Μέσα απ’ το σκοτάδι της Δημοκρατίας θα ξεχυθεί ξανά το φως της Ελευθερίας

Αθήνα, χειμώνας του 2017. Ανάμεσα απ’ τα μουντά κτήρια και τ’ άψυχα τσιμεντένια φέρετρα, ένας κόσμος ομιλούντων νεκροζώντανων ξεχύνεται σκυθρωπός και χαμένος πρωί-πρωί, κυνηγώντας ένα όνειρο που χάνεται. Κλαρινογαμπροί, τρέντηδες και μεσήλικες ΠΑΣΟΚοι, θείτσες με περμανάντ και ξεκωλάκια με piercing πολλά, πορνόγεροι κι άνθρωποι διαλυμένοι απ’ τη δουλειά και την εξαθλίωση, άλλοι πνιγμένοι μες στα χρέη τους κι άλλοι απλώς πνιγμένοι μέσα στις θολές τους παραισθήσεις. Όλοι τους παιδιά μιας ράτσας με μεγάλο χθες, αλλά μικρό αύριο, όλοι τους πιόνια σ’ ένα παιχνίδι που τελειώνει γι’ αυτούς πριν καν αρχίσει…  

Η ντόμινα τη μίζερης σκακιέρας των ψυχών, μια στριφνή γριά μέγαιρα που τη λένε Δημοκρατία, αφήνει όλα τα χαμστεράκια της να τρέχουν στο απέραντο κλουβί, μα για τη μοίρα τους αποφασίζει μόνο η ίδια. Τα πλασματάκια τον τελευταίο καιρό είναι ανήσυχα, η ποντικοτροφή δεν φτάνει πλέον για όλους, γιατί η κακιά μέγαιρα στούμπωσε στο κλουβί κι άλλα ποντικάκια, μαύρα και πεινασμένα, και διαρκώς φέρνει κι άλλα κι άλλα. Τα αρχικά χάμστερ τώρα όμως άρχισαν να φοβούνται και δεν έχουν πια την ίδια όρεξη να τρέχουν στον τροχό των εκλογών για να διασκεδάζουν την κυρία τους. Κοιτάζονται μεταξύ τους με τα απορημένα καφετιά τους ματάκια και ετοιμάζονται για τη μεγάλη απόφαση: τον Μάρτιο που θα ‘χει ποντικοεκλογές, θα εκλέξουν τον Λούλη, ένα μορφωμένο γαλάζιο χάμστερ, κάποια άλλα χάμστερ όμως που θέλουν να είναι πιο αγαπησιάρικα με τα νέα μαύρα χάμστερ του κλουβιού θα ψηφίσουν τον Πίπα, ενώ μια άλλη, μικρότερη παρέα, αυτή που κάθεται πίσω απ’ τα πριονίδια στην άκρη δεξιά, σκέφτεται να ψηφίσει τον Νικ, το χοντρό χάμστερ, για να δαγκώσει τα μαύρα χάμστερ και να έχουν πάλι την ίδια ποσότητα τροφής που τρώγανε παλιά. Η γριά μέγαιρα τώρα κάθεται και τα χαζεύει, χαμογελώντας. Αυτή ξέρει το τέλος τους, τα χάμστερ όμως όχι.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν από τον κόσμο του παραμυθιού στον κόσμο της σημερινής πραγματικότητας.

Κοιτάξτε γύρω σας! Βλέπετε ελπίδα; Η απάντηση είναι όχι.
Κοιτάξτε μέσα σας! Νιώθετε ευτυχία; Η απάντηση είναι και πάλι όχι.

Οι πιο πολλοί γύρω σας είναι ανέκφραστοι και φουσκωμένοι απ’ το τεράστιο κενό που υπάρχει μέσα τους. Άλλοι ζωντανεύουν το Σάββατο το βράδυ, πριν την ψιλή τους, ή την Κυριακή βλέποντας την ομάδα τους να διδάσκει μπαλίτσα.

Εμείς δεν απευθυνόμαστε στους κενούς, μιλάμε μόνο στις ψυχές των ζωντανών, στις ψυχές όλων αυτών που μπορούν να κατανοήσουν ότι θα πολεμήσουμε χωρίς μέλλον και χωρίς πατρίδα, γιατί το μέλλον μας θα το χτίσουμε μόνοι μας και την πατρίδα μας θα την έχουμε μόνον όταν αυτή θα ανήκει και πάλι στα χέρια του λαού της.

Είμαστε αυτοί που βγήκαμε έξω από τον ενταφιασμό της ράτσας μας, είμαστε αυτοί που δεν πιστεύουν ότι ο εθνικισμός είναι απλά ένας αιώνιος και ατελείωτος θρήνος για τη χαμένη μας δύναμη. Είμαστε αυτοί, που στο παιχνίδι της κοινωνίας τους κάναμε χαλάστρα και πλέον δεν είμαστε πιόνια κανενός. Είμαστε εσύ…

Γιατί ο αγώνας μας πλέον ξεκίνησε και όλοι πρέπει να διαλέξουν τη μεριά τους: οι σκλάβοι με τους σκλάβους, και οι ελεύθεροι με τους ελεύθερους.

Θα παλέψουμε μέσα απ’ το σκοτάδι κι απ’ το φως, γιατί ο μόνος δρόμος είναι ο εθνικοσοσιαλισμός!

 

Χ.Τ.