Το αυθύπαρκτο ελληνικό αλφάβητο

Το εν λόγω ζήτημα – περί αλφαβήτου – μπορεί να είναι παράταιρο με το πνεύμα και την δίνη των εξελίξεων που βιώνουν οι Έλληνες εθνικιστές, αλλά αναμφίβολα είναι πάντοτε επίκαιρο και φλέγον. Το θέμα είναι γλωσσικής-γλωσσολογικής υφής και έχει να κάνει με την προέλευση του ελληνικού αλφαβήτου και κατ’ επέκτασιν της γλώσσας που ομιλούμε οι Έλληνες εδώ και χιλιετίες. Η κρατούσα θεωρία που προτάσσουν όλοι οι «διάττοντες αστέρες» της γλωσσολογίας, «φωτογραφίζει» το ελληνικό αλφάβητο ως γέννημα του φοινικικού! Μολονότι υπάρχουν όλα τα αδιάσειστα και αδιαφιλονίκητα τεκμήρια, απτόμενα της ιστοριογραφίας, της αρχαιολογίας, της φιλολογίας και άλλων επιστημονικών πεδίων, οι μεγαλοσχήμονες εβραιολάγνοι εμμένουν στην ανυπόστατη και αναληθή τους θεώρηση.

Αν αναλογιστούμε ότι η γλώσσα ενός λαού είναι ο θεμέλιος λίθος του πολιτιστικού του γίγνεσθαι, εύλογα καταλαβαίνουμε πόσο μείζον και βαρυσήμαντο είναι το ζήτημα. Πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για το «ιερό τέρας» του αξεπέραστου και απροσπέλαστου αρχαιοελληνικού πολιτισμικού οικοδομήματος που αποτελεί την μήτρα όλων των σύγχρονων επιστημών και όλης της σύγχρονης και δήθεν ρηξικέλευθης διανόησης. Όλη αυτή η στοχευμένη μεθόδευση εντάσσεται στο πλαίσιο καταβαράθρωσης του εθνικού μας γοήτρου και φαλκίδευσης της πολιτισμικής μας ιδιοπροσωπίας.

Αυτοί λοιπόν οι αφελληνισμένοι προπαγανδιστικοί κύκλοι διαχέουν αδιαλείπτως την ιστορικογλωσσική θεωρία που εφηύραν, διατεινόμενοι ότι το φοινικικό αλφάβητο αφομοιώθηκε από τους Έλληνες κάπου τον 8ο αιώνα πΧ. Το κύριο επιχείρημα που επιστρατεύουν για να στοιχειοθετήσουν τους ισχυρισμούς τους είναι ένα χωρίο από την ηροδότεια ιστοριογραφία, του οποίου το περιεχόμενο έχουν στρεβλώσει χαλκεύοντας την μετάφραση του. Πανομοιότυπους τακτικισμούς είχαν μετέλθει και στο περιβόητο «της ημετέρας παιδείας μετέχοντες» με το οποίο θα ασχοληθούμε κάποια στιγμή εκτενέστατα. Το χωρίο είναι το ακόλουθο:

«Οι δε Φοίνικες ούτοι οι συν Κάδμω απικόμενοι των ήσαν Γεφυραίοι άλλα τε πολλά οικήσαντες ταύτην την χώραν εισήγαγον διδασκαλίαν ες τους Έλληνας και δη και γράμματα, ουκ εόντα πριν Έλλησι ως εμοί δοκεί, πρώτα μεν τοίσι άπαντες χρέωνται φοίνικες.μετα δε χρόνου προβαίνοντος αμα τη φωνή μετέβαλλον και τον ρυθμό των γραμμάτων» Ιστορία Ε,58

Σε προσαρμογή: «Οι δε Φοίνικες αυτοί, που μαζί με τον Κάδμο αφίχθησαν, εκ των οποίων και οι Γεφυραίοι, και σε πολλά άλλα μέρη αφού κατοίκησαν την χώρα αυτή εισήγαγαν και τέχνες στους Έλληνες και μάλιστα και (κάποια) γραφή η οποία δεν ήταν πριν γνωστή στους Έλληνες, καθώς μου φαίνεται, την οποία και όλοι οι Φοίνικες μεταχειρίζονται. Μετά όμως με την πάροδο του χρόνου (οι Φοίνικες) μετέβαλλαν μαζί με τη γλώσσα τους και το είδος αυτό της γραφής» Ιστορία Ε,58

Ο Ηρόδοτος αποφαίνεται ξεκάθαρα ότι οι Φοίνικες παρήλλαξαν την δική τους γλώσσα και το δικό τους αλφάβητο. Όχι το ελληνικό. Η φενάκη καθίσταται πρόδηλη. Πρώτα απ’ όλα, ο Κάδμος σύμφωνα με τις πηγές της ελληνικής γραμματείας και τα αρχαιολογικά ευρήματα πρέπει να έζησε περίπου την 4η χιλιετία πΧ. Εγκαθίδρυσε την πόλη των Θηβών, ενώ η Ακρόπολη που ο ίδιος έχτισε και ονομάστηκε Καδμεία χρονολογείται με ακρίβεια στα 3200 πΧ. Άρα το επιχείρημα τους περί σφετερισμού του φοινικικού αλφαβήτου τον 8ο αιώνα καταρρίπτεται.

