Η κουλτούρα της Αυτοχειρίας

Δεν αποτελεί υπερβολή η δήλωση πως εν έτει 2017 υπάρχει διάχυτη σε όλο τον κόσμο μια κουλτούρα αυτοχειρίας κι αν όχι κυριολεκτικά αυτοκτονίας, τότε μια κουλτούρα παραίτησης από τη ζωή και τα καθημερινά προβλήματα. Η κουλτούρα αυτή προπαγανδίζεται συστηματικά εδώ και δεκαετίες μέσω της διεθνούς POP κουλτούρας όπως αυτή εκφράζεται, κυρίως, μέσω των αμερικανικών μίντια. Απ’ την εποχή του Γούντστοκ και την «επανάσταση» των χίπηδων μέχρι την σύγχρονη κουλτούρα και lifestyle των emo και goth.

Η κουλτούρα αυτή αποτελεί την εμετικότερη έκφραση μουσικής και ενδυματολογικού στυλ που έχει ξεράσει ο δυτικός «πολιτισμός». Είναι η επιτομή του πιο ανήθικου, φιλελεύθερου και υλιστικού τρόπου ζωής. Η παραίτηση από κάθε προσπάθεια και κάθε πρόβλημα.

Υπάρχουν πάμπολλα πασίγνωστα τραγούδια από διεθνούς φήμης μπάντες τα οποία μιλούν ανοιχτά υπέρ της αυτοκτονίας. Για το πώς σκέφτονται να αυτοκτονήσουν και το πόσο αβάστακτη είναι η ζωή που ζουν… Την ώρα, όμως, που η νεολαία επηρεάζεται ψυχολογικά από τέτοια τραγούδια, οι «καλλιτέχνες» που τα τραγουδούν θησαυρίζουν και απολαμβάνουν την άνετη ζωή τους. Οι Εβραίοι γίνονται ολοένα και πλουσιότεροι και οι Γκόιμ σκέφτονται πώς θα κόψουν τις φλέβες τους…

Η κουλτούρα αυτή σου διδάσκει το να ξεφεύγεις απ’ τα προβλήματα σου διασκεδάζοντας, πίνοντας αλκοόλ και ναρκωτικά και κάνοντας οτιδήποτε πιο εξευτελιστικό μπορείς για σένα και τους γύρω σου. Είναι η κουλτούρα του YOLO (ζεις μόνο μια φορά). «Ζήσε τη ζωή σου!». Ξεφτίλισε τα πάντα, με πρώτο και κύριο τον ίδιο σου τον εαυτό. Κατανάλωσε ό,τι βρεις, κάνε τα πάντα στο έπακρο και μην δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Κάνε λεφτά για να αγοράσεις οτιδήποτε υπάρχει. Γίνε το καλύτερο γρανάζι στην κρεατομηχανή του Καπιταλισμού.

«Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Η Σολομώντεια φράση πιο επίκαιρη από ποτέ!

Η κουλτούρα αυτή του ηδονισμού συνδέεται άμεσα και με τον Σατανισμό, ο οποίος προωθείται ως γνωστόν από την διεθνή μουσική βιομηχανία, είτε ξεκάθαρα όπως αυτό συμβαίνει με ορισμένα ήδη και μπάντες της rock σκηνής, είτε με μασονικούς συμβολισμούς σε pop βίντεο κλιπ και συναυλίες.

Ο ηδονισμός, κατά κανόνα έχει σημιτική προέλευση και δεν απευθύνεται σε υγιή άτομα. Η κατώτερη φυλετική υπόσταση των Σημιτών δημιούργησε από αρχαιοτάτων χρόνων αυτήν την κουλτούρα που εκφράζεται ανά τους αιώνες με ίδιο σχεδόν χαρακτήρα και μολύνει σαν καρκίνος τις ψυχές και τα μυαλά των λευκών ανθρώπων.

