Άλλος για τη βάρκα μας;

Η βάρκα του Εθνικισμού είναι μεγάλη και μας χωράει όλους. Είναι φαρδιά σαν τους κώλους των εκφραστών του, μα και τρύπια σαν τις κιλότες τους…

Άλλος μπαίνει στη βάρκα για να βγάλει μεροκάματο, άλλος για να ταΐσει τη ματαιοδοξία του -παίζοντας τον Νταρτανιάν στη γκόμενα- άλλος για να βγάλει γκόμενα και άλλος για να εκδικηθεί τους νταήδες της γειτονιάς του. Οι «ναύτες» χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τους επαγγελματίες και τους ανεπάγγελτους. Οι πρώτοι έχουν μπαρκάρει από καιρό στο κυνοβούλιο, ενώ οι δεύτεροι κολυμπούν στα απόνερα του «αυτόνομου» βάλτου. Φανταστείτε τον βάλτο σαν μια μικρή τεχνίτη λίμνη χωρίς σύστημα καθαρισμού και φιλτραρίσματος του νερού, γεμάτη απόβλητα και απορρίμματα. Παρατημένη για χρόνια στη μοίρα της, να ανακυκλώνει το ίδιο νερό ξανά και ξανά και ξανά. Να βλέπεις τους ναύτες να κολυμπούν πότε με μαύρη μπλούζα, πότε με κόκκινη και πότε με πράσινη. Είναι οι ομάδες του χώρου που εμφανίζονται για ένα με δύο φεγγάρια (το πολύ) και μετά δύουν μαζί με τις ελπίδες αυτών που τις στήριξαν και τις ακολούθησαν. Οι «αρχιναύτες», όμως, δεν πτωούνται ποτέ καθώς η λέξη αυτοκριτική τους είναι άγνωστη. Πάντα θα φταίν’ οι «επιβάτες» και οχι το «πλήρωμα» για το βούλιαγμα της βάρκας…

Τα χρόνια περνούν και η βάρκα παραμένει αυτό ακριβώς. Μια τρύπια θλιβερή ψαρότρατα, αντί να γίνει πλοίο, μεγάλο καράβι. Το ίδιο και οι ναύτες, παραμένουν ο τελευταίος τροχός της αμάξης αντί να γίνουν πλοίαρχοι, καπετάνιοι. Κι όλοι μαζί πάμε στον πάτο, φορτωμένοι στο αμπάρι του νέου ελληνικού εθνικιστικού «Τιτανικού».

 

Η μόδα των τελευταίων ετών είναι η «Αυτονομία». Η σταδιακή κατάρευση της Χρυσής Αυγής στέλνει όλο και περισσότερο κόσμο στην αντίπερα όχθη του βάλτου. Ως δια μαγείας, όμως, οποίος διαβαίνει τον «Ρουβίκωνα» παθαίνει αμνησία στα μέσα της διαδρομής, για το παρελθόν του, ενώ διακατέχεται αυτομάτως από μια ακατάσχετη χιτλερομανεία. Ξάφνου οι μπούφοι ζητωπατριώτες έγιναν μετενσαρκώσεις των ΕΣΑ, ξέχασαν τι έλεγαν από το βήμα που τους έδινε η ΧΑ, ξέχασαν τον πόλεμο που έκαναν στους πρώτους αυτόνομους, ξέχασαν τον κόσμο που έδιωχναν με τις κλωτσιές όταν πήγαινε κόντρα στη γραμμή του «αρχιβούδα» και τις διακηρύξεις που έκαναν για την αγνότητα του κόμματος (την ώρα της μηνιαίας πληρωμής). Τώρα καίγονται να στρατολογήσουν κόσμο για να στηθεί άλλο ένα κομματικό μαντρί, απ’ τα δεκάδες που υπάρχουν ήδη, με μόνη διαφορά την πιο «ούλτρα» ρητορία.

Λόγια κούφια από ανθρώπους πιο σάπιους και από τα πιο σκουριασμένα σίδερα στον πάτο του βάλτου. Καιροσκοπικές φιλοδοξίες ατόμων που για να συντάξουν δύο γραμμές χρειάζονται εθνικιστικό μίτινγκ 4ων ωρών και άλλες δύο μέρες συντακτικών διορθώσεων… άτομα που ορίζουν τον εθνικισμό ως «έξω οι ξένοι» και τον σοσιαλισμό (που λόγω ντροπής αποκαλούν «κοινωνισμό») ως «οι κλέφτες φυλακή». Ρητορική ανάλογη του «σκίζω τα μνημόνια»!

