Ο χαρακτήρας της Ελληνικής Επανάστασης

Η Επανάσταση είχε χαρακτήρα ταυτόχρονα εθνικό-φυλετικό και κοινωνικό.

Οι Έλληνες πολέμησαν με συνείδηση της κοινής τους ιστορικής και φυλετικής μνήμης, με συνείδηση ότι μοιράζονται το ίδιο αίμα. Μιλούν παντού για «έθνος» και «γένος», λέξεις που μαρτυρούν πέραν κάθε αμφισβήτησης πως αισθάνονταν φύλλα του μεγάλου δέντρου της ελληνικής ράτσας. Άλλωστε, είναι γεγονός πως καθ’ όλη τη διάρκεια του πολύχρονου ξεσηκωμού πολέμησαν με μένος εναντίον αλλοεθνών και αλλόφυλων (Τούρκων, Εβραίων, Αλβανών κλπ), πάντοτε με πλήρη συνείδηση ότι πρόκειται για ομάδες διαφορετικές, εντελώς εχθρικές και ξέχωρες προς τους ίδιους, δηλαδή τους Έλληνες. Κάθε διαστρέβλωση, παραποίηση ή αποσιώπηση του χαρακτηριστικού αυτού της Επανάστασης, συνιστά εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας και συσκότισης.

 

Παράλληλα, η Επανάσταση είχε σαφή κοινωνικό χαρακτήρα, καθώς αποτελεί ιστορική αλήθεια πως οι κατέχοντες πλούτο και ισχύ Έλληνες (κοτζαμπάσηδες, τσιφλικάδες, ανώτεροι ιεραρχικά ιερείς, Φαναριώτες κ.α.) στη μεγάλη τους πλειοψηφία συμμερίζονταν τα συμφέροντα του οθωμανικού κράτους, καθώς απολάμβαναν σημαντικά προνόμια. Το γεγονός, άλλωστε, πως ήταν συνήθης στις τάξεις των ραγιάδων η τακτική του «κλέφτη» (δηλαδή του ελεύθερου στην ψυχή Έλληνα, που κατέφευγε στα βουνά και έκανε επιδρομές εναντίον Ελλήνων ή ξένων τσιφλικάδων για να προσπορίζεται τα αναγκαία για την επιβίωσή του), μαρτυρά πως οι περισσότεροι έβλεπαν με εχθρικό μάτι τους «προσκυνημένους», ιδίως όσους αναλάμβαναν την επιτήρηση των Ελλήνων με σκαιότητα φρικτότερη και από του Τούρκου. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, όπως έδειξε και η πορεία του Αγώνα, ότι η υποτυπώδης αλλά ανερχόμενη αστική τάξη, αν μπορούμε να την πούμε έτσι (Μαυροκορδάτος και συναφείς) ήταν και αυτή που υποθήκευσε το μέλλον τόσο της Επανάστασης όσο και του μετέπειτα «ελεύθερου» κράτους σε ξένα κράτη, δηλαδή σε ξένες τράπεζες, με σκοπό την πλήρη εκμετάλλευση των Ελλήνων και τον έλεγχο σε ό,τι θα έπρεπε κανονικά να είναι υπόθεση μόνο των Ελλήνων και δη εκείνων που έχυναν το αίμα τους για την Ελευθερία.

 

Για ποια εθνική ενότητα μιλάμε λοιπόν; Οι δύο εμφύλιοι που στιγμάτισαν τη διάρκεια του Αγώνα είναι αμείλικτα τεκμήρια της παντελούς έλλειψης ομοψυχίας. Σε τελευταία ανάλυση, στη σκλαβωμένη Ελλάδα η κατανομή του πλούτου ήταν θλιβερά άνιση, με το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων να έχει βυθιστεί σε ασύλληπτη φτώχεια και πείνα, και κάποιους λίγους να έχουν στα χέρια τους μεγάλο μέρος γης και προνομίων, απορρεόντων από τους αλλόφυλους κατακτητές, τα οποία προστάτευαν βασανίζοντας άγρια και αφαιμάσσοντας οικονομικά όλους τους υπόλοιπους. Και για τον σκοπό αυτόν επιστράτευαν Έλληνες πρόθυμους να πληρώνονται για να κυνηγούν τους ανυπόταχτους αδερφούς τους – αν και συχνά οι ρόλοι αυτοί εναλλάσσονταν. Ήταν ένα καζάνι που έβραζε και έμελλε να εκραγεί. Εξερράγη οριστικά, έπειτα από κάποιες συγκινητικές και γενναίες απόπειρες που δυστυχώς δεν είχαν αίσιο τέλος, όταν οι συνθήκες είχαν ωριμάσει και ο σκοπός πρόβαλε και πάλι, ενισχυμένος από την πείρα των λαθών του παρελθόντος και την πειθαρχία.

 

Δ.Η.