Επιπρόσθετα, πώς είναι δυνατόν να περιοδολογείται αυτός ο γλωσσικός σφετερισμός στο ίδιο χρονικό διάστημα που έχουμε την συγγραφή των ομηρικών Επών («Ιλιάδας» και «Οδύσσειας») από τον Όμηρο, ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιεί σε μια πληθώρα χωρίων την έγκλιση της ευκτικής; Η ελληνική γλώσσα έχει 800.000 λήμματα, ενώ η αμέσως επόμενη έχει 250.000 λήμματα. Πώς γίνεται να συνεγράφησαν τα ομηρικά Έπη (περί το 800 πΧ) το ίδιο χρονικό διάστημα που οι Έλληνες έμαθαν γραφή; Σύμφωνα με επίσημη αμερικανική  γλωσσική έκθεση, για να δημιουργηθεί μια γλώσσα με τόση ευρύτητα και τόσο τρομακτικό βάθος, προαπαιτείται μια γλωσσική προϊστορία και ένα γλωσσολογικό υπόστρωμα χιλιετιών. Μπορεί λοιπόν να αναφύεται στο ιστορικό προσκήνιο ένα τόσο πολυδαίδαλο και ατελεύτητο γλωσσικό σύστημα έτσι ξαφνικά, όταν για την τελική του σύσταση απαιτούνται νομοτελειακά ζυμώσεις, διεργασίες, αναβαθμοί και συναπτές μεταλλαγές χιλιετιών;

Η αγγλική γλώσσα είναι 1600 ετών με 48% ελληνογενείς λέξεις και σύνολο λημμάτων 240.000. Η γερμανική είναι 1700 ετών με σύνολο λημμάτων 250.000 λέξεις και με ελληνικής προέλευσης λέξεις σε ποσοστό 46%. Και όμως το μίσθαρνο κηφηναριό θέλει να μας πείσει ότι μάθαμε γραφή από ανατολίτικους λαούς και ξαφνικά γράψαμε τα ομηρικά Έπη που «εγκρύπτουν» ένα ιστορικό βάθος πέραν των τριών χιλιετιών. Προφανώς θα επιθυμούσαν διακαώς να είχαμε χαθεί στη σκόνη της ιστορίας όπως οι περισσότεροι λαοί (Χαναναίοι, Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι, Φοίνικες, Πέρσες).

Λησμονούν βέβαια να πουν ότι οι «ακαλλιέργητοι, ρακένδυτοι και πνευματικώς υστερούντες Έλληνες», χιλιετίες πριν έρθουν οι «οξυδερκείς και πεφωτισμένοι» Φοίνικες να μας μεταλαμπαδεύσουν την γραφή τους, είχαν κατορθώσει να καταγράφουν τις κινήσεις των άστρων! Αν υποτεθεί όμως ότι υφίσταται και είναι υπαρκτό αυτό που ονομάζουν «φοινικική γλώσσα» και «φοινικικό αλφάβητο», πού είναι η προέκταση τους; Πού είναι τα έργα τους; Πού είναι τα συνθέματα τους; Μια τέτοια γλώσσα για να εξελιχθεί χρειάζονται οι πρωτογραφές και ζύμωση της γλώσσας και της γραμματικής ανά τους αιώνες… Όποιος βαυκαλίζεται με το αντίθετο είτε εθελοτυφλεί είτε νοσεί νοητικώς και χρήζει νοσηλείας.

