Το Μέλλον του Εθνικισμού (Μέρος 3ο): Η Αρχή του Αρχηγού

Όλοι γνωρίζουν την αξία του Αρχηγού σε κάθε σοβαρό και ανεξάρτητο κράτος. Είναι ένα βασικό προαπαιτούμενο για την ύπαρξη του. Πως μπορεί να εφαρμοστεί όμως αυτή η αρχή στον διαλυμένο εθνικιστικό χώρο;

Ποιός δεν έχει ακούσει κάποιον Συναγωνιστή ή απλό Συνέλληνα να λέει ότι χρειαζόμαστε έναν Ηγέτη να μας βγάλει απ’ το τέλμα. Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Μια αλήθεια όμως που καθηλώνει και αδρανοποιεί τόσο τις μάζες όσο και τους ίδιους του αγωνιστές της Ιδέας. Η φανατική προσήλωση στην ανάγκη εύρεσης Αρχηγού υποδηλώνει σχεδόν πάντοτε την έλλειψη αυτοπεποίθησης, ικανοτήτων και ιδεολογικής κατάρτισης. Είναι, επίσης, ασύμβατη με την ιστορία του Γένους μας. Ενός Γένους Ελεύθερου και Ανυπότακτου! Έντονα πολέμιου κάθε αρχής και εξουσίας. Ενός έθνους που αντιτάχθηκε ακόμα και στον μεγαλύτερο στρατηλάτη της ιστορίας (Μ. Αλέξανδρο) όταν εκείνος έχασε το μέτρο. Ενός έθνους που ποτέ δεν πίστεψε πραγματικά ακόμα και σε αυτόν τον ίδιο τον επιβληθέντα βιβλικό Θεό. Όπως ουδέποτε εφάρμοσε κατά γράμμα, ούτε καν κατά προσέγγιση, τις γραφές και τους νόμους των αποστόλων του.

Η αδάμαστη φύση του Έλληνα είναι μοναδική στον κόσμο. Δεν συναντάται σε κανένα άλλο λαό, ούτε εντός της λευκής φυλής!

Οι Συναγωνιστές πρέπει, αφού πρώτα καταρτιστούν σωστά ιδεολογικά, να προσπαθήσουν να εφαρμόσουν το πρώτο βήμα και μέρος αυτού του άρθρου. Πρέπει να πιστέψουν στον εαυτό τους και με τις όποιες δυνατότητες και πόρους έχουν να δημιουργήσουν, να αυτό-οργανωθούν, μέχρις ότου προκύψει όχι μόνο ο Ένας αλλά και άλλοι εξίσου ικανοί “υπαρχηγοί” οι οποίοι θα πλαισιώσουν τον Αρχηγό και θα αναλάβουν την οργάνωση των κατά τόπους πυρήνων προς μια συντεταγμένη Εθνική Αντίσταση.

Αυτό που θέλουμε να καταστήσουμε σαφές είναι ότι σήμερα στον εθνικιστικό χώρο δεν υπάρχει κανένας ικανός να ηγηθεί. Υπάρχουν αρκετοί νέοι με όρεξη και ταλέντο απ’ τους οποίους λείπει όμως η ωρίμανση και η εμπειρία, όπως και μερικοί παλαιοί Συναγωνιστές οι οποίοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μελλοντική συμβουλευτική «γερουσία» και τίποτα πέραν αυτού. Πάντοτε, βεβαίως, χρειάζονται οι κατάλληλες συνθήκες για να διαπρέψουν οι κατάλληλοι άνθρωποι και να βγουν απ’ την αφάνεια οι αφανείς ήρωες. Αυτό όμως θα είναι πάντοτε ένα αναπάντητο ερώτημα πάνω στο οποίο δεν μπορεί να στηριχθεί και να οικοδομηθεί κανένα σοβαρό Κίνημα. Πάνω δηλαδή σε μύθους και αόρατους ευεργέτες ή “αρχηγούς”. Όπως και στην ελληνική Επανάσταση. Η οποία παρότι βασίστηκε πάνω στην υποτιθέμενη “αόρατη αρχή” και μελλοντική βοήθεια του Τσάρου, όταν αυτή ξέσπασε σχηματοποιήθηκαν δεκάδες διαφορετικές αυτόνομες ομάδες η κάθε μία με δική της σημαία (μπαϊράκι όπως ονομάστηκε), στρατηγική και αρχηγό, που όμως ενεργούσαν όλες υπέρ του κοινού σκοπού, υπέρ πίστεως και πατρίδος!

Η κοσμοθεωρία μας, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, είναι η πολιτική έκφραση του φυσικού τρόπου ζωής, με σκοπό την υπεράσπιση του Αίματος και την εξέλιξη του έθνους που απορρέει από αυτό. Σε φυλετικό επίπεδο, η Ιδέα πρέπει να προασπίζει πρώτα και κύρια το δικό μας ελληνικό Αίμα, απόρροια του οποίου πρέπει να είναι και αυτή η ίδια η Ιδέα για να παραμένει φυσική και εφαρμόσιμη. Συνεπώς, ξενόφερτες αντιλήψεις περί της αρχής του αρχηγού ή περί άλλων επιμέρους ζητημάτων της ιδεολογίας μας την καθιστούν ξένη, ανεφάρμοστη και εν τέλει αντιφυσική προς τον δικό μας λαό!

Η κοινοτική οργάνωση είναι επομένως η μόνη βιώσιμη λύση για ένα μελλοντικό ελληνικό έθνος-κράτος. Οι τοπικοί άρχοντες θα είναι απαραίτητοι για την οργάνωση των κοινοτήτων αυτών που ενώ θα υπακούν σε μια κεντρική διοίκηση θα διατηρούν μια σχετική αυτονομία σε τοπικά ζητήματα. Η απόλυτη εξουσία του Αρχηγού είναι απαραίτητο να υπάρχει μόνο εν καιρό πολέμου, τότε που η πειθαρχία είναι ζωτικής σημασίας. Εν καιρό ειρήνης πρέπει να υπάρχει χώρος και επιβράβευση της ατομικής πρωτοβουλίας, στα πλαίσια που αυτή δεν επισκιάζει ή πλήττει τα συμφέροντα του συνόλου, όπως και να ενθαρρύνεται ο διάλογος μεταξύ των υγειών κυττάρων του έθνους. Πρέπει επιτέλους να αποβάλλουμε ανατολίτικου τύπου αρχηγικά μοντέλα και ιδέες από την ιδεολογία μας. Το αρχέτυπο του Ηγέτη είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο από τον “Μεσσία” Αρχηγό.

 

Ο Έλληνας απορρίπτει τους καθαρολόγους, τους αλάνθαστους “Προφήτες” και δια της βίας εξουσιαστές. Έχει στο Αίμα του την κριτική σκέψη και την αμφισβήτηση κάθε αρχής, νόμου και άποψης που θα του επιβληθεί απολυταρχικά.

 

Στην Ελλάδα γεννήθηκαν οι εκκλησίες του δήμου, με κορυφαίο παράδειγμα αυτό της Απέλλα. Ένα σύστημα συμμετοχής του λαού στα κοινά που δεν υπήρξε ποτέ σε καμία άλλη χώρα του κόσμου. Μορφές Άμεσης Δημοκρατίας που δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε άλλους λαούς, οι οποίοι μόνο με το μαστίγιο μπορούν να κυβερνηθούν. Ο Έλληνας έχει έμφυτη την ανάγκη να λέει την άποψη του και να βάζει έστω κι ένα ελάχιστο λιθαράκι στην διαμόρφωση των αποφάσεων του κράτους του.

Σε ένα ελληνικό έθνος-κράτος πρέπει να επιδιώκεται η τακτική λαϊκή συμμετοχή σε σημαντικά κοινωνικά και εθνικά ζητήματα, είτε μέσω δημοψηφισμάτων, είτε μέσω αποφάσεων κοινοτικών συμβουλίων οι αποφάσεις των οποίων θα συμψηφίζονται. Ο τρόπος αυτός λειτουργίας του κράτους απέχει παρασάγγας από τον κυνοβουλευτισμό, όπως αυτός απέχει έτη φωτός απ’ την πραγματική δημοκρατία.

Πρέπει να απεγκλωβιστούμε από ξένες νοοτροπίες και πρακτικές. Θέσεις και συστήματα που ακόμα κι αν πέτυχαν σε άλλες χώρες, αυτό έγινε μόνο διότι μετουσίωσαν επιτυχώς την φυλετική ψυχή και ιδιοσυγκρασία του Έθνους τους στο πολιτικό τους δόγμα. Εμείς, έχοντας πάντα ως οδηγό την αρχαία Ελλάδα, δεν έχουμε παρά να μετεξελίξουμε την δική μας πολιτική φιλοσοφία στην σύγχρονη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.

 

Η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας, αθέλητα κρυμμένη!

 

 

Αλέξανδρος Τζούλιος