Η κουλτούρα της αθεΐας. Ο χλευασμός όλων των θρησκευτικών δογμάτων και απαξίωση κάθε τι ιερού για άλλους ανθρώπους. Η ατζέντα των Μαρξιστών σε πλήρη εφαρμογή. Η  ανυπακοή στον πατέρα, τον διαχρονικό στυλοβάτη της οικογένειας, αποτέλεσε εξ αρχής βασικό δόγμα της σχολής της Φρανκφούρτης. Το φεμινιστικό κίνημα, χτυπούσε και χτυπάει μέχρι σήμερα την πατριαρχία. Στόχος τους δεν είναι η επιβολή της μητριαρχίας, αλλά η καταστροφή της οικογένειας. Μετά απ’ αυτό σειρά έχεις ο Θεός. Όταν εκπέσει και η θρησκευτική πίστη στην ψυχή ενός ανθρώπου τότε πλέον δεν έχει να λογοδοτήσει πουθενά. Είναι απόλυτα «ελεύθερος» να ζήσει τη ζωή του μη δίνοντας λόγο σε κανέναν. Ούτε σε θεό, ούτε σε άνθρωπο (την οικογένεια δηλαδή). Είναι το σημείο εκείνο, που το δόγμα του πρώτου θεωρητικού (της νεότερης εποχής) του αναρχισμού Μαξ Στίρνερ μετουσιώνεται στον απόλυτο φιλελευθερισμό. Στο απόλυτο Εγώ.

Ο μηδενισμός που απορρέει από αυτήν την κουλτούρα οδηγεί στην παραίτηση. Και η παραίτηση οδηγεί στον συμβιβασμό.

Το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας νέος στο σύστημα, είναι να παραιτηθεί από τη ζωή, είτε αυτό σημαίνει να γίνει μηδενιστής, είτε να αυτοκτονήσει. Πλέον, βλέπουμε περιστατικά οπού αυτοκτονίες καταγράφονται live στο Facebook ή το Youtube για να γίνουν τα άτομα αυτά διάσημα μετά θάνατον. Αυτοκτονίες σε σχολεία, μπροστά στους φίλους τους, για να κερδίσουν το ύστατο βλέμμα, να γίνουν «διάσημοι», να συζητηθούν! Η κενοδοξία του σύγχρονου κόσμου σε όλο της το μεγαλείο. Πριν κάποιους αιώνες η μεγαλύτερη τιμή για κάποιον ήταν να πέσει μαχόμενος, αγωνιζόμενος υπέρ βωμών και εστιών. Για την πατρίδα του και την οικογένεια του. Σήμερα, υπέρτατη αξία είναι για κάποιους η εντύπωση που θα προκαλέσει η αυτοκτονία τους.

Ιστορικά, η πράξη της αυτοχειρίας είναι καταδικαστέα όχι μόνο απ’ τον Χριστιανισμό αλλά και από τους αρχαίους Έλληνες. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε νόμος σύμφωνα με τον οποίο οι αυτόχειρες δεν τύχαιναν της ίδιας ταφής με τους λοιπούς πολίτες, των οποίων η ζωή τελείωνε φυσιολογικά. Θάβονταν εκτός του κοινού νεκροταφείου και μάλιστα χωρίς το χέρι τους εκείνο το όποιο κρατούσε το φονικό όργανο που προκάλεσε τον θάνατο τους, που το έθαβαν χωριστά από το άλλο σώμα. Οι αυτόχειρες εθεωρούντο ανάξιοι να έχουν σήμα (=ταφόπλακα) που να αναγράφει το όνομα τους, ώστε κανένας να μη γνωρίζει ποιος βρίσκεται στον εκάστοτε τάφο. Κι αυτό, διότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν μέγα παράπτωμα την αυτοκτονία και για λόγους θρησκευτικούς και για λόγους πολιτικούς.

Η ζωή, είτε κάποιος πιστεύει ότι είναι δώρο θεού, είτε δώρο της φύσης, έχει και πρέπει να έχει μεγάλη αξία. Ο καθένας από μας αποτελεί ένα ζωντανό και ενεργό κύτταρο του εθνικού οργανισμού. Ένα φύλλο στο μεγάλο δέντρο της φυλής μας. Κάθε κομμάτι, κάθε κρίκος αυτής της αλυσίδας είναι πολύτιμος για την διαιώνιση της. Η παραίτηση από τη ζωή είναι ενάντια στα συμφέρονται όχι μόνο του ατόμου, αλλά και της κοινότητας. Πόσω μάλλον όταν ο αυτόχειρας είναι και μεγάλης ηλικίας και αφήνει πίσω του οικογένεια. Πρέπει να καταστήσουμε σαφές σε όλους γύρω μας ότι η αυτοκτονία δεν είναι αποδεκτή. Δεν σεβόμαστε, δεν λυπόμαστε κανέναν που παραιτήθηκε από τη ζωή. Απ’ τη στιγμή που η αυτοχειρία γίνει κάτι αποδεκτό από την κοινωνία, τότε θα αυξηθεί και η εμφάνιση της. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με την ομοφυλοφιλία.