Πέραν όμως των λογικών επιχειρημάτων, έχει διασωθεί από ανασκαφές μια πλειάδα αρχαιολογικών ευρημάτων που πιστοποιούν την μυθοπλαστική διάσταση της φοινικικής προέλευσης του ελληνικού αλφαβήτου. Οι πρόγονοι μας εκτός από τις συλλαβογραφικές γραφές «Γραμμική Α» και «Γραμμική Β» είχαν και ένα είδος γραφής παρόμοιας με εκείνη του αλφαβήτου τουλάχιστον πριν από την 6η χιλιετία. Στο Δισπηλιό, στα νερά της λίμνης της Καστοριάς, ο καθηγητής Γιώργος Χουρμουζιάδης ανακάλυψε ενεπίγραφη πινακίδα με γραφή σχεδόν όμοια με την αλφαβητική. Το εύρημα αυτό χρονολογείται με χειρουργική ακρίβεια στο 5260 (4460 έτη πριν από τους Φοίνικες) με τις μεθόδους του ραδιενεργού άνθρακα C14 και της οπτικής θερμοοφωταύγειας. Λίγα χρόνια αργότερα, ο έφορος προϊστορικών και κλασικών αρχαιοτήτων Αδαμάντιος Σαμψών, ανασκάπτοντας το «Σπήλαιο του Κύκλωπα» της ερημονησίδας Γιούρας Αλοννήσου που βρίσκεται στις Βόρειες Σποράδες, ανακάλυψε θραύσματα αγγείων (όστρακα) με γράμματα πάλι πανομοιότυπα με εκείνα του σημερινού ελληνικού αλφαβήτου. Το εν λόγω Κεραμικό φέρει αλφαβητική ελληνική γραφή όπου διακρίνονται ευκρινώς τα στοιχεία «Α», «Υ», «Δ». Το εύρημα περιοδολογείται στα 5500-6000 με πλήρη ακρίβεια με τις προαναφερθείσες φερέγγυες μεθόδους. Πάνω στην ξύλινη πινακίδα με τα εγχάρακτα γράμματα ενδεχομένως να είναι γραμμένη η λέξη «αυδή» που σημαίνει «φωνή». Σε κάθε περίπτωση ο πάσσαλος που βρέθηκε με τα εγχάρακτα γράμματα τοποθετείται χρονικά 5000 χρόνια πριν από τους Φοίνικες. Όλη η διαδικασία περιγράφεται εναργώς, παραστατικά και με εξονυχιστικές λεπτομέρειες από τον Αδαμάντιο Σαμψών στο σύγγραμμα του «Ο Νεολιθικός πολιτισμός στην Ελλάδα».

 

Ο ίδιος ερευνητής διενεργώντας το 1995 ανασκαφές στη Μήλο, ανακάλυψε «πρωτοκυκλαδικά αγγεία» των μέσων της τρίτης χιλιετίας που έφεραν τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου Χ, Ν, Μ, Κ, Ξ, Π, Ο, Ε. Όλα αυτά είναι ακλόνητα τεκμήρια που αναιρούν εκ βάθρων ολόκληρη την επίσημη χρονολόγηση της ελληνικής ιστορίας αλλά και την θεσμοθετημένη παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού. Ο πρώτος ερευνητής που θέτει εν αμφιβόλω την κρατούσα ιστορική θεώρηση είναι ο Άρθουρ Έβανς στο βιβλίο «Scripta Minoa». Πιθανολογεί ευθαρσώς ότι το ελληνικό αλφάβητο είναι αυθύπαρκτο και αυθυπόστατο. Την διαπίστωση αυτή εξήγαγε κατόπιν ενδελεχούς και εμπεριστατωμένης έρευνας στη Μινωική Κρήτη όπου ανακάλυψε τις ελληνικές γραφές των οποίων τα σχηματικά ήταν όμοια και απαράλλαχτα προς τα 17 τουλάχιστον εκ των 24 του ελληνικού αλφαβήτου.

Η θεωρία περί γλωσσικής όσμωσης των κονδυλοφόρων έχει ήδη καταστεί έωλη και ανεδαφική. Τίθεται όμως και το ερώτημα αν η φοινικική γραφή συνιστά καν αλφάβητο. Διότι όπως έχει υπογραμμίσει στο παρελθόν ο πλέον ειδήμων σε ζητήματα τέτοιας φύσεως Μπαμπινιώτης, «η φοινικική γραφή είναι οιονεί συλλαβικό αλφάβητο». Στην αλφαβητική γραφή, κάθε γράμμα αποδίδει έναν υποτυπώδη ήχο. Στις ατελέστερες της αλφαβητικής συλλαβικές γραφές κάθε σύμβολο αποδίδει μια συλλαβή. Η φοινικική γραφή διαθέτει μόνο σύμφωνα και κανένα φωνήεν. Γι’ αυτό είναι δυσλειτουργική. Δεν είναι ικανή να αποδώσει ήχο αλλά ούτε καν συλλαβή. Η ανάγνωση των συμβόλων επαφίεται στην έμπνευση και…. φαντασία του αναγιγνώσκοντος! Ένα της σύμφωνο μπορεί να διαβαστεί ως ντού ,ντέ ντό ντί και ούτω καθεξής. Μιλάμε επομένως για ένα κατ’ ευφημισμόν αλφάβητο που ούτε εξελιγμένη συλλαβική γραφή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Πολλώ δε μάλλον να αγγίξει την τελειότητα των εναρμονισμένων ελληνικών συλλαβαρίων. Αν λοιπόν στα αλφάβητα υπάρχει μια αξιολογική κλιμάκωση ποιότητας, η φοινικική γραφή δεν εμπίπτει καν στο πλαίσιο ανταγωνισμού και συγκρίσεων. Προς άρση παρανοήσεων παρατίθεται ο ορισμός του αλφαβήτου κατά τη γλωσσολογία: «σύνολο συμβόλων με ορισμένη σειρά και τάξη, που χρησιμεύουν για να αποδίδονται οι στοιχειώδεις φθόγγοι μιας γλώσσας, με τον περιορισμό ο κάθε φθόγγος να αντιστοιχεί σε ένα σύμβολο και αντίστροφα».

 

Στέλιος Λ.