Ουγγαρία: Συγκέντρωση δεκάδων εθνικιστών απ’ όλη την Ευρώπη για την «Ημέρα Τιμής»

«Πριν από 72 χρόνια, οι πρόγονοι μας έδωσαν ένα ηρωικό παράδειγμα θέλησης, επιμονής και θάρρους. Ανήμερα της ιστορικής αυτής επετείου, τους χαιρετούμε»

Η «Ημέρα Τιμής» (Day of Honor) είναι μια πανευρωπαϊκή συγκέντρωση εθνικιστών και εθνικοσοσιαλιστών στην Βουδαπέστη, η οποία καθιερώθηκε το 1997 από το Εθνικό Μέτωπο της Ουγγαρίας, και τιμά την ηρωική έξοδο, στις 11 Φεβρουαρίου του 1945, των τελευταίων υπερασπιστών της πόλης, των στρατιωτών της Wehrmacht, των Waffen-SS και των ουγγρικών μεραρχιών του Άξονα, από το Κάστρο της Βούδα (Castle of Buda) το οποίο είχε περικυκλωθεί από χιλιάδες Μπολσεβίκους του Κόκκινου Στρατού.

Όπως κάθε χρονιά, έτσι και φέτος, δεκάδες εθνικιστές απ’ όλη την Ευρώπη συγκεντρώθηκαν στη Βουδαπέστη για να τιμήσουν αυτή την ηρωική έξοδο των τελευταίων υπερασπιστών, όχι απλά μιας πόλης ή ενός στρατιωτικού μετώπου, αλλά ενός συνόρου του λευκού πολιτισμού και της εθνικοσοσιαλιστικής Ιδέας. Η συγκέντρωση έγινε στην πόλη Városmajor εμπρός από ένα μεγάλο μνημείο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο απεικονίζει ένα βετεράνο του 1του Π.Π. να σφίγγει το χέρι σε ένα νέο στρατιώτη του 2ρου Π.Π., δείχνοντας έτσι την αδιάσπαστη συνέχεια των εθνικών αγώνων.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν οι κάτωθι οργανώσεις και κινήματα: HVIM, Skins4Skins Hungary, Hungarian Hammerskins, Outlaw’s Army, Blood & Honour Hungária, Varese Skins, Military and Cultural History Association of Hungary, Blood & Honour Hellas, Hungarian National Guard, South Eruption, Hungarian Self-Defense Movement, Der III. Weg.

Blood & Honour Hellas

 

Ιστορική αναδρομή

Στις 16 Οκτωβρίου του 1944 μια μονάδα εθνικοσοσιαλιστών κομάντο, υπό τις εντολές του Όττο Σκορζένυ, κατέλαβε τα βασιλικά ανάκτορα (Κάστρο της Βούδα) και ανάγκασε τον αντιβασιλέα να παραιτηθεί. Το Κάστρο της Βούδα ήταν το τελευταίο μεγάλο οχυρό της πόλης που είχε απομείνει στις δυνάμεις του Άξονα κατά της πολιορκία της Βουδαπέστης μεταξύ 29 Δεκεμβρίου 1944 και 13 Φεβρουαρίου 1945. Οι Γερμανικές και Ουγγρικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν το κάστρο επεχείρησαν να σπάσουν τον Σοβιετικό κλοιό στις 11/2/1945, αλλά απέτυχαν.  Λέγεται ότι ο Κόκκινος Στρατός γνώριζε τα σχέδια τους και είχε προλάβει να στρέψει τα βαριά πυροβόλα όπλα του στις πιθανές εξόδους διαφυγής, ώρες πριν. Αυτό θεωρείται ως μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην Ουγγρική στρατιωτική ιστορία.

Στις 11 Φεβρουαρίου 1945, ο Λόφος Γκέλερτ (Gellért Hill) έπεσε μετά από έξι εβδομάδες πολεμικών συγκρούσεων, όταν οι Σοβιετικοί εξαπέλυσαν μια βαρύτατη επίθεση από τρεις κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Το Σοβιετικό πυροβολικό μπόρεσε να κυριαρχήσει σε ολόκληρη την πόλη και να εγκλωβίσει τους τελευταίους υπερασπιστές του Άξονα, οι οποίοι περιορίστηκαν σε λιγότερο από δυο τετραγωνικά χιλιόμετρα και υπέφεραν από υποσιτισμό και αρρώστιες.

