιστές. Εκατοντάδες σε όλη την Ελλάδα σταμάτησαν να αγωνίζονται νιώθοντας προδομένοι και εξαπατημένοι. Οι λίγοι που αυτονομήθηκαν δημιούργησαν κάποιες ομάδες που, όμως, λόγο της ιδεολογικής σύγχυσης που προκάλεσε τόσα χρόνια η Χ.Α. δεν ήταν σε θέση να βάλουν σωστές βάσεις κι έτσι, μοιραία, έπαυσαν σύντομα την δράση τους, φέρνοντας έτσι ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση.

 

Σήμερα τα παιδιά τείνουν να ξεχαστούν. Κάθε χρόνο όλο και λιγότεροι παρευρίσκονται στο μνημείο για να τα τους τιμήσουν εξαιτίας της παρουσίας της Χ.Α.. Τη στιγμή που η αριστερά εδώ και δεκαετίες ηρωοποιεί από οροθετικούς μέχρι και σαμπουάν μαλλιών (Ηλένια), οι Εθνικιστές λησμονούν τα δυο πιο αδικοχαμένα θύματα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Επιτρέπουμε την καπήλευση του ονόματος τους, αντί να απαιτούμε την θέσπιση ακομμάτιστης ετήσιας συγκέντρωσης στο σημείο της δολοφονίας, αλλά και δυναμικής πορείας στο κέντρο των Αθηνών, όπως θα έπρεπε τόσα χρόνια να έχει γίνει. Αντί να μοιράζουμε χαρτομάντηλα, ας μοιράσουμε και μια φορά «αγάπη» σε αυτούς που μας λοιδόρησαν και πίστεψαν ότι είμαστε ο εύκολος αντίπαλος. Αντίπαλος που τα παρατάει και δεν αντέχει σε διώξεις, κακουχίες ή δολοφονίες.

Ας δείξουμε επιτέλους σ’ αυτούς που νόμιζαν ότι θα μας φοβίσουν, ότι ο Φόβος είμαστε εμείς! Εμείς θα συνεχίσουμε τον Αγώνα και τις Ιδέες του Γιώργου και του Μάνου, εμείς θα πάρουμε την Πατρίδα μας πίσω!

 

Μέχρι την τελική Νίκη

 

 

Αλέξανδρος Τζούλιος


Το HellenicNS καλεί τις εθνικιστικές ομάδες του χώρου να μεριμνήσουν για την οργάνωση των δύο συγκεντρώσεων που προτείνουμε.