Για να πολεμήσουμε την αυτοχειρία, πρέπει να πολεμήσουμε την παραίτηση. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο προς την αυτοκτονία. Κανείς δεν γεννιέται αυτοκτονικός. Όλοι περνούν διάφορα στάδια κατάθλιψης έως ότου καταλήξουν στο απονενοημένο διάβημα.

Πρέπει να εμποτίσουμε τη νεολαία, κυρίως, με αξίες και ιδανικά. Με πρότυπα σημερινά, όχι μόνο αρχαίους και παλαιούς ήρωες. Χρειαζόμαστε πιο πολύ από ποτέ τους καθημερινούς ήρωες. Τους ανθρώπους εκείνους που υπερνικούν την ζοφερή καθημερινότητα, που πολεμούν και κερδίζουν! Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Είτε την ευδαιμονία είτε την επίτευξη κάποιου σκοπού. Αυτοί είναι άνθρωποι με τους οποίους η μάζα μπορεί πολύ εύκολα να ταυτιστεί. Εν αντιθέσει με προσωπικότητες και ήρωες που μπορεί ναι μεν να είναι πολύ πιο σπουδαίοι, αλλά που έζησαν σε καιρούς και συνθήκες τελείως διαφορετικές από τις σημερινές. Η συνεχής προβολή προτύπων περασμένων αιώνων εντείνει μάλιστα το πρόβλημα σε κάποιες περιπτώσεις καθώς κάνει τους παθόντες να φαίνονται ακόμα πιο ασήμαντοι.

Οι άνθρωποι χρειάζονται ένα όραμα για να ακολουθήσουν, αλλά και ανθρώπους που θα θυσιαστούν γι’ αυτό και εν τέλει θα ακολουθήσουν. Όπως μόνο ο πόλεμος εξασφαλίζει την ειρήνη, έτσι και ο θάνατος ορισμένων μπορεί να αποτρέψει τον θάνατο των πολλών.

Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία κοιτούμε κατάματα γνωρίζοντας το δύσκολο έργο που πρέπει να επιτελέσουμε. Η παραίτηση σε όποια μορφή, είναι μια κατάσταση που βολεύει απόλυτα το σύστημα. Οι άνθρωποι που ζουν για να κάνουν πάρτι δεν έχουν καμία αξία. Είναι ασήμαντοι για το σύστημα. Οι άνθρωποι που ζουν για να δουλεύουν, το ίδιο. Οι μεν παραιτούνται από κάθε υποχρέωση, οι δε ζουν για υπηρετούν το σύστημα.

Ο ζωντανός άνθρωπος ζει την κάθε του μέρα αναλογιζόμενος πώς θα ανατρέψει το σύστημα!
Ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος αναγνωρίζει πως η πειθαρχία είναι η ύψιστη μορφή ελευθερίας!

Εκείνος που είναι πραγματικά ανυπότακτος, μαθαίνει πρώτα να αντιστέκεται στον ίδιο του τον εαυτό. Στις επιθυμίες και τα κακά συναισθήματα του ίδιου. Η αυτοκυριαρχία είναι η πραγματική ελευθερία! Κι ένας ελεύθερος άνθρωπος έχει ανοσία σε κάθε μορφής καρκίνο. Είτε αυτός λέγεται pop (ηδονιστική) κουλτούρα, είτε Μαρξισμός, είτε Δημοκρατία. Οι εκφάνσεις διαφορετικές, αλλά η ουσία μία… Εξάγωνο αστέρι μπλε με φόντο άσπρο.

 

Α.Τ.