Μουσολίνι: «Η ράτσα είναι συναίσθημα, όχι πραγματικότητα!»

Το 1932 ο Εβραίος δημοσιογράφος και βιογράφος Εμίλ Λούντβιχ (πραγματικό όνομα Emil Cohn) επισκέφθηκε τον Ντούτσε για μερικές μέρες με σκοπό να του πάρει μια σειρά από συνεντεύξεις για όλα τα θέματα ώστε μετέπειτα να παρουσιαστούν στο κοινό υπό τη μορφή βιβλίου, όπως και έγινε τελικώς ένα χρόνο μετά. Ο γνωστός δημοσιογράφος έχει πάρει επίσης συνεντεύξεις από τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Ιωσήφ Στάλιν. Ένα σύντομο βιογραφικό του μπορείτε να δείτε εδώ (https://en.wikipedia.org/wiki/Emil_Ludwig).

Οι συνομιλίες μεταξύ του Εβραίου συγγραφέα και του Μπενίτο Μουσολίνι, έγιναν στο Palazzo di Venezia στη Ρώμη, από τις 23ης Μαρτίου μέχρι τις 4ης Απριλίου του 1932. Οι καθημερινές αυτές συζητήσεις γίνονταν στα ιταλικά και καταγράφοντας από τον Εμίλ στα γερμανικά. Το γερμανικό χειρόγραφο πέρναγε μετά στα χέρια του Μουσολίνι ο οποίος το έλεγχε για τυχόν λάθη στις απαντήσεις του. Το βιβλίο του Εμίλ Λούντβιχ, «Συζητήσεις με τον Μουσολίνι», εκδόθηκε με τις ευλογίες των Εβραίων και την υπογραφή του Μουσολίνι στο τέλος του έτους, λίγους μήνες πριν ο διεθνής εβραϊσμός κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία.

Ακολουθεί ένα κατατοπιστικό απόσπασμα για τις απόψεις του Ντούτσε περί φυλής, έθνους, κράτους και αντισημιτισμού.


Μουσολίνι: «Αποκλείετε το γεγονός, κάποιος δημοκρατικός να είναι το ίδιο εθνικιστής με ένα μοναρχικό και ίσως ακόμα περισσότερο; Έχω την εντύπωση ότι παραδείγματα υπάρχουν».

Εμίλ: «Αν λοιπόν», είπα, «ο εθνικισμός είναι ανεξάρτητος τόσο από τα θεσμοθετημένα σχήματα, όσο και από τα ταξικά ζητήματα, τότε πιθανότατα οφείλει να προσανατολιστεί προς τη κατεύθυνση της φυλής. Εσείς πραγματικά πιστεύετε ότι υπάρχουν ακόμη στην Ευρώπη καθαρές φυλές, όπως κάποιοι μελετητές ισχυρίζονται; Ότι στη πραγματικότητα η ενότητα της φυλής εγγυάται περισσότερο σταθερά τις εθνικές δυνάμεις; Και δεν διατρέχετε τον κίνδυνο να δημοσιεύσουν οι απολογητές του Φασισμού, για το καθηγητή ‘Χ’ σαν παράδειγμα, τις ίδιες ανοησίες πάνω στη λατινική φυλή όπως οι Βόρειοι κάνουν πάνω στη «ξανθή ευγενή φυλή», κάτι που θα έχει σαν αποτέλεσμα την επιδείνωση των φιλοπόλεμων διαθέσεων;».

O Mussolini ζωήρεψε, γιατί στο επιχείρημα αυτό αισθάνεται, ότι ίσως, μέσα από τις υπερβολές κάποιων φασιστών, οι θέσεις του έχουν παρανοηθεί. Ήδη από πριν μου είχε εκθέσει την άποψή του, μέσα σε όρια σαφώς διαχωρισμένα.

-«Φυσικά δεν υπάρχει πλέον καθαρές φυλές, ούτε ακόμα και η εβραϊκή. Αλλά ακριβώς μέσα από επιτυχημένες προσμίξεις συχνά μέσα στο Έθνος αναβλύζει δύναμη και ομορφιά. Ράτσα! πρόκειται για συναίσθημα όχι για μια πραγματικότητα. Το 95% είναι αίσθημα. Δεν μπορώ να πιστέψω ποτέ ότι είναι δυνατό να αποδειχθεί βιολογικά,  αν μια φυλή είναι πολύ ή λίγο καθαρή.

Από σύμπτωση, όλοι εκείνοι  που διακηρύσσουν την ευγενή καταγωγή της γερμανικής φυλής, δεν είναι Γερμανοί.

Ο Gobineau, Γάλλος, ο Chamberlain Άγγλος. Ο Woltmann Ισραηλίτης, ο Lapouge, πάλι Γάλλος. Ο Chamberlain έφτασε μέχρι του σημείου να αποκαλέσει τη Ρώμη, Πρωτεύουσα  του Χάους.

Κανένα τέτοιο δόγμα δεν θα γίνει ποτέ ευρέως αποδεκτό στην Ιταλία. Ο καθηγητής στον οποίον αναφερόσασταν ήταν ένας ποιητής. «Η εθνική υπερηφάνεια δεν έχει ποτέ ανάγκη από φυλετικούς παροξυσμούς».

-«Αυτή είναι η  καλύτερη απόδειξη ενάντια στον αντισημιτισμό», είπα εγώ.

-«Δεν υπάρχει αντισημιτισμός στην Ιταλία», είπε ο Mussolini. «Οι Ιταλοί Εβραίοι πάντα συμπεριφέρθηκαν καλά σαν πολίτες και σαν στρατιώτες, πολέμησαν γενναία. Κατέχουν σημαντικές θέσεις στα Πανεπιστήμια, στο στρατό, στις Τράπεζες. Πολλοί είναι Στρατηγοί, Διοικητής της Σαρδηνίας είναι ο Στρατηγός Μodena, ένας άλλος στρατηγός είναι στο πυροβολικό».

-«Και παρόλα αυτά», είπα, «οι Ιταλοί πρόσφυγες στο Παρίσι εργάζονται χρησιμοποιούν εναντίον σας το επιχείρημα ότι έχετε απαγορεύσει την είσοδο Εβραίων στην Ακαδημία».

-«Η κατηγορία αυτή είναι παράλογη», είπε, «Απλά μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε κάποιος κατάλληλος για πρόσληψη. Τώρα υποψήφιος είναι ο Della Seta, ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονές μας, ο οποίος ασχολήθηκε με την προϊστορία της Ιταλίας».

-«Αν είναι όντως έτσι, τότε βρίσκεστε στην ίδια θέση με άλλους μεγάλους άνδρες της Ιστορίας. Στη Γερμανία υπάρχει ένας παράλλογος μύθος, ότι ο Βίσμαρκ και ο Γκαίτε ήταν προκατηλιμένοι έναντι των Εβραίων. Χωρίς καμία αιτιολόγηση, οι Γάλλοι μιλούν για μια συγκεκριμένη ανωμαλία ως ‘’le vice allemand’’. Ο όρος μπορεί εύλογα να ταυτιστεί με τον αντισημιτισμό».

Άρθρο του 1932 στην Jewish Telegraph στην οποία παρουσιάζεται με ενθουσιασμό η αποκήρυξη του αντισημιτισμού από τον Μουσολίνι.

-«Πως το εξηγείτε αυτό;», ρώτησε ο Mussolini.

-«Όταν τα πράγματα βαδίζουν άσχημα για τους Γερμανούς πάντα πρέπει να φταίνε οι Εβραίοι, γι’ αυτούς τώρα τα πράγματα πάνε ιδιαίτερα άσχημα».


-«A μάλιστα. Ο αποδιοπομπαίος τράγος!».

Επέστρεψα στο θέμα της φυλής προσθέτοντας.

-«Αν λοιπόν ούτε η ράτσα, ούτε η μορφή του κράτους προσδιορίζουν τον Εθνικισμό, τότε είναι μήπως η κοινή γλώσσα; Η αρχαία Ρώμη, όμως,  διέθετε όπως όλες οι Αυτοκρατορίες, περισσότερες από μία γλώσσες και στη πιο πρόσφατη ιστορία ακόμη δεν μπόρεσα σε καμία περίπτωση να αναγνωρίσω σα πηγή αδυναμίας τη πολλαπλότητα των γλωσσών. Για του λόγου του αληθές, η Αυτοκρατορία των Αψβούργων μπορεί να  κατέρρευσε, αλλά η Ελβετία ανθεί».

-«Δε νομίζω ότι η ομογλωσσία είναι στοιχείο καθοριστικής», είπε ο Mussolini. «Η Αυστρία δεν καταστράφηκε από το πλήθος των γλωσσών, αλλά από τη βία που κρατούσε ενωμένους κάτω από το ίδιο σκήπτρο τόσους λαούς, που είχαν κατακτηθεί ή κληρονομηθεί, ενώ στην Ελβετία τρία μέρη, με τρεις διαφορετικές γλώσσες, με ελεύθερη θέληση και με τρόπο αυθόρμητο σχηματοποίησαν μια εθνικότητα.

Η Ελβετία κατόρθωσε να κρατήσει την ουδετερότητα της στον Μεγάλο Πόλεμο (1ος Π.Π.) διότι το γαλλόφωνο κομμάτι του λαού έτεινε προς τη μία μεριά και το γερμανόφωνα ισόποσα προς την άλλη, και για το λόγο αυτό διατηρήθηκε η ισορροπία. Θεωρώ την Ελβετία ένα πολύ σπουδαίο κρίκο στην αλυσίδα των Ευρωπαϊκών Κρατών, επειδή ακριβώς αυτή η ανάμειξη των λαών της μπορεί να  μειώσει τις τριβές ανάμεσα στα δύο ανταγωνιστικά μεγάλα Έθνη που βρίσκονται στα σύνορά της»

[…]

-«Πιστεύετε ότι είναι σημαντικό οι Ιταλοί που ζουν στην Αμερική να συνεχίσουν να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα; Στο Σικάγο συνομίλησα με μια παρέα Ιταλών οι οποίοι μου μιλούσαν στ’ Αγγλικά».

-«Κάνετε ένα λάθος», είπε, «Πιστεύουμε ότι είναι θέμα αρχής να ζητούμε από τους συμπατριώτες μας να είναι πιστοί στο Κράτος στο οποίο ζουν. Αν αποκτήσουν πλήρη υπηκοότητα με την πνευματική έννοια, αλλά και την πρακτική, τότε αποκτούν κάποια αξία. Αν, όμως, κρατήσουν τον εαυτό τους μακριά απ’ τη «θετή» τους γη, παραμένουν σκλάβοι. Απ’ όταν ξεκινήσαμε να υποστηρίζουμε την πολιτική της αφομοίωσης, πολλοί Ιταλοί έχουν αποκτήσει υψηλές θέσεις εκεί πέρα».

-«Επιμένετε, οπότε», ρώτησα, «ότι αναφορικά με τη γλώσσα και την φυλή επίσης, δεν υπάρχει μια αναπόφευκτη μοίρα που να προκαλεί την αμοιβαία εχθρότητα μεταξύ των διαφορετικών εθνών».

-«Μοίρα!», φώναξε ειρωνικά. «Οι αρχηγοί κρατών μιλούν για τη μοίρα μόνο όταν έχουν κάνει κάποιο σοβαρό σφάλμα».


 

Πηγές:

https://ia802705.us.archive.org/18/items/talkswithmussoli006557mbp/talkswithmussoli006557mbp.pdf

http://pdfs.jta.org/1932/1932-06-22_146.pdf

https://storiacontroversa.blogspot.co.uk/2013/05/emil-ludwig.html

.