Το Κίνημα των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη

Το Κίνημα των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη άρχισε το 1342 και διήρκεσε έως το 1350 μ. Χ. Επειδή υπάρχει μεγάλη ασάφεια και αθέλητη ή ηθελημένη ερευνητική σύγχυση ως προς αυτό, θεωρούμε σκόπιμο, μέσα από τη διερεύνηση του ιστορικού πλαισίου αναφοράς του, να ανιχνεύσουμε την ουσία του, διεξερχόμενοι τα γεγονότα, που δρομολογούνται από την έκρηξή του και μετέπειτα.

Το 1ο ήμισυ του 11ου μ. Χ. αιώνα το Βυζάντιο σπαράσσεται από δυναστικές έριδες, που εξελίσσονται σε εμφυλίους πολέμους, πρώτα μεταξύ των δύο Ανδρονίκων Παλαιολόγων, παππού και εγγονού, και μετέπειτα μεταξύ του ανήλικου Ιωάννου Ε΄ Παλαιολόγου, που επιτροπεύεται από τη μητέρα του, Άννα, και του Ιωάννου Κατακουζηνού.

Είναι μια εποχή, που θυμίζει, ως ιστορικό ανάλογο, την Πατρίδα μας στην εποχή μας. Βέβαια δεν υπάρχει στο Βυζάντιο ο φαύλος κοινοβουλευτισμός, που είναι συνώνυμος της κοινωνικής διαίρεσης, αλλά και της κοινωνικοοικονομικής αδικίας. Υπάρχει, όμως, εκείνα τα χρόνια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μια εκφυλισμένη ψευδοαριστοκρατία, που ενώνει τους παραοικονομικά πλουτίσαντες, τους εμπλεκόμενους σε διαπλεκόμενα συμφέροντα όπως θα λέγαμε στη σύγχρονη εποχή, με τους διεφθαρμένους «μανδαρίνους» της Δημόσιας Διοίκησης. Αντί του κοινοβουλευτισμού, που επί των ημερών μας συμπράττει με τον ταξικό κομμουνισμό διαιρώντας την Ελληνική Εθνική Κοινωνία, στην περίοδο του 1ου ημίσεος του 11ου μ. Χ. αιώνα τη φαυλοκρατία, την οποίαν αντιπροσωπεύει τώρα η ψευδοδημοκρατία των συστημικών ευρωεξαρτώμενων κομμάτων, τη στηρίζουν οι παράνομοι ψευδάρχοντες, οι δωροδοκούμενοι διοικούντες, οι σχετιζόμενοι με αυτούς και όσοι από το αυτοκρατορικό περιβάλλον είτε συμμαχούν μαζί τους είτε τους ανέχονται.

Από τη δυσαρέσκεια, που δημιουργείται εξαιτίας των δυναστικών ερίδων, επωφελείται ο διοικητής της πόλης Αλέξιος Μετοχίτης και οργανώνει το 1349 μ. Χ. ένα κίνημα, με το οποίον κατορθώνει να ανατρέψει τους Ζηλωτές. Ο Ηγέτης τους Ανδρέας Παλαιολόγος καταφεύγει στο Άγιον Όρος, ενώ πολλά στελέχη τους φυλακίζονται ή εξορίζονται.

Οι Ζηλωτές, αν τους συγκρίνουμε με την αντίδραση του Έθνους και του Λαού μας στη σημερινή Ελλάδα, είναι οι τότε Εθνικοσοσιαλιστές Επαναστάτες, που αρνούνται τον μετασχηματισμό της Αυτοκρατορίας σε κράτος διαφθοράς και διαπλοκής, επιδιώκοντας μια Ενιαία Εθνοκοινωνία, όπου ο κεφαλαιούχος θα υπηρετεί τον Λαό και δεν θα σχετίζεται με τον φαύλο παρανομούντα κεφαλαιοκράτη και τους εξίσου φαύλους όμοιους του, είτε στη Δημόσια Διοίκηση είτε σε οποιαδήποτε έκφανση του Κρατικού Μηχανισμού.

Ο δεύτερος εμφύλιος, που είχε ως αποτέλεσμα την επικράτηση του στηριζόμενου από την αριστοκρατία των μεγαλογαιοκτημόνων Ιωάννου Κατακουζηνού, μολονότι αποτελεί επίσης μια διαμάχη των εκπροσώπων της άρχουσας τάξης για την εξουσία, λαμβάνει χώρα ειδικά στις πόλεις, διότι οι δύο αντίπαλες ομάδες αντλούν τη δύναμή τους από διαφορετικούς κοινωνικούς χώρους. Εκδηλώνεται η βαθύτατη βδελυγμία των κατοίκων της υπαίθρου και των πόλεων εναντίον μιας παρασιτικής διαπλεκόμενης ψευδοαριστοκρατίας νεόπλουτων φαυλοκρατών, που, ευνοημένη από μια άδικη φορολογική νομοθεσία, συσσώρευε χρήμα σε βάρος των κοινωνικών στρωμάτων και είχε αναγάγει σε ύπατη απαξία τα αλληλοπροωθούμενα συμφέροντα και την ευόδωσή τους. Μία «νομενκλατούρα» της εποχής, που, όπως και στα κομμουνιστικά κράτη, αφήνει τον Λαό να πένεται και τους αξιωματούχους του Κομμουνιστικού Κόμματιος να ευημερούν. Όμως, οι επαναστατούντες Ζηλωτές δεν υιοθετούν ταξικά κριτήρια στην εξεγερτική φύση των επαναστατικών διαβημάτων τους. Αγωνιζόμενοι για τα κοινωνικά προβλήματα, επιθυμούν διακαώς μια Ενωμένη Εθνοκοινωνία, δίχως οικονομική δυσπραγία και δυστυχία για τα λαϊκά στρώματα.

Ένα από τα ελάχιστα κείμενα, που εκφράζουν εν μέρει το ιδεολογικό κλίμα και το φιλοσοφικό υπόστρωμα μέσα εις το οποίον εξεκολάφθησαν οι Εθνοεπαναστάτες Ζηλωτές, είναι ο «Διάλογος Πλουσίων και Πενήτων», γραμμένος το 1343 από τον Αλέξιο Μακρεμβολίτη, στον οποίον οι πένητες κατηγορούν τους πλούσιους, συγκεκριμένα τους διαπλεκόμενους νεόπλουτους κεφαλαιοκράτες φαυλοκράτες, ότι ιδιοποιούνται όλα τα κοινά αγαθά. Μεταξύ των άλλων, τους προσάπτουν την υποβολιμαία διάθεσή τους να στερήσουν από τα εργατικά στρώματα της Εθνοκοινωνίας και αυτό ακόμα το φως του ηλίου. Τηρούμενων των αναλογιών, οι Πένητες είναι ο αδικούμενος από τη φαυλοκρατία Λαός και οι Πλούσιοι όχι οι εθνικά δρώντες κεφαλαιούχοι, αλλά οι συνασπιζόμενοι με την κακοδιοίκηση «λούμπεν» επιχειρηματίες των σκανδάλων και της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.

Το ότι η Επανάσταση των Ζηλωτών έχει Εθνικοσοσιαλιστικά και όχι ταξικά κομμουνιστικά κριτήρια, μαρτυρείται και από το ότι στο Βυζάντιο έχει εισέλθει εκείνη την εποχή ο άνομος πλουτισμός της εξουσίας σε βάρος της Εθνικής Δομής της Κοινωνίας. Ο πλούτος συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια. Οι πολλοί πένονται. Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι κλέβουν. Οι ευγενείς εναγκαλίζονται τον αμοραλισμό και εκπίπτουν σε μια διεφθαρμένη «high society» θορυβωδών επιδείξεων και οργίων. Οι τοκογλύφοι θησαυρίζουν. Η αισχροκέρδεια θριαμβεύει.

Ο τότε Εθνικοσοσιαλιστής Ηγέτης είναι ο Αντιβασιλεύς Ιωάννης Παλαιολόγος. Οι φτωχές κοινωνικές τάξεις ευελπιστούν ότι αυτός θα γκρεμίσει την αντεθνική και αντικοινωνική φαυλοκρατία. Το 1341 μ. Χ., μόλις αρχίζει η διαμάχη, οι ψευδοαριστοκράτες/φαυλοκράτες εκδιώκονται από όλες τις πόλεις της Θράκης, που έχουν ταχθεί με το μέρος της Αντιβασιλείας και, λίγο αργότερα, εκδιώκονται και από τις πόλεις της Μακεδονίας.

Η πολιτική διαμόρφωση του εμφυλίου πολέμου διαμορφώνεται μετέπειτα, το 1342, όταν οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης ξεσηκώνονται εναντίον των Φαυλοκρατών Δυνατών και του κυβερνήτη της πόλης Θεόδωρου Συναδηνού, εμποδίζοντάς τους να παραδώσουν, όπως σχεδίαζαν, την πόλη στον Κατακουζηνό.

Μολονότι ο Κατακουζηνός, αναφερόμενος στους αντιπάλους του, υποστηρίζει ότι χρησιμοποίησαν τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού, «απόρους τινάς και λάλους (…) ετοίμως έχοντας υπό πενίας και των δεινοτάτων κατατολμάν» και ότι οι αρχηγοί τους «υπήγοντο στις κατηγορίες των απορωτάτων και λωποδυτών και τοιχωρύχων», η αλήθεια, τόσο για τη Θεσσαλονίκη όσο και για τις άλλες πόλεις, φαίνεται ότι είναι διαφορετική.

Όλες οι πηγές μαρτυρούν ότι στις πόλεις επαναστάτησε ο «δήμος», δηλαδή ο λαός, πολλές φορές μάλιστα οδηγούμενος και από μέλη της Εθνικής πραγματικής Αριστοκρατίας και όχι τα εγκληματικά στοιχεία, που αναφέρει ο Κατακουζηνός.

Ειδικά για τη Θεσσαλονίκη, γνωρίζουμε ότι οι πρωτεργάτες κάθε επαναστατικής πράξης ήταν οι Ζηλωτές, στοιχείο νέο και ξένο προς τις παραδοσιακές δομές της πόλης ˙ οι Ζηλωτές, που είχαν στη Σημαία τους τον Σταυρό, σε συνεργασία με το υγιές τμήμα της Αυτοκρατορίας και του Λαού, τους «παραθαλασσίους», βιοτέχνες, εμπορευόμενους, ναύτες, μικροεφοπλιστές και Αρχηγό έναν εκπρόσωπο της Βυζαντινής Εθνοκοινωνικής Αριστοκρατίας, τον Ανδρέα Παλαιολόγο.  

Όταν εκρήγνυται η Επανάσταση, μερικοί από τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες/φαυλοκράτες εκτελούνται, ενώ μερικοί άλλοι, για να σωθούν, καταφεύγουν στη στρατιά του Κατακουζηνού. Οι περιουσίες τους περιέρχονται στα χέρια των Ζηλωτών, που, σύμφωνα με τις πηγές, από φτωχοί έγιναν πλούσιοι. Μια Εθνικοσοσιαλιστική αναδιανομή του πλούτου. Εν τούτοις είναι φυσικό να σκεφτεί κανείς ότι μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων δαπανήθηκε για την Άμυνα της πόλης, δείγμα της Εθνικοσοσιαλιστικής Στρατοκεντρικής Φιλοσοφίας της Ζηλωτικής Επανάστασης και μετέπειτα για την αγορά τροφίμων, εφόσον, κατά τη διάρκεια του πολέμου, η γη παρέμεινε ακαλλιέργητη.

Έχει και άλλες στιγμές το Κίνημα των Ζηλωτών, αλλά δεν θα απασχοληθούμε με ιστορικές λεπτομέρειες. Η ουσιαστική πλευρά του εντοπίζεται στον Βυζαντινορθόδοξο Ελληνοφιλοσοφικό Εθνικοσοσιαλιστικό Προσανατολισμό του, που εισήγαγε στο Βυζάντιο την Αναγεννητική Επανάσταση όχι ταξικών, ερμηνευόμενων μαρξιστικά, αλλά Εθνικών Κοινωνικών Κριτηρίων.

Στην εποχή, που διανύουμε, η Μόνη Λύση για την Ελλάδα και την παντοιόμορφη Αναγέννησή της είμαστε εμείς, οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλιστές Επαναστάτες, αρκεί να μη νοθευτούμε από αστοελαφροδεξιά πρότυπα, για να μπορέσουμε να τσακίσουμε το «μεταπολιτευτικό» ολέθριο καθεστώς ενός σεσηπότος κοινοβουλευτισμού και ενός ελισσόμενου, αλλά πάντοτε αθεϊστικού, αντεθνικού, εθνοδιαλυτικού κομμουνισμού.

 

Λεωνίδας ΕΣ