Από την άλλη έχουμε τους επαγγελματίες «αυτονομιστές». Οι γεροναύτες του βάλτου που ποτέ δεν «προσλήφθηκαν» από κανέναν, οι οποίοι κάνουν ευκαιριακό μεροκάματο για να επιβιώσουν. Είναι οι ματαιόδοξοι καφενόβιοι, οι κουτσομπόλες της γειτονιάς, οι απόκληροι της παλιότερης γενιάς. Έχουν ανάγει την κωλοτούμπα σε υψηλή τέχνη, την οποία εκτελούν κάθε φορά με εξαιρετική μαεστρία. Είναι οι «Μεταμορφώσεις του Οβιδίου» σε εθνικιστική βερσιόν. Μας ταλαιπωρούν χρόνια με τις ευφάνταστες δημιουργίες και τις απανωτές διακηρύξεις τους που μια τείνουν στον Χίτλερ, μια στον Στράσσερ και μια στον Μουσολίνι. Φτάνουν μέχρι τον Μόσλει και τον Δαλάι Λάμα… Λίγο Φασισμός, λίγο Ναζισμός και μια δόση νεοφιλελέ «καλοσύνης» πασπαλισμένη με μεταφυσικές αναζητήσεις αριστερόστροφων ατραπών, σχοινοβατώντας μεταξύ Σατανισμού-Σουρεαλισμού και Τροτσκισμού-Λενινισμού…

Δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τις αρχαίγονες κουράδες του χώρου, τους έμμισθους ρουφιάνους του κράτους που ρυθμίζουν εδώ και χρόνια την «ροή» του βάλτου ώστε να παραμένει στάσιμος και τα νερά του ολοένα να λιμνάζουν περισσότερο. Είναι οι ακροδεξιοί ινστρούκτορες. Οι γραφικοί εφημεριδοπώλεις που γλύφουν κάθε τι που φοράει ράσο ή στολή. Που ανοίγουν τα πόδια στην εργοδότρια Υπηρεσία και κυνηγούν τα «ακραία» στοιχεία… Αντίφα πατριώτες, χριστιανέμποροι, φιλοτραμπικοί. Παραδουλεύτρες του ΝΑΤΟ και part time ουφολόγοι… ορφανά μια άλλης εποχής, πιο μπλέ, αναζητούν ακόμα τον νέο μπαμπά Καραμανλή.

 

Άλλος για την βάρκα μας παιδιά; Έχουμε πολύ χώρο ακόμα. Χωρέσαμε ως και 600 δις ελλάνιας… σωτηρίας! Αναρχο-ταλιμπάν Παππάδες και Εθνικούς Στάρ. Αναζητούμε το νέο μεγάλο αστέρι, το νέο παρατράγουδο της θλιβερής μας τράτας.

Είναι κωμικό το σόου που προσφέρει ο ελληνικός εθνικιστικός χώρος δίχως αμφιβολία. Που αλλού μπορείς να δείς γκέι αλογατάριδες και ημίτρελους αλκοολικούς να χαιρετούν με τεταμένη την δεξιά; Αστράτευτους, αμόρφωτους και ακοινώνητους «αγανακτισμένους», να μιλούν για τάξη, φυλή και την αξία της οικογένειας; Εθισμένους σε πάσης φύσεως καταχρήσεις, να μιλούν για γυμναστική και φυσικό τρόπο ζωής; Πουθενά!

Μήπως τελικά ο χώρος είναι ένα υποπαράγωγο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας και τίποτα περισσότερο; Μήπως και κάποιοι ανάμεσα μας δουλεύουν για μας χώσουν όλο και πιο βαθιά στον βούρκο της κοινωνίας και τα κελιά της φυλακής; Κάποιοι που έλεγαν ρουφιάνο τον μεγάλο κομματάρχη αποδείχθηκαν οι καλυτεροι πληροφοριοδότες του συστήματος. Μήπως ήρθε η ώρα να τραβήξουμε την «τάπα» του βόθρου και να φύγει για πάντα η βρώμα από τις τάξεις μας;

Η συντήρηση του βόθρου δεν είναι τίποτα λιγότερο απ’ την συντήρηση του ίδιου του πολιτικού και κρατικού κατεστημένου. Μόνο η Κάθαρση θα φέρει την Λύτρωση. Μόνο η Νέμεση θα ανοίξει τον δρόμο της εκπλήρωσης των εθνικών και κοινωνικών μας ιδανικών.

 

«Δεν σκοπεύουμε να ταράξουμε τη βάρκα, σκοπεύουμε να την βυθίσουμε!» – James Mason

 

 

Αλέξανδρος Τζούλιος