Γιατί ο Χίτλερ δεν κατασκεύασε την ατομική βόμβα;

Απόσπασμα από το βιβλίο του Όττο Σκορζένυ, «Οι καταδρομικές μου επιχειρήσεις» των εκδόσεων Eurobooks.

 

«Οι μελλοντικοί ιστορικοί προφανώς θα εκπλαγούν από το γεγονός ότι η Γερμανία δεν κατασκεύασε ατομική βόμβα, αν και θεωρητικά και πρακτικά είχε τα μέσα για να το πράξει από το 1938. Από τα τέλη του έτους εκείνου οι καθηγητές Όττο Χάν και Στράσσμαν απέδειξαν χημικά την πυρηνική σχάση. Ήδη από το 1939 ο Χίτλερ είχε επιδείξει ενδιαφέρον για τα απίστευτα αποτελέσματα της πυρηνικής σχάσης. Το φθινόπωρο  του 1940 είχε μακρές συζητήσεις για το θέμα αυτό με τον Δρ. Τόντ, τον υπουργό Εξοπλισμών. Ποτέ δεν μετέβαλλε την άποψη του. Πίστευε ότι η χρήση της ατομικής ενέργειας, για στρατιωτικούς σκοπούς, θα σήμαινε το τέλος της ανθρωπότητας!

Σήμερα γνωρίζουμε επίσης ότι ο Χίτλερ, όχι μόνο είχε διαβάσει το σύγγραμμα του καθηγητή Χάιζενμπεργκ στο Ινστιτούτο Κάιζερ Γουλιέλμος το 1942 (Περί της πυρηνικής σχάσης και της κατασκευής ατομικών στηλών ουρανίου, και περί του πυροβόλου ηλεκτρονίων «βήτατρο»), αλλά είχε επίσης διαβάσει και άλλες αναφορές σχετικές με τις πυρηνικές έρευνες πριν από το 1941. Ο Άλμπερτ Σπέερ έγραψε ότι «ο Χίτλερ δεν ήταν ευχαριστημένος με το ενδεχόμενο να δει τον πλανήτη μας να μεταμορφώνεται σε ένα φλεγόμενο ουράνιο σώμα, κατά την περίοδο της διακυβέρνησης του«. Το έγραψε αυτό, βασιζόμενος σε συζητήσεις που είχε με τον Χίτλερ, «γύρω από την πιθανότητα κατασκευής ατομικής βόμβας». Συμπεραίνεται λοιπόν πως για τον Αδόλφο Χίτλερ δεν υφίστατο καν θέμα. Επ’ αυτού θα προσθέσω και την προσωπική μου μαρτυρία.

 

Τον Οκτώβριο του 1944, μετά την επιχείρηση στην Βουδαπέστη, πήγα και πάλι στο αρχηγείο του Φύρερ στην Ανατολική Πρωσία. Εκεί είχαν ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την επίθεση στις Αρδέννες και ο Χίτλερ επιθυμούσε να μου δώσει τις διαταγές του για την επιχείρηση «Greif».

[…]

Με διαβεβαίωσε ότι ο Γερμανικός Στρατός θα θριάμβευε στο τέλος, παρά τις προδοσίες και τα σφάλματα. Η επίθεση αυτή θα ήταν επιτυχής. Πέραν τούτου, «νέα, επαναστατικά όπλα, θα αιφνιδίαζαν απολύτως τον εχθρό».

[…]

Έβαλα όλα τα στοιχεία κάτω: Νορβηγία, οι λόγοι και τα άρθρα του Γκαίμπελς και τα όσα μου είχε μόλις πει ο Φύρερ. Ασυναίσθητα άρχισα να μιλώ για τις φήμες περί της τεχνητά παραγόμενης ραδιενέργειας και της χρήσης της ως όπλο. Ο Χίτλερ με κοίταξε με φλεγόμενα μάτια.

-«Γνωρίζεται Σκορζένυ πως αν η ενέργεια από την πυρηνική σχάση χρησιμοποιηθεί ως όπλο θα σημάνει το τέλος του πλανήτη μας;»

-«Τα αποτελέσματα θα είναι τρομακτικά» απάντησα.

-«Φυσικά, ακόμα κι αν η ραδιενέργεια είναι ελεγχόμενη και η πυρηνική σχάση χρησιμοποιηθεί ως όπλο, τα αποτελέσματα θα είναι επίσης τρομακτικά! Όταν ο Δρ. Τόντ ήταν μαζί μου, διάβασα ότι μια τέτοια συσκευή, η οποία θα ήλεγχε την ραδιενέργεια, θα απελευθέρωνε ενέργεια που θα άφηνε πίσω της απόλυτη καταστροφή, συγκρίσιμη με αυτή της πτώσης μετεωρίτη στην Αριζόνα και στην λίμνη Βαϊκάλη της Σιβηρίας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μορφή ζωής, όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα και η ζωή στον πλανήτη γενικότερα θα εξαφανιζόταν για εκατοντάδες έτη σε ακτίνα 40 χλμ. Θα ήταν η αποκάλυψη. Και τώρα πως μπορεί κανείς, με την θέληση του, να αναλάβει τέτοια ευθύνη. Με κάθε πλήγμα και αντιπλήγμα, η ανθρωπότητα θα αυτοεξοντωθεί. Μόνο οι φυλές του Αμαζονίου και της Σουμάτρας θα έχουν κάποιες ελπίδες επιβίωσης».

 

Αυτή η ξεκάθαρη δήλωση του Χίτλερ κράτησε μόνο λίγα λεπτά, τα οποία θυμάμαι όμως με ακρίβεια. Τον πρώτο καιρό της αιχμαλωσίας μου, τον Αύγουστο του 1945, άκουσα ότι δυο ατομικές βόμβες είχαν ριφθεί στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Ήταν μια άσκοπη ενέργεια, εφόσον ο Ιάπωνας αυτοκράτορας είχε ήδη ζητήσει από τους Αμερικανούς να του θέσουν τους όρους τους για την επίτευξη ειρήνης.»