 

Έξοδος και παράδοση

Ο Χίτλερ απαγόρευσε στον Γερμανό διοικητή, Pfeffer-Wildenbruch, να εγκαταλείψει τη Βουδαπέστη ή να επιχειρήσει μια έξοδο. Οι εφοδιασμοί τροφίμων, όμως, από αέρος όπως και οι ρήψεις φορτίων μέσω αλεξιπτώτων, είχαν σταματήσει εδώ και μερικές μέρες.

Βρισκόμενος σε απόγνωση, ο Pfeffer-Wildenbruch αποφάσισε να οδηγήσει τα εναπομείναντα στρατεύματα του έξω από την Βουδαπέστη. Ο Γερμανός διοικητής δεν συμβουλεύθηκε τον Ούγγρο διοικητή της πόλης. Ωστόσο, τελείως απρόσμενα συμπεριέλαβε τον Στρατηγό Iván Hindy, σε αυτήν την απελπισμένη απόπειρα εξόδου.

Τη νύχτα της 11της Φεβρουαρίου, 28,000 Γερμανοί και Ούγγροι στρατιώτες ξεκίνησαν να βαδίζουν βορειοδυτικά του Κάστρου. Κινήθηκαν σε τρία κύματα. Χιλιάδες πολίτες ήταν μαζί με κάθε κύμα. Ολόκληρες οικογένειες, σπρώχνοντας καροτσάκια, βάδιζαν μέσα στο χιόνι και τον πάγο. Δυστυχώς, όμως, οι Σοβιετικοί τους περίμεναν σε οχυρωμένες θέσεις στη γύρω περιοχή.

Οι στρατιώτες μαζί με τους πολίτες, χρησιμοποίησαν της ισχυρή ομίχλη προς όφελος τους. Το πρώτο κύμα κατάφερε να ξαφνιάσει τους Σοβιετικούς στρατιώτες και το πυροβολικό. Ο μεγάλος όγκος του πλήθους ήταν αρκετός για να επιτρέψει σε αρκετούς να δραπετεύσουν. Το δεύτερο και τρίτο κύμα δεν ήταν τόσο τυχερά. Το Σοβιετικό πυροβολικό και οι πύραυλοι εδάφους κύκλωσαν την περιοχή διαφυγής, με αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων. Παρά τις βαριές απώλειες, πέντε με δέκα χιλιάδες άνθρωποι κατάφεραν να φτάσουν στους δασώδεις λόφους στα βορειοδυτικά της Βουδαπέστης και να αποδράσουν στη Βιέννη. Μόνο όμως 600-700 Γερμανοί στρατιώτες κατάφεραν να ενωθούν με τις κύριες γερμανικές γραμμές.

Η πλειοψηφία των διαφυγόντων σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή συνελήφθησαν από τα Σοβιετικά στρατεύματα. Οι Pfeffer-Wildenbruch και Hindy πιάστηκαν από τους Σοβιετικούς καθώς εξέρχονταν από ένα υπόγειο τούνελ τις περιοχής.

 

Απολογισμός

Οι εναπομείναντες υπερασπιστές τελικώς παραδόθηκαν στις 13 Φλεβάρη του 1945. Οι γερμανικές και ουγγρικές απώλειες ήταν τεράστιες, με ολόκληρες μεραρχίες να εξαλείφονται. Οι Γερμανοί έχασαν σχεδόν ολόκληρες τις εξής μεραρχίες: 13η Panzer Division, 60η Panzergrenadier Division Feldherrnhalle, 8η SS Cavalry Division Florian Geyer και την 22η SS Volunteer Cavalry Division Maria Theresa. Το πρώτο ουγγρικό σώμα στρατού σχεδόν εξαφανίστηκε. Οι ουγγρικοί σχηματισμοί που καταστράφηκαν συμπεριλαμβάνουν την 10η και 12η Infantry Divisions και την 1η Armored Division.

Οι Σοβιετικές δυνάμεις υπέστησαν μεταξύ των 100,000 και 160,000 απωλειών. Οι Σοβιετικοί ισχυρίστηκαν ότι παγίδευσαν 180,000 Γερμανούς και Ούγγρους πολεμιστές κατά την πολιορκία του Κάστρου και ότι έπιασαν 110,000 εξ αυτών. Ωστόσο, αμέσως μετά την πολιορκία, συνέλαβαν χιλιάδες Ούγγρους πολίτες και τους συμπεριέλαβαν στον αριθμό των αιχμαλώτων πολέμου, φουσκώνοντας έτσι τα νούμερα τους.

Περισσότερες εικόνες εδώ: http://pest.hvim.hu/hirek/festung-budapest-az-erod-vedoi-elott-tisztelegtunk

 

Α